Ik ben Vlissingen

Regelmatig portretteer ik onder mijn twitteraccount @helgeprinsen in zeven tweets een Vlissinger op straat. Wekelijks verschijnt er ook een portret in de Vlissingse Bode.

Bertha Ooms-de Waal

Bertha Ooms-de Waal (38). Getrouwd, 2 zoons. Geboren in Rotterdam. Kwam in 1999 naar de zeevaartschool. Bleef hier wonen. Docent Scheepswerktuigkunde aan de HZ. 

“Ik heb tien jaar gevaren, waarvan drie jaar als hoofdwerktuigkundige op een chemicaliëntanker. Nu draag ik mijn passie over aan de jongere generatie zeevaartscholieren.”

“En ik wil een rolmodel zijn voor de meiden. Vrouwen zijn minstens zo goed in techniek als mannen. Meer geduld. Fijnere motoriek. Ze kijken anders tegen dingen aan.”

“Ben niet afkomstig uit een zeevarende familie. Als kind zag ik bij Het Klokhuis een item over een loods. Ik dacht: dat wil ik óók. Het werd uiteindelijk de machinekamer.”

“Buiten de havensteden heeft men eigenlijk geen besef wat zeevarenden doen. De meeste studievrienden zijn hier blijven wonen. Je spreekt dezelfde taal. Je voelt je thuis.”

“Dat komt ook door het industriële karakter van Vlissingen. De Machinefabriek, de Timmerfabriek, de Lasloods en de Plaatwerkerij. De Scheldekraan vind ik ook supermooi.”

“Mijn klasgenoten zijn allemaal goed terechtgekomen. Je komt ze echt overal tegen. Dus als je -zeg maar- brandweerman of piloot wil worden: ga naar de zeevaartschool.”

Geplaatst in Ik Ben Vlissingen

Sven Hardeman

Sven Hardeman (46). Getrouwd, 2 zoons. Geboren in Delft. Opgegroeid in Vlissingen. Was tot twee jaar terug mede-eigenaar van het Cinecafé. Nu zzp’er in ‘gastvrijheid’.

“De laatste jaren ben ik me gaan verdiepen in de Vlissingse politiek. Als ik wat kan betekenen voor deze stad dan doe ik dat graag. De toeristen hier houden bijvoorbeeld.”

“Ik spreek hen regelmatig op de boulevard waar ik vaak vis. Dan zeggen ze meestal dat ze Vlissingen mooi vinden, maar dat ze ergens anders op Walcheren overnachten.” 

“De scheiding tussen boulevard en binnenstad is een probleem. Ook de toename van de huisjesmelkers. En wat denk je van de straatdealers: je pikt ze er zo uit, die pipo’s.”

“Sinds ik een paar jaar geleden met een juiste weersvoorspelling het Bevrijdingsfestival heb ‘gered’, word ik als amateur-meteoroloog vaak gebeld bij allerlei evenementen.”

“Extreme weersomstandigheden vind ik interessant. In Vlissingen is de invloed van het getij heel groot. Dan zie je dat het hier mooi weer is en tien kilometer verder noodweer.”

“Vlissingen is mooi in z’n lelijkheid. Een grote diversiteit ook. Eindeloze zomeravonden afgewisseld met storm en ontij. Deze stad beweegt het hele jaar door. Daar ben ik verliefd op.”

Geplaatst in Ik Ben Vlissingen

Ab van Hanegem

Ab van Hanegem (59). Samenwonend. Geboren in Vlissingen. Beeldend kunstenaar. Woont afwisselend in Berlijn en sinds vorig jaar -na veertig jaar- ook weer in Vlissingen.

“Ik kon een interessant huis kopen waar ook een atelier in past. Zoveel van die panden zijn er niet op de markt in Vlissingen. Het is nog niet klaar. Ben er elke dag in bezig.”

“De jaren negentig waren mijn topjaren. Zo hangt er in het stadhuis nog een groot werk van me. Ik hou van grote doeken. Dat je het gevoel hebt dat je er zo in kan stappen.”

“Niet de cultuur, maar de ligging van de stad geeft veel input. Het landschap. De weidsheid. In de zomer is het hier fantastisch. In de winter laad ik me op in de grote stad.”

“Ik kijk zó graag op de zee. Zonsondergang. Horizon. Oneindige blik. In de stad stuit je steeds op een object. In Berlijn ervaar je alleen ruimte bij het oude vliegveld Tempelhof.”

“Kunstenaars in Vlissingen, ik ken er niet veel. Op een of andere manier is er in Middelburg een beter klimaat, terwijl de meeste collega’s Vlissingen ruiger en interessanter vinden.”

“Maar als je de grote stad gewend bent, beschouw je Middelburg als een stadsdeel. In Mon Capitain op de Kinderdijk heb ik vanaf 6 oktober een expositie. Ja, in Middelburg dus.” 

Geplaatst in Ik Ben Vlissingen

Elena Jasperse

Elena Jasperse (31). Single. Geboren in Roemenië. Woonde tot haar tweede jaar in een weeshuis. Werd toen geadopteerd. Groeide op in Vlissingen. Werkt bij Pier 7 Zandpaviljoen. 

“Omdat ik benieuwd was naar mijn bloedlijn heb ik onlangs een DNA-test gedaan. Behalve dat ik wist dat mijn biologische moeder een Roma was, kon ik mezelf niet plaatsen.”

“De uitslag was verrassend. Herkenning. Goed om te weten waarom je bent zoals je bent. DNA gaat door de generaties heen. Kleine dingen zoals temperament en gastvrijheid.”

“Eten en familie zijn belangrijk. Gezellig met elkaar zijn. Op nummer één staat de loyaliteit naar mijn Nederlandse familie. Ik ben vaak bij hen. Het is daar altijd de zoete inval.”

“Ik voel me erg thuis hier en ben blij met de goede dingen van Nederland. De zorg is hier heel goed geregeld. Ondanks dat mijn hart in het buitenland ligt, blijf ik in Vlissingen.”

“Tot nu toe heb ik bij Pier 7 de leukste baan ooit. Een unieke locatie binnen Nederland en Zeeland. Altijd buiten zijn. We hebben een heel leuk team en doen het werk gezamenlijk.” 

“Afgelopen zomer was het bomvol. Ook met regen. De mensen willen met hun voeten in het zand zitten. De schuimkoppen op het water zien. En de wind door hun haren voelen.” 

Geplaatst in Ik Ben Vlissingen

Firi den Hoedt

Firi den Hoedt (78). “Driemaal met volle overtuiging getrouwd en met nog meer overtuiging gescheiden”. 2 zoons. Geboren in Rotterdam. Sinds ’63 in Vlissingen. Vormgever.

“Ik was uitgeefster van o.a. het Paauwenburgkrantje. Werkte in de jaren tachtig ook voor De Stem. Festivals afgaan. Heel de dag onder de pannen. En dan nog uren in de doka.” 

“Op een gegeven moment moet je beslissen dat je ermee stopt. In het begin viel ik wel in een flink gat. Dan ging ik met de hond naar het strand. Helaas is hij overleden.”

“Ik zit thuis meestal achter m’n computer. Zit veel op Facebook enzo. Met m’n smartphone kan ik eigenlijk alleen maar bellen. Ik ben ‘blond geboren’ zeg maar, hahaha.”

“Zo weet ik nu ook pas dat je regelmatig met je auto moet rijden, omdat hij anders niet meer start. Meestal fiets ik. Bij mooi weer althans. Biggekerke. Boulevard. Terrasje.”

“Gewoon een beetje aankeutelen. Op z’n tijd op vakantie gaan. O ja, over Vlissingen moet ik natuurlijk ook iets zeggen. Nou, het is heerlijk wonen hier in Paauwenburg.”

“Bij het winkelcentrum. Twee supermarkten, het Kruidvat, bakker, groenteboer, bloemenwinkel én een goede slijter. Meer heeft een mens toch niet nodig? Ik zit op rozen.”

Geplaatst in Ik Ben Vlissingen

Remy Vasseur

Remy Vasseur (38). Samenwonend, 1 zoon. Geboren in Vlissingen. Sinds 2012 Zeeuws recordhouder op de hele triatlon. Sportcoach. Heeft een bedrijf in groenvoorziening.

“Tuinen bijhouden en inrichten. Vind het fijn om te sjouwen en lekker bezig te zijn. Groen geeft zoveel sfeer voor de mensen. Krijg het de laatste twee jaar steeds drukker.”

“Ben geen fulltime loper meer. Voor de triatlon heb ik te weinig tijd. Als je een kind krijgt, richt je je leven anders in. Geef 15 uur les. Personal training en aan groepen.”

“Vlissingen is voor mij het Nollebos. Stukje duinen richting Dishoek. Vanuit Vlissingen kun je veel kanten op met de trainingen. En ‘s avonds klaart het weer meestal op.”

“Ik vind dat de gemeente het leuk doet qua groenvoorziening. Veel bomen. Buiten het centrum dan. Daar kan het veel beter. Wel waterpartijen maar water is hier genoeg.”

“Als die overkapping in de Lange Zelke weggaat, zou je daar heel goed palmen en olijfbomen kunnen neerzetten. Met riet rondom de stam komen ze prima de winter door.” 

“Olijven groeien wel een centimeter of vijftig per jaar. Echt stoer. En je kunt ze gemakkelijk snoeien. Heel veel werk heb je daar niet aan. Dat zou toch hartstikke mooi zijn?”

Geplaatst in Ik Ben Vlissingen

Ellie Zoeter

Ellie Zoeter (49). Single. Geboren in Vlissingen. Treinconducteur. Standplaats Vlissingen heeft de laatste twee jaar de hoogste score behaald qua klantvriendelijkheid. 

“Er zijn natuurlijk niet veel stations die zo excentrisch liggen als dat van Vlissingen. Maar het parkeren is gratis. Je stapt bij zee uit en je kunt meteen een visje kopen.”

“De trein Vlissingen-Amsterdam is een pittig lijntje. Iedereen denkt: het is maar Zeeland. Alle NS’ers kennen de problemen hier. Veel zwartrijders. Veel verbale agressie.”

“In Nederland springen er per jaar zo’n driehonderd mensen voor de trein. Als conducteur moet je proberen niks te zien en te horen. ’t Klinkt hard, maar zo is het wel.”

“Je maakt elke dag wat mee. Als ik thuiskom ben ik alles weer vergeten. Ben een echte Vlissingse. Honderd procent. Iemand waarvoor Middelburg niet hoeft zeg maar.”

“Wel vind ik dat het tijd wordt dat Vlissingen nieuwe bestrating krijgt. Overal hobbels. Zeker als je fietst. En stoeptegels die uit elkaar liggen of met spleten ertussen.” 

“Ik hou van de natuur. Het schelpenpaadje onder aan de duinen. Perfect voor watervogels en vlinders. En de honden in Vlissingen mogen op veel plekken los. Super.”

Geplaatst in Ik Ben Vlissingen

Co Koppejan

Co Koppejan (90). Getrouwd, 4 zoons. Geboren in Koudekerke. Woont nog steeds in het huis waar hij is opgegroeid. Oud-vrachtwagenchauffeur. Oud-speeltuinbeheerder.

“Heb speeltuin Lammerenburg mee helpen opbouwen. De veiligheid is in de loop der jaren enorm verbeterd. De glijbanen en trampolines zijn het populairst. En de kabelbaan.”

“M’n tuin grenst aan de speeltuin. Zo door het poortje. Altijd met de hond een rondje lopen. Hij is al veertien hoor. Elke dag een praatje maken. Da’s een gewoonte geworden ee.” 

“Ben op Java nog militair geweest. Eind jaren veertig. In de werkplaats. Auto’s en motoren. Later op het montagebedrijf van De Schelde gewerkt. Materialen en gereedschappen.”

“Toen ik chauffeur was voor de wegenbouw hebben m’n vrouw en ik overal in Nederland gewoond. Waar werk was gingen we naartoe. Nu zitten we al jaren hier naar ons zin.” 

“Heel vaak in de stad kom ik niet. Ja, voor m’n rijbewijs. Die is nu verlopen. Ben al gekeurd en al, maar zit er al een paar maanden op te wachten. Dat is zo tegenwoordig ee.”

“Gisteren ben ik gevallen. Onderrug gekneusd. Daarom draag ik die brede leren riem. Nog uit m’n diensttijd. Maar het helpt niet veel. Dus daar ben ik zes weken zoet mee.”

Geplaatst in Ik Ben Vlissingen

Ineke van der Horst

Ineke van der Horst (66). Single. 3 kinderen. Opgegroeid in Vlissingen. Zat op kantoor, in de verpleging, in de horeca, had een winkel. Werkt sinds 2003 in een sauna in Gent.

“Het eerste wat Vlissingen bij mij oproept is de zee natuurlijk. Ja, de zee. Je thuisvoelen. Thuiskomen. Dat vooral. Met andere plaatsen is niks mis, maar het is geen Vlissingen.”

“Hier ligt mijn verleden. Alles wat ik ben. En wat ik ook niet ben. In Vlissingen ben ik gévormd en mísvormd. Maar het moet een luchtig stukje worden. Vul het zelf maar in.”

“Wat ik graag doe? Ik doe heel veel heel graag, waardoor ik soms ook niks doe. Ik verheug me weer op het filmfestival dat eraan komt. Daar ben ik al een paar jaar vrijwilliger.”

“Op dit moment ben ik hard aan het klussen in m’n nieuwe huis waar ik helemaal blij van word. Ik loop al te glimlachen sinds ik weet dat ik binnenkort weer in Vlissingen woon.” 

“Een flat waar ik de zee kan zien. De schepen komen op vijftig meter afstand voorbij. In elk geval wil ik nog een poosje blijven werken. Ook oppassen op mijn kleinkinderen.” 

“En ik ben zwaar van plan om een boek te schrijven. Ben er al eens aan begonnen. Het moet klaar zijn voordat iedereen dood is die mij kent. Anders denkt iedereen dat ik lieg.” 

Geplaatst in Ik Ben Vlissingen

Ineke Delvoye

Ineke Delvoye (81). Samenwonend, 3 dochters. Geboren in Vlissingen. Oud-onderwijzeres. Haar ouders hadden in het Groenewoud een manufacturen- en kinderwagenwinkel.

“Gespen. Allerlei lint. Bontkraagjes. Knopen. Op ieder doosje zat een voorbeeld genaaid. Dat deed mijn oma. Achter de ramen op de eerste etage stonden de kinderwagens.”

“Een Winkel van Sinkel eigenlijk. Groot en diep. Op zolder verstoppertje spelen tussen de dozen daar. Spannend. In 1944 zag je de Canadese soldaten door de straat lopen.”

“In de Noordstraat was een zijstraatje dat bij het Zeemanserve uitkwam. Dat was toen helemaal ingesloten. Doodeng vond ik dat. Toch keek ik altijd stiekem onder de poort.”

“Later werd ik onderwijzeres, maar als je trouwde werd je ontslagen. Mijn overleden man had platen- en witgoedzaak Meulmeester in de Sint Jacobsstraat. Daar heb ik jaren gewerkt.”

“De Delvoye’s waren Hugenoten. We wonen al generaties in Vlissingen. Ook mijn dochters. Ons huis heeft een fijne, grote tuin die al lang in de familie is. Vlak bij de oude winkel.”

“Een bekende Vlissingse gevel met dat gietijzer. Jammer dat het zo geroest is. Vaak zie ik daar mensen kijken en praten. Dan loop ik erheen en hoor je hele verhalen van vroeger.”

Geplaatst in Ik Ben Vlissingen