Ik ben Vlissingen

Regelmatig portretteer ik onder mijn twitteraccount @helgeprinsen in zeven tweets een Vlissinger op straat. Wekelijks verschijnt er ook een portret in de Vlissingse Bode.

Saïd Bouzambou

Saïd Bouzambou (30). Geboren in Vlissingen. Zaalvoetbalinternational. Speelt in het Nederlandse zaalvoetbalteam. Werkt als sportcoördinator bij de gemeente Vlissingen.

“Ik ben de negende van tien kinderen. Veel verwend vroeger. Het fijnste is samen zijn. Samen eten. Voor een betere toekomst zijn mijn ouders uit Marokko vertrokken.”

“Dat had ik altijd in mijn achterhoofd toen ik op Scheldemond zat. Wat wil ik doen? Wat wil ik worden? Geweldige leraren. Ook levenslessen. Leren omgaan met tegenslagen.”

“Samen met mijn broer en wat vrienden hebben we Groene Ster opgericht. Al heel snel zaten we in de eredivisie. Tegenwoordig speel ik bij Hovocubo, de landskampioen.”

“Normaal gesproken reis ik veel vanwege de voetbal. Zes keer trainen. Maar nu skate ik. Dat kan in Vlissingen heerlijk. Over de boulevard tot aan Dishoek. Langs de kust.”

“En vanwege de ramadan pas na zonsondergang eten en drinken. Ook geen water overdag. Je lichaam went daaraan. Een mentale boost. Geloof maakt een mens sterker.”

“Ik probeer een voorbeeld voor de jongens te zijn. Door zaalvoetbal kun je de hele wereld zien. Als je ergens een passie voor hebt, liggen de kansen voor het oprapen.”

 

Geplaatst in Ik Ben Vlissingen

Kees Dieleman

Kees Dieleman (64). Single, 1 dochter. Geboren in Wolphaartsdijk. Kwam in de jaren zeventig naar Vlissingen. “Er was hier veel te doen. Gezelligheid en vrienden.”

“Veel drugs. Maar dat was normaal toen. Iedereen zat aan de pep. Later aan de heroïne geraakt. Nu methadon. Nog meer verslavend, maar het geeft wel stabiliteit.”

“Vanaf 1993 woon ik in de Hendrikstraat. Samen met mijn hond Tischa, een Amerikaanse Stafford. Dat blaffen is alleen maar stoerdoenerij hoor. Schat van een beest.”

“Ik heb het altijd wel naar m’n zin gehad eigenlijk. Maar je maakt van alles mee natuurlijk. Bijna alle vrienden zijn dood. Ik ben een van de laatsten van die oude scene.”

“Dat komt ook omdat ik af en toe werkte. Als matroos of bootsman. Grote handelsvaart. Nu help ik zaterdags bij de groentekraam van Korstanje. Beetje opruimen enzo.”

“Vlissingen heb ik altijd een leuke stad gevonden. De zee hè. Het havengebied. Of de langste bank op de glooiing. Daar zit ik altijd wel een paar uurtjes. Lekker relaxed.”

“Maar nu met die coronadinges loop ik meestal naar het strand en de duinen. De hond vindt dat ook fijn. Vooral laatst, toen de zon scheen. Het leek net vakantie jôh.”

Geplaatst in Ik Ben Vlissingen

Rianda Wisse

Rianda Wisse (52). Samenwonend, 2 kinderen. Boerendochter. Geboren in Ritthem. Woont in Paauwenburg. Is al vijfendertig jaar verkoopmedewerkster bij de Hema.

“Er wordt wel eens tegen me gezegd: Rianda ís Hema. Ja, hoe zal ik het zeggen. Een oerhollands en heerlijk bedrijf. Afwisselend met de klanten en al onze artikelen.”

“Er zijn wel dingen veranderd. Minder personeel. Geen losse koekjes, vleeswaren en gebak meer. En we hebben geen bovenverdieping meer zoals in het oude gebouw.”

“Dat is in de jaren negentig gesloopt toen de Fonteyne werd gebouwd. Links was die doorgang naar de Oude Markt, weet je nog wel. Nu moet je omlopen of via de roltrap.”

“Maar Vlissingen is geweldig hè. Ik woon vijf minuten van het strand. Heerlijke wandeling. En zomers fietsen naar ons strandhuisje in Dishoek. Dat is mijn ideale vakantie.”

“Ik hoop dat Vlissingen meer geliefd raakt bij mensen van buitenaf. Dan zeggen ze: wat moet je dáár nu doen? Dat doet gewoon zeer. Want we hebben zoveel moois toch?”

“O mevrouw, komt u maar hier hoor. Dit zijn zelfscankassa’s. Het gebruikte mandje kunt u daar zetten. Dan de artikelen scannen. En nu uw pasje erlangs halen. Ziet u wel.”

Geplaatst in Ik ben Vlissingen

Okke ‘Ko’ Soolsma

Okke ‘Ko’ Soolsma (93). Weduwnaar, 3 zoons. Geboren in Vlissingen. Telg uit een bekende Vlissingse horecafamilie. Oud-eigenaar van het gelijknamige verhuurbedrijf.

“Ik heb alleen maar lagere school. Werkte eerst op de Schelde. Ben in 1960 begonnen met m’n zaak. Tafels. Stoelen. Glaswerk. Serviesgoed. Ledikantjes voor toeristen.”

“In het begin ook Hoover wasmachientjes. Fl 1,75 per dag. Met wringer. Die moest je soms driehoog naar boven sjouwen. Later ben ik ook nog auto’s gaan verhuren.”

“Had grote klanten als de Schelde, de PTT, Hoechst, Pechiney. Vreemde talen sprak ik niet, maar ze verstonden me altijd. Dertig jaar geleden heb ik de zaak overgedaan.”

“Mijn ouders hadden café ‘Scheepjesbrug’ op de Koningsweg. Spelen deed ik overal. Putten graven op het strand. Krant erover. Zand erover. En dan kijken wie er inliepen.”

“Of ik huurde met vriendjes een step bij een antiekzaak in de Noordstraat. Vijf cent per uur. Dan reden we om de beurt een rondje. Nee, steppen doe ik niet meer, wel lopen.”

“Elke dag over de boulevard. Ik ben nog gezond. Woon samen met mijn zoon. En ik voel me zôh verbonden met deze stad. Ja, ik ben een echte grote fan van Vlissingen.”

 

Geplaatst in Ik Ben Vlissingen

Silvya Louwerse

Silvya Louwerse (54). Getrouwd, 3 kinderen. Geboren in Middelburg. Kwam in 1984 naar Vlissingen. Is sinds vijf jaar mede-eigenares van buitenschoolse opvang Kiddo’z.

“Kinderen vanaf 4 jaar. We gaan er veel opuit. Vlissingen is geweldig voor kinderen. Er zijn zóveel kleine speelplaatsen. We fietsen heel de stad door met de bakfietsen.”

“Of we gaan steppen op de groene boulevard. En in de zomer naar het strand. Allemaal hetzelfde rode T-shirt aan zodat we ze niet kwijtraken. Ook wel eens naar de bios.”

“Dat is het grootste verschil met andere bso’s. Het geld dat overblijft besteden wij aan dit soort dingen. We vinden het belangrijk dat kinderen lekker naar buiten kunnen.”

“Vorige week hebben we ze aan huis allemaal een paascadeautje gebracht. Wegens de corona zijn we nu alleen nog open voor kinderen van ouders met vitale beroepen.”

“Ongeveer zes per dag, op onze locatie in de Coosje Buskenstraat. Intussen hebben we mooi de tijd om de andere Kiddo’z, die naast de Action, van binnen te schilderen.”

“Dit is echt wel mijn leven hoor. Het is mijn thuis. Zoals Vlissingen dat ook is. Met negatieve dingen heb ik niks. Gewoon lekker doorgaan en er wat van proberen te maken.”

Geplaatst in Ik Ben Vlissingen

Joyce Delfos

Joyce Delfos (65). Weduwe. 5 kinderen. Geboren in Den Haag. Kwam in 1968 naar Vlissingen toen haar vader leraar werd op de zeevaartschool. Beheerster van Paardoes.

“Een kinder- en zorgboerderij annex manege. Een paradijsje van 2,5 hectare. Dat verwacht men niet in dit Middengebied. De rust en harmonie stralen je gewoon tegemoet.”

“Geweldig om te zien hoe de cliënten weer levenslust krijgen en op een natuurlijke manier integreren met de kinderen, vaders, moeders, opa’s en oma’s die ons bezoeken.”

“Ik heb jaren in Guatemala en de Dominicaanse Republiek gewoond. Veel armoede in die landen. Toen ik weduwe werd, ben ik met de kinderen teruggekomen naar hier.”

“Voor de ruimte, het water, de natuur, de opleidingsmogelijkheden. De openheid van de mensen ook. In Vlissingen voel ik me altijd veilig. Het heeft iets dorpsachtig hè.”

“De dieren op het werk verzorgen we nu maar met z’n tweeën. 18 paarden. 10 schapen. 6 geiten. Vogels. Konijnen. Kippen. Zwerfkatten. De cliënten zitten verplicht thuis.”

“Ze missen het vreselijk. Sturen appjes en kaarten. En ’s avonds mogen ze me bellen. Het enige voordeel van dit alles is voor mij: dat ik nu weer elke dag paard kan rijden.”

Geplaatst in Ik Ben Vlissingen

Norman van der Mull

Norman van der Mull (49). Getrouwd, 3 kinderen. Grafisch vormgever. Web developer. Werkt thuis. Woont op de Singel, recht tegenover het huis waar hij werd geboren.

“Later verhuisden we naar de Paul Krugerstraat. Mijn hele leven speelt zich in feite af op een paar honderd vierkante meter. Heel suf misschien, maar ik voel me er lekker bij.”

“Het geeft een veilig gevoel. Het fijne aan Vlissingen: je komt altijd bekenden tegen. Mensen waar je een geschiedenis mee hebt. Allerlei herinneringen die daarbij horen.”

“Mijn ouders zaten bij de Pinkstergemeente. Wat grappig is: ik nam al mijn vriendjes mee vanwege de instrumenten. Veel Vlissingse muzikanten zijn daar ooit begonnen.”

“Mijn eerste optreden was op Scheldemond tijdens een schoolfeest. 14 jaar was ik toen. Ook veel in de Piek gespeeld. We oefenden in een oude opslagruimte van de PZC.”

“Wat we ook vaak deden: bij de sluizen op haringen vissen. Met tientallen kwamen die daar binnen zwemmen. En dan thuis opeten. Ik hou van lekker eten en koken.”

“Dat is mijn Indonesische kant. Familie is belangrijk. Voorlopig speelt het hele leven zich thuis af. School, werk en gezin. Het is improviseren. Net zoals in de muziek.”

Geplaatst in Ik Ben Vlissingen

Peter van Druenen

peter van druenen

Peter van Druenen (67). Gehuwd, 2 zoons. Geboren in Vlissingen. Uitgever en historicus. Auteur van Vissers, kapers, arbeiders. De geschiedenis van 700 jaar Vlissingen.

“Het geeft in drie woorden weer wat Vlissingen voor een stad was. In het Antwerpse archief ontdekte ik het meest verrassende: ons stadszegel uit 1369 met een veldfles erop.”

“We behoren tot de steden in Nederland met het meest roemruchtige verleden. Weet je bijvoorbeeld dat Vlissingen zich eerder heeft bevrijd van de Spanjaarden dan Brielle?

“Ik groeide op in de Bonedijkestraat. De straat der straten. Dat was zo’n Vlissingse straat. Ben er altijd trots op geweest. Scholen, winkels, pleintjes. Daar speelde je als kind.”

“Van 1973 tot 2002 woonde ik elders. Rotterdam, Overijssel, Dronten. Bedoeling was altijd om terug te keren. Dat was in 2002. We zeiden: nu gaan we nooit meer weg hier.”

“Heb vijftien jaar lang de webcam Zeegat.nl gehad, de eerste van Vlissingen. Vanuit de hele wereld kon men 24/7 kijken naar de zee, de schepen, het strand, de boulevard.”

“Je kunt in Vlissingen volledig jezelf zijn. Je hoeft geen toneelstukje te spelen. In de omgang spelen geen rangen en standen. En de diversiteit is de grootste van Zeeland.”

Geplaatst in Ik Ben Vlissingen

Raymond Mookhram

Raymond Mookhram (46). Samenwonend, 2 kinderen. Geboren in Nieuw-Amsterdam, Guyana. Nam in 2006 een huisartsenpraktijk in de Badhuisstraat over.

“De praktijk is de meest internationale en gevarieerde van Vlissingen. Dat is historisch zo gegroeid bij mijn voorgangers Detmar, Bom, Bosch en De Feijter.”

“Vlissingen vond ik meteen bijzonder aangenaam. Lijkt op mijn vorige stad Heerlen. Arbeiderssteden. Het echte leven. Men is hier zichzelf. Zonder keurslijf.”

“Dit is een stad met onontgonnen potentie. Perfecte geografische ligging. Binnen een paar uur ben je in de grote Europese steden. Dat beseffen we nog te weinig.”

“Verder de vrijheid. Wij zijn de stad van de vrijheid. Hier is de bevrijding twee keer begonnen. Die van de Tachtigjarige Oorlog en die van de Tweede Wereldoorlog.”

“Maar voorlopig zijn dit apocalyptische tijden. Geen fysieke contacten. Zoveel mogelijk binnen blijven. Het scenario van een SF-film. De situatie verandert elke dag.”

“We zullen er het beste van moeten maken. Gezondheid staat voorop. De saamhorigheid en het begrip van de mensen in deze crisis maken diepe indruk op mij.”

Geplaatst in Ik Ben Vlissingen

Maddy Geense

Maddy Geense (74). Single, 1 zoon. Geboren in december 1945. “Ik ben van een generatie waarbij je op verjaardagen steevast alleen maar verhalen over de oorlog hoorde.”

“Mijn jeugd was heel leuk. Je kon spelen waar je wilde. Een kinderparadijs. De stad lag nog grotendeels in puin. En de auto’s die je zag, waren vaak van m’n vader. ”

“Die had een garage in de Nieuwstraat. Met twee benzinepompen. Gevaarlijk natuurlijk. Begin jaren zeventig is alles gesaneerd. Een enorme kaalslag toen in het centrum.”

“Fijn aan Vlissingen is dat je gewoon je gang kunt gaan. Ik ken veel mensen. Je maakt een praatje op straat. In grote steden zie je dat niet hè. Of ik wandel met de honden.”

“Wat het hondenbeleid betreft worden er in Vlissingen maatregelen genomen waarmee ik het niet eens ben. Dat is toch op de spits gedreven? Hoezo niet loslopen op strand?”

“Door de week kijk ik best vaak naar de tv. En op zaterdag ga ik naar het café. Gezellig, met een vast groepje. Een computer heb ik niet en mijn telefoon is al een tijdje stuk.”

“Soms wil ik weg hier. Maar dat doe ik niet meer op mijn leeftijd. Laatst zei iemand tegen me: wat ben je toch altijd anders. Dat is toch logisch? Elk mens is toch anders?”

Geplaatst in Ik Ben Vlissingen