Ik ben Vlissingen

Regelmatig portretteer ik onder mijn twitteraccount @helgeprinsen in zeven tweets een Vlissinger op straat. Wekelijks verschijnt er ook een portret in de Vlissingse Bode.

Peter van Druenen

peter van druenen

Peter van Druenen (67). Gehuwd, 2 zoons. Geboren in Vlissingen. Uitgever en historicus. Auteur van Vissers, kapers, arbeiders. De geschiedenis van 700 jaar Vlissingen.

“Het geeft in drie woorden weer wat Vlissingen voor een stad was. In het Antwerpse archief ontdekte ik het meest verrassende: ons stadszegel uit 1369 met een veldfles erop.”

“We behoren tot de steden in Nederland met het meest roemruchtige verleden. Weet je bijvoorbeeld dat Vlissingen zich eerder heeft bevrijd van de Spanjaarden dan Brielle?

“Ik groeide op in de Bonedijkestraat. De straat der straten. Dat was zo’n Vlissingse straat. Ben er altijd trots op geweest. Scholen, winkels, pleintjes. Daar speelde je als kind.”

“Van 1973 tot 2002 woonde ik elders. Rotterdam, Overijssel, Dronten. Bedoeling was altijd om terug te keren. Dat was in 2002. We zeiden: nu gaan we nooit meer weg hier.”

“Heb vijftien jaar lang de webcam Zeegat.nl gehad, de eerste van Vlissingen. Vanuit de hele wereld kon men 24/7 kijken naar de zee, de schepen, het strand, de boulevard.”

“Je kunt in Vlissingen volledig jezelf zijn. Je hoeft geen toneelstukje te spelen. In de omgang spelen geen rangen en standen. En de diversiteit is de grootste van Zeeland.”

Geplaatst in Ik Ben Vlissingen

Raymond Mookhram

Raymond Mookhram (46). Samenwonend, 2 kinderen. Geboren in Nieuw-Amsterdam, Guyana. Nam in 2006 een huisartsenpraktijk in de Badhuisstraat over.

“De praktijk is de meest internationale en gevarieerde van Vlissingen. Dat is historisch zo gegroeid bij mijn voorgangers Detmar, Bom, Bosch en De Feijter.”

“Vlissingen vond ik meteen bijzonder aangenaam. Lijkt op mijn vorige stad Heerlen. Arbeiderssteden. Het echte leven. Men is hier zichzelf. Zonder keurslijf.”

“Dit is een stad met onontgonnen potentie. Perfecte geografische ligging. Binnen een paar uur ben je in de grote Europese steden. Dat beseffen we nog te weinig.”

“Verder de vrijheid. Wij zijn de stad van de vrijheid. Hier is de bevrijding twee keer begonnen. Die van de Tachtigjarige Oorlog en die van de Tweede Wereldoorlog.”

“Maar voorlopig zijn dit apocalyptische tijden. Geen fysieke contacten. Zoveel mogelijk binnen blijven. Het scenario van een SF-film. De situatie verandert elke dag.”

“We zullen er het beste van moeten maken. Gezondheid staat voorop. De saamhorigheid en het begrip van de mensen in deze crisis maken diepe indruk op mij.”

Geplaatst in Ik Ben Vlissingen

Maddy Geense

Maddy Geense (74). Single, 1 zoon. Geboren in december 1945. “Ik ben van een generatie waarbij je op verjaardagen steevast alleen maar verhalen over de oorlog hoorde.”

“Mijn jeugd was heel leuk. Je kon spelen waar je wilde. Een kinderparadijs. De stad lag nog grotendeels in puin. En de auto’s die je zag, waren vaak van m’n vader. ”

“Die had een garage in de Nieuwstraat. Met twee benzinepompen. Gevaarlijk natuurlijk. Begin jaren zeventig is alles gesaneerd. Een enorme kaalslag toen in het centrum.”

“Fijn aan Vlissingen is dat je gewoon je gang kunt gaan. Ik ken veel mensen. Je maakt een praatje op straat. In grote steden zie je dat niet hè. Of ik wandel met de honden.”

“Wat het hondenbeleid betreft worden er in Vlissingen maatregelen genomen waarmee ik het niet eens ben. Dat is toch op de spits gedreven? Hoezo niet loslopen op strand?”

“Door de week kijk ik best vaak naar de tv. En op zaterdag ga ik naar het café. Gezellig, met een vast groepje. Een computer heb ik niet en mijn telefoon is al een tijdje stuk.”

“Soms wil ik weg hier. Maar dat doe ik niet meer op mijn leeftijd. Laatst zei iemand tegen me: wat ben je toch altijd anders. Dat is toch logisch? Elk mens is toch anders?”

Geplaatst in Ik Ben Vlissingen

Ruud Pennings

Ruud Pennings (58). Getrouwd, 2 dochters. Geboren in Nijmegen. Kwam in 1981 in Vlissingen wonen. Arbeidsinspecteur bij de Inspectie SZW en daarnaast voetbaltrainer.

“Bij achtereenvolgens VC Vlissingen, Hoek, Zeelandia Middelburg, terug naar VC Vlissingen, weer naar Hoek, opnieuw VC Vlissingen, Halsteren, Goes, en nu wéér VC Vlissingen.”

“Tja, zo werkt dat hè. Regelmatig van club veranderen is inherent aan het voetbalwereldje. Het belangrijkste als trainer vind ik het sociale aspect. Goed omgaan met je spelers.”

“Ons huis staat op een uniek plekje. Het grenst namelijk aan het voetbalveld. We maken het dus allemaal van dichtbij mee. Lichtmasten. Omroepinstallatie. Gejuich. En feestjes.”

“Wat Vlissingen betreft: jammer dat de muur van de smederij eind jaren tachtig niet is blijven staan. Nu lees je daar ‘Grootscheeps Winkelplezier’ in al dan niet werkende neonletters.”

“Of wat te denken van de uitkijktoren bij het Arsenaal. Die past toch helemaal niet bij het historische plaatje van Vlissingen? Het stadssilhouet is daardoor helemaal veranderd.”

“Positief daarentegen vind ik het Scheldekwartier. Na jaren braak te hebben gelegen, krijgt dat nu een nieuwe functie. Nog even en dan zal Vlissingen ook daar levendig worden.”

Geplaatst in Ik Ben Vlissingen

Ramon Alewijnse

Ramon Alewijnse (48). Single, 1 dochter. Geboren in Middelburg. Is vanaf 2014 beheerder van ‘t Archief op de Kleine Markt, een goedlopend buurtcafé met dito terras.

“Gezellige koffiegasten in de vroege morgen tot de mensen die hier na het werk komen borrelen. Vele nationaliteiten, gebroederlijk tezamen, voelen zich bij ons thuis.”

“Na tien jaar een kroeg in hartje Breda, wilde ik terug. De rust hier. Het relaxe. Als je in Vlissingen bij de HEMA in de rij staat, vragen ze hoe je verjaardag is geweest.”

“Ik hou ervan het de klanten naar hun zin te maken. Hun gemeenschappelijke interesses te ontdekken. Zoals hun muziekvoorkeur. Net zoals mijn vader Theo altijd deed.”

“Daarnaast vind ik het mooi om iets bij te dragen aan de cultuur in Vlissingen. Zoals Vlissingen Vintage, Stad BBQ, Elvis Memorial. En natuurlijk ons populaire Sneeuwbal.”

“Ik woon op de ‘oprit’ en geniet ervan om zo dicht bij de boulevard te wonen. Met mijn hond Pluto, de bekendste bruine labrador van Vlissingen, zie je mij daar elke dag.”

“Vlissingen gaat boven alles. Ondanks moeizame gesprekken met de gemeente Vlissingen over onze openingstijden en ons terras, proberen we er het beste van te maken.”

Geplaatst in Ik Ben Vlissingen

Jackie Bikker

Jackie Bikker (59). Samenwonend, 1 zoon. Geboren in Vlissingen. General manager van Stad- en Strandhotel Elisabeth dat gevestigd is in het ouderlijk huis van haar vader.

“De cirkel is weer rond. Ik ben een dochter van de vroegere boekhandelaar. Nog regelmatig word ik erop aangesproken. Boekhandel Bikker is altijd een begrip geweest hier.”

“In de winter hebben we steeds meer zakenlieden in het hotel. Opvallend. ‘s-Zomers voornamelijk toeristen. Vooral Belgen hebben Vlissingen ontdekt. De stranden zijn favoriet.” 

“Vlissingen staat zomers ook bol van de activiteiten en evenementen. De toeristen vinden het centrum hartstikke gezellig. Volle terrassen. Wat dat betreft zitten we goed in de lift.”

“Je ziet wel veel winkelleegstand, maar het valt me op dat er telkens toch weer wat nieuws komt. Daar sluit een zaak de deuren en ergens anders wordt een nieuwe geopend.” 

“Met het parkeerbeleid heb ik daarentegen problemen. Waarom in de winter geen parkeerplekken op het Bellampark? Dan ga je daar bij slecht weer toch eerder een hapje eten?”

“En hier gebeurt het vaak dat hotelgasten worden bekeurd als ze even voor de deur parkeren om de auto uit te laden. Het is belangrijk dat we ze koesteren hè, de toeristen.”

Geplaatst in Ik Ben Vlissingen

Peter Bootsgezel

Peter Bootsgezel (64). Getrouwd, 2 kinderen. Geboren in Vlissingen. Langstzittende ondernemer van Vlissingen in dezelfde zaak: familiepark ‘De Kanovijver’ in het Nollebos. 

“Een stukje levenswerk. We waren pubers toen we dit in 1973 kochten. Laagdrempelig. Voor iedereen. Vlissingers. Toeristen. Wandelaars. Fietsers. Sporters. Kinderen. Ouderen.”

“We willen vernieuwen, maar je weet hoe lang deze kwestie over het Nollebos al loopt. Bedoeling op ons terrein is een stukje nieuwbouw met boven een aantal vakantieappartementen.”

“Er zijn te weinig overnachtingsplekken in Vlissingen. In de binnenstad is veel leegstand. Ik vind het onbegrijpelijk dat bij ‘t Gat op de Kleine Markt toch winkelruimte moet komen.”

“Mijn speelterrein vroeger was de Grote Markt. Met daarachter de oude kazerne. Toen hadden we er tenminste nog een. Hahaha. Nu kunnen we ernaar fluiten. Absurd. Na al die jaren.”

“Hopelijk komt er bij ons wat schot in de zaak. Vrije tijd heb ik eigenlijk niet. Heb mijn hele leven hard gewerkt. Samen met mijn vrouw. De kinderen zijn in het bedrijf opgegroeid. ” 

“We hebben al veel pubers aan het werk geholpen en mee helpen opvoeden. De ouders weten niet wat ze zien. Hun kind aan het stofzuigen of opruimen. Dat geeft echt voldoening.”

Geplaatst in Ik Ben Vlissingen

Leen Posthumus

Leen Posthumus (56). Getrouwd, 2 kinderen. Geboren in Capelle aan de IJssel. Kende Vlissingen niet, maar begon in 1986 als schoenmaker in een leegstaand pandje in de Walstraat.

“Schoenmaker is een oud ambacht. Een driejarige opleiding. 34 jaar geleden waren er nog 2000 in Nederland. Nu slechts vijfhonderd. Helaas is er weinig animo onder de jeugd.”

“Kinderen zitten juist altijd gefascineerd te kijken als ik aan het werk ben. Er is weinig veranderd aan dit vak. Hakken, zolen, verhogingen, binnenvoeringen, aanpassingen, etcetera.”

“Onze slogan: waardeer het, repareer het. Heel dankbaar werk. Dat je de mensen blij de deur ziet uitgaan. Sommigen komen terug om te laten zien hoe fijn hun schoenen weer lopen.”

“Vanaf het begin vond ik het leuk hier. Een groot dorp. De mensen kletsen op straat met elkaar. Dat gaf meteen een goed en gezellig gevoel. En mijn vrouw heb ik hier leren kennen.”

“We fietsen heel veel. Door Walcheren. Met het fietsvoetveer naar Breskens. Dan ben je zo in Knokke. Super. Op de fiets ben je je veel meer bewust van de schoonheid van ons land.” 

“Deze stad heeft goud in handen. Meeste zonuren. Strand. Bos. Een havenmentaliteit. Een grote mix van nationaliteiten. Geen twijfel over mogelijk: in Vlissingen wil ik oud worden.”

Geplaatst in Ik Ben Vlissingen

Alice Boom-Aalders

Alice Boom-Aalders (88). Weduwe, 3 kinderen. Geboren in Apeldoorn. Woont sinds 1955 op de boulevard in Vlissingen. Haar man was zenuwarts en later praktiserend psychiater.

“Nee, zelf heb ik nooit gewerkt. Dat wilde mijn man niet. Ik had de kinderen, het huishouden en verzorgde de praktijk. Ik was de achterwacht hè. De telefoon ging voortdurend.”

“De mensen zeiden: goh, wat chic dat je op de boulevard woont. Dat heeft mijn uitstraling een positieve uitwerking gegeven. Tegelijkertijd krijg je het stempel ‘arrogant’ opgeplakt.”

“In het begin had ik heimwee. Je zag de straat, de stoep, het zand, het water. Maar waar was het groen? Mijn man zei: ik breng het naar je toe. En hij kocht een boshuisje voor me.”

“Uiteindelijk ben ik gaan houden van het vrije uitzicht hier. Bewondering ook voor de levendigheid en variatie van de zee. Dan weer glad, dan weer ruw. De reflectie van de zon erin.”

“Naar het strand ga ik nooit. Maar het is amusant om ernaar te kijken. In de zomer komen de mensen vroeg. Je ziet hoe ze achter elkaar hun plek innemen. Een soort choreografie.”

“Fietsen kan ik niet meer. Lopen gaat langzaam. Met de auto rij ik alleen nog in de buurt. Vervelen doe ik me nooit. Bridgen. Mensendieck. Leesclub. Ja, ik heb geboft in het leven.”

Geplaatst in Ik Ben Vlissingen

Lianne van Belzen-Nieuwenhuize

Lianne van Belzen-Nieuwenhuize (49). Getrouwd, 4 kinderen. Geboren in Yerseke. Kraamverzorgende. Omdat onze provincie dunbevolkt is, werkt Lianne in alle delen van Zeeland.

“Ik ga altijd op de motor. Met een ooievaar als talisman. Mijn werk is mijn leven. Mensen vind ik interessant. En andere culturen en gewoonten. Je schuift zo bij iedereen aan tafel.” 

“Het is een onderbetaald beroep. Wij zijn professionals en deskundig op allerlei vlakken binnen de kraamzorg. Daarom ben ik actief in de vakbond. We hopen op een nieuwe cao.”

“Grootste verandering in die jaren is de versnelling van ons bestaan. Men heeft minder geduld. De baby moet meteen doorslapen. En het leven moet meteen weer worden opgepakt.”

“Slechts 6% van de vrouwen in Zeeland bevalt nog thuis. De rest in het ziekenhuis van Goes of Terneuzen. Dat zijn nu dus de geboorteplaatsen van de meeste Zeeuwse baby’s. Jammer.”

“Wij wonen op het Bastion. Rustig. Prachtig uitzicht. De trein. Het kanaal met de boten. Veel vogels. In de winter zien we de Lange Jan. Kortom: een heerlijkje plekje in Oost-Souburg.”

“2020 wordt bijzonder. Mijn man en ik worden vijftig. En ik ben dertig jaar bij dezelfde werkgever. M’n moeder zei: al die gezinnen waar je hebt gekraamd, dat is een dorp bij elkaar.” 

Geplaatst in Ik Ben Vlissingen