Ik ben Vlissingen

Regelmatig portretteer ik onder mijn twitteraccount @helgeprinsen in zeven tweets een Vlissinger op straat. Wekelijks verschijnt er ook een portret in de Vlissingse Bode.

Jaap Koppejan

Jaap Koppejan (77). Getrouwd, 4 zoons. Geboren in Zoutelande. Oud-hoofdonderwijzer op de Graaf Jan van Nassauschool. Zat zestien jaar in de gemeenteraad voor de RPCU.

“Mijn vader was boer. Mijn interesses lagen duidelijk op andere terreinen. Lezen. De wereld willen zien. Misschien komt dat wel door de zeeschepen die mijn fantasie opwekten.”

“Na mijn pensionering ben ik parttime reisleider geworden. Bus- en vliegreizen door heel Europa. Rhodos behoort tot mijn top. Maar ook over Vlissingen ben ik erg positief hoor.”

“Je kunt hier zo mooi fietsen. Ga je richting Rammekens dan zie je vooral zee en schepen. En fiets je naar Westkapelle dan rijd je midden in de natuur. Elke dag is het weer anders.”

“De mooiste strandtocht vind ik die van Zoutelande naar Valkenisse. En dan over de duinen weer terug. Zicht over heel Walcheren. Een práchtig wandelpad. Iets van vijf kilometer.”

“In de veertig jaar dat ik hier woon, ben ik toch echt wel een Vlissinger geworden. Deze stad heeft goud in handen, ondanks dat we in een uithoek zitten. Dat heeft ook voordelen.”

“Over één ding kan ik nog kwaad worden: de marinierskazerne. Het is maar goed dat Rescue niet doorging, want anders was ik meteen op de daar aanwezige mariniers afgestapt.”

Geplaatst in Ik Ben Vlissingen

Remy Guanipa

Remy Guanipa (49). Samenwonend, 10 kinderen. Geboren op Curaçao. Kwam 27 jaar geleden vanwege de liefde in Vlissingen wonen. Plaatst slimme meters door heel Zeeland.

“Van de overkant tot aan Zierikzee. Lekker werken zal ik maar zeggen. Je komt bij allerlei mensen binnen. Maar vóór de corona was het anders. Nu bewaar je zoveel mogelijk afstand.”

“Als je respect toont dan krijg je dat terug. M’n vriendenkring is eigenlijk al heel m’n leven dezelfde. Marokkanen. Surinamers. Nederlanders. Ras maakt niet uit. ’t Gaat om respect.”

“Vlissingen vind ik geweldig. In de zomer genieten. En in de stille winter weer sparen voor de zomer. Terrasje pakken. Lekker visje eten in Westkapelle. Of een boulevaardje doen.”

“De enige hobby die ik heb is voetbal. Samen met een vriend coach ik bij VC Vlissingen het jeugdteam onder de dertien jaar. De competitie ligt nu natuurlijk stil. Maar trainen mag.”

“We wonen in Kanariesprenk. Een koophuis. Kindvriendelijke buurt. Leuke buren. Fantastisch dat mijn kinderen hier opgroeien. Ik verhuis hooguit nog maar één keer: naar Curacao.”

“Gezond en gelukkig zijn. Dat is het belangrijkste. Ik leef met de dag. Bij mijn familie. Hoef geen miljonair te zijn. Af en toe een vakantie en dan ben ik blij. Dan is het goed voor mij.”

Geplaatst in Ik Ben Vlissingen

Sal Cracau

Sal Cracau (60). Getrouwd, 1 zoon. Geboren in Rotterdam. Opgegroeid in Vlissingen. Programma- en crisismanager Maritieme Veiligheid bij de Veiligheidsregio Zeeland.

“Zeeland kent een redelijk hoog risicoprofiel met de Westerschelde, de scheepvaart en de industrie. Complexe incidenten met veel belanghebbenden vind ik het interessantst”.

“Ze zeggen wel eens dat m’n bloed uit zout water bestaat. Ook in mijn hoedanigheid van voorzitter van Watersportvereniging Schelde. Mijn familie was afkomstig uit Zeeland.”

“Sommigen zijn gevlucht, anderen gedeporteerd. Op de hun laatst bekende adressen liggen nu zogenaamde struikelstenen. Zo hebben zij ook een monument en dat is mooi.”

“Weggaan uit Vlissingen zal ik niet snel doen. Ik woon naar m’n zin. We hebben nog een slaaphuisje op het strand bij Dishoek. En in tien minuten fiets je naar de jachthaven.”

“Vlissingen staat niet echt bekend als recreatiebestemming. Maar de passanten staan altijd versteld wat de stad allemaal heeft te bieden. De VVV-folders zijn elk jaar snel op.”

“Nu krijgen we ‘Stadshaven Scheldekwartier’ erbij. Deze zomer kunnen we de eerste gasten ontvangen. Een flaneergebied. Het mediterrane gevoel. Dat kun je hier oproepen.”

Geplaatst in Ik Ben Vlissingen

Jeanet Bevelander – Jakobsen

Jeanet Bevelander-Jakobsen (63). Weduwe, 3 zoons. Geboren in Oost-Souburg. Oud-ziekenverzorgster. Woonde en werkte dertig jaar buiten Zeeland, maar kwam weer terug.

“M’n leven lang heimwee gehad. Veel heen en weer gereden. Als de zon scheen móest ik naar de zee. Na een vroege dienst: hup naar Vlissingen. En pas na de files naar huis.”

“Ik ben opgegroeid in café De Vriendschap in Souburg. Bij m’n vader. Dat was raar hoor in die tijd. In het weekend bij m’n moeder. Die woonde in Vlissingen. In de Spuistraat.”

“Contacten maken doe ik makkelijk. Dat is volgens mij ook echt Vlissings. Dat directe. Zelf ben je je daarvan geen kwaad bewust, maar dat zeiden de mensen altijd tegen me.”

“Als vrouw kan ik hier in m’n eentje overal naartoe. Je kunt je hier prima vermaken. Mijn huis heb ik zo laten verbouwen dat je ook op termijn met een rolstoel door dit kotje kan.”

“Elke dag fiets ik naar de zee. Kijken hoe het strand erbij ligt. Met iedereen praten. Dan weer met die en dan weer met die. Het is zoveel drukker geworden met wandelaars.”

“Slap ouwehoeren bij Panta Rhei en Vanuus. Daar verlang ik weer zo naar. Intussen laat ik m’n kleinkinderen in Rotterdam maar filmpjes zien over de loodsboten hier. Ook leuk.”

Geplaatst in Ik Ben Vlissingen

Nienke van Heulen

Nienke van Heulen (47). Single. Geboren in Vlissingen. Werkt bij de gemeente Vlissingen. “Dienstverlening aan de burgers. Klantvriendelijkheid staat bij mij helemaal bovenaan.”

“Ja, Vlissingen heeft alles. De meeste zonuren. Het strand op drie minuten fietsen. Dat vindt je nergens ter wereld. Fantástisch gewoon. De zon die je in de zee kunt zien zakken.“

“Mijn vader Louis deed veel voor de stad. De Scheldekraan. De langste bank. Het Lentefeest. Hij is een groot voorbeeld voor me. Heb veel van hem geleerd, zoals crowdfunding.”

“Mijn mooiste herinnering aan Vlissingen is de eerste Sail. Die hele grote. Daar kwamen zoveel mensen op af. Dat was echt heel goed. Of het oude Straatfestival. Te gek gewoon.”

“Het waren andere tijden natuurlijk. Maar met kleine creatieve ideeën kun je ook iets doen. Het gezellig maken in de binnenstad. Sfeer creëren. Dat hoeft heus niet veel te kosten.”

“Kijk, ik ken mijn stad. Ken heel veel burgers. Wat ik ook doe is zoveel mogelijk lokaal te kopen. Zeker in deze tijd. Help elkaar. Zorg voor elkaar. En probeer lekker bezig te zijn.”

“Styling van interieurs is mijn hobby. Te zien op Instagram ‘Nienkstyle’. Als ik iets in mijn kop heb móet het gebeuren. Kan niet bestaat niet. Ja, dat heb ik echt van mijn vader.”

Geplaatst in Ik Ben Vlissingen

Francine Antheunisse

Francine Antheunisse (27). Single. Geboren in Vlissingen. Groeide op in West-Souburg. Werkte bij Cinecafé, BLVD, Brasserie Jong, Gevangentoren, Timmerfabriek en Lasloods.

“En nu -ter overbrugging- bij de Drankgigant. 3000 verschillende soorten bier. Ook veel whisky. Heel veel klanten uit België. De Vlissingers zeggen: gôh, nu zien we je hier weer.”

“Horeca bevalt me. Ben graag onder de mensen. Vind het fijn om aandacht te schenken aan de tafel en de wijnen. De grootste les die je leert is geduld hebben met de mensen.”

“Vlissingen is mijn thuishaven. Een cliché natuurlijk. Maar zo voelt het. Ik woon nu vijf jaar op het Bellampark. Gezellig. Was snel gewend aan de festiviteiten die er plaatsvonden.”

“Ben benieuwd of er dit jaar wat doorgaat. Normaal geef ik ook lessen bodypump bij Fitness Fitaal. Met halters. Op muziek. Geeft veel energie. Nu moeten we dat helaas missen.”

“Het gaat erom dat je energie krijgt. Als ik een baan zoek, dan laat ik een balletje vallen in m’n netwerk en zo rol je automatisch ergens in. Dat zal dit jaar ook wel weer zo zijn.”

“Ik ben dankbaar dat ik door al die baantjes veel vriendschappen heb opgebouwd. Dat is echt goud. 2021 is nog ongewis voor mij. Grenzen verleggen. Dat spreekt mij erg aan.”

Geplaatst in Ik Ben Vlissingen

Jules Izeboud

Jules Izeboud (45). Samenwonend. Geboren in Vlissingen. Samen met zijn broer Eef is hij eigenaar van strandhotel Westduin in Dishoek. Hun vader liet het hotel in 1984 bouwen.

“Na zijn dood in 2005 namen we het over. Sneller dan verwacht. Heel mijn leven werkte ik trouwens al bij mijn vader. Gewoon in de afwaskeuken begonnen. En zo steeds verder.”

“Nu in de lockdown is onze bezettingsgraad maar zes procent. Met name zakenlui. Gelukkig hebben we genoeg vet op de botten. Deze zomer was de drukste in vijfendertig jaar.”

“Nederlanders natuurlijk en heel veel Belgen. Walcheren is voor hen dichtbij en ze komen voor ons zuiderstrand. Zodat ze niet met hun rug naar de zee hoeven zitten zoals daar.”

“Mijn jeugd heb ik voornamelijk in Paauwenburg doorgebracht. Een buurt met veel kinderen toen. Vlak bij Westduin. En altijd op mijn fietsje door de Galgeweg richting strand.”

“Tegenwoordig woon ik in het nieuwe oude centrum. Met aan de ene kant zicht op de Scheldekraan. En aan de andere kant op de binnenstad. Vlissingen zoals je het nooit ziet.”

“Vlissingen is mijn stadje en geeft me gemoedsrust. Ik begrijp die zuurpruimen ook niet die altijd wat te zeiken hebben. Ik zie voor Vlissingen de toekomst juist rooskleurig in.”

Geplaatst in Ik Ben Vlissingen

Kees Bijl

Kees Bijl (71). Getrouwd, 3 kinderen. Geboren in Zwijndrecht. Majoor bij het Leger des Heils. Werkte van 1987 tot 1996 in Vlissingen. Keerde na zijn pensioen weer terug.

“Vlissingen voelde als mijn roots. Mijn grootvader zat ook in het Leger in Vlissingen. Contacten hier zijn hechter vanwege de kortere lijnen. We voelen ons op ons gemak.”

“Heb altijd fijn gewerkt hier. Ook het caféwerk. Tijdens mijn officiersopleiding was het naast het geloof ook belangrijk dat je weet wat er om je heen in de wereld gebeurt.”

“Heb in een speelgoedzaak in Keulen gewerkt. Afdeling modelspoortreinen. Het mooie is dat ik de passie over dat stukje hobby daarna ook kon toepassen in mijn geloof.”

“Ik ben blijven werken. Het geeft heel veel voldoening. Het opbouwen van vertrouwens-relaties. Samen keuvelen. Je ziet mensen zelfverzekerder worden. Daar gaat het om.”

“Meestal zit ik op kantoor in Middelburg. Een stukje management. Maar hier met de bus op straat staan hoort er ook bij. De Vlissingers zijn goedgeefs geweest. Heel fijn.”

“Veel mensen moeten in deze coronatijd bezoekjes missen. We brengen kerstpakketten rond. Mijn wens is dat men niet bij de pakken neerzit maar blijmoedig 2021 ingaat.”

Geplaatst in Ik Ben Vlissingen

Jeffrey Beenhouwer

Jeffrey Beenhouwer (33). Getrouwd, 2 zoons. Geboren in Vlissingen. Projectleider Ruimtelijke Ontwikkeling. Stuurt te ontwikkelen wijken en bouwprojecten aan in Vlissingen.

“Ik wilde het liefst in Vlissingen blijven wonen en werken. Familie. Vrienden. Alles komt hier vandaan. Fijn ook dat je vanuit je werk een bijdrage aan je eigen stad kan leveren.”

“Het Scheldekwartier gaat heel goed. Er zijn 360 huizen in aanbouw. 90% is verkocht. Mooi dat de stad zo weer ‘geheeld’ wordt. Driekwart van de kopers woont al in Vlissingen.”

“Mijn herinneringen aan vroeger: de Olauline uitzwaaien. Kijken naar Bløf op een ponton voor de boulevard. Eindeloze zomers op strand. Verjaardagsfeestjes vieren bij Kontiki.”

“Om een beetje op de hoogte te blijven hoe alles erbij staat, fiets ik altijd via verschillende routes door de stad. Elke wijk is een kind van zijn tijd, met zijn specifieke kenmerken.”

“Soms kun je die prachtig herinrichten, zoals de Verkuyl Quakkelaarstraat of Uncle Beach. Uitdagend zijn de delen van de binnenstad rondom de Lange Zelke en het Scheldeplein.”

“Vlissingen gaat nóg geliefder worden denk ik. Het zicht op zee. De schepen raken je aan. Diversiteit. Groeipotentieel. Een stad waar de Vlissingers terecht trots op kunnen zijn.”

Geplaatst in Ik Ben Vlissingen

Jan Mastenbroek

Jan Mastenbroek (56). Getrouwd, 2 kinderen. Geboren in Vlissingen. Is de derde generatie loods. Vaart op de grootste schepen ter wereld. Week op week af. Bij nacht en ontij.

“Toen ik begon was een schip van 300 meter exceptioneel. Tegenwoordig zijn er al van 400 meter. Slapen wordt wel steeds problematischer. Dat krijg je als je ouder wordt.”

“Geen reis is hetzelfde. Contacten met de bemanningen is het leukst. Je klimt op zo’n schip en op de brug ben je dan een paar uur de baas. Ook de kapitein moet luisteren.”

“Vlissingen is heerlijk. Op vrijdag naar de markt gaan. Met jan en alleman praten. Ik hoef niks af te spreken, want als ik m’n smoel laat zien is er altijd wel iemand die ik ken.”

“Hetzelfde nu als je over de boulevard loopt. Opvallend dat er veel meer wandelaars zijn tijdens deze coronatijd. Het lijkt wel alsof je naar het café gaat. Echt hartstikke leuk.”

“Ik kom uit een door en door Vlissingse zeemansfamilie. Alles ademt zee in huis. Boven staat nog een oude hutkoffer met uniformen die gebruikt worden als verkleedkleren.”

“We wonen in het huis van mijn opa en oma. Nooit behoefte gehad om te verhuizen. Nu sta ík in de schuur met mijn kleinkinderen te klussen. De geschiedenis herhaalt zich.”

Geplaatst in Ik Ben Vlissingen