Ik ben Vlissingen

Regelmatig portretteer ik onder mijn twitteraccount @helgeprinsen in zeven tweets een Vlissinger op straat. Wekelijks verschijnt er ook een portret in de Vlissingse Bode.

Willy Hendrikse-Catsman en Gilda van de Velde-Catsman

Willy Hendrikse-Catsman en Gilda van de Velde-Catsman (90). Eeneiige tweeling. Geboren in Vlissingen. Weduwen. Respectievelijk vier en geen kinderen.

“Wijzelf waren de jongsten van negen. M’n moeder zei: dat wens je je ergste vijand niet toe. Wie er van ons als eerste is geboren weten we niet. Zo ging dat toen.”

“We zijn vaak samen. Wonen vlak bij elkaar. Zelfstandig. In het centrum. Maken elke dag een rondje door de stad. Maar eten doen we apart. Behalve bij hutspot.”

“Zoveel zeggen we niet tegen elkaar hoor. We weten meestal elkaars gedachten. Hebben dezelfde smaak van kleding. En vinden dezelfde mensen leuk.”

“Ze kennen ons allemaal. Mijn man werkte bij de Schelde. En de mijne bij de PTT. Oprichter van voetbalclub GPC. Hij verzorgde ook jaren de Toto en Lotto.” 

“Vlissingen is gewoon een fijne stad. ‘k Heb geen klachten. ‘k Zou niet weten wat. Nee, ‘k ook niet. Het mooiste is de boulevard. Ja, wat dacht je, dat vind ik ook.” 

“En wij altijd maar tegen mekaar zeggen: dat doen we niet hoor als die mevrouw dat allemaal aan ons komt vragen. Maar ja, je bent ook zo’n aanhouder ee.”

Geplaatst in Ik Ben Vlissingen

Peter ter Meulen

Peter ter Meulen (66). Single. Geboren en getogen Vlissinger. Oud-ambulancechauffeur. Oud-vrijwillig brandweerman. Vrijwillig klusjesman dierenasiel Walcheren. 

“Ik ben opgegroeid met dieren. Hoe ouder je wordt des te meer respect krijg je voor de natuur. Dieren horen daar ook bij. Je krijgt er liefde van. En ze zijn eerlijk.”

“Vlissingen vind ik geweldig. Behalve twee jaar in Duitsland tijdens militaire dienst ben ik nooit weggeweest. Mijn hele sociale leven heeft zich in deze stad afgespeeld.” 

“In een andere stad ben ik een vreemde. Wil altijd met iedereen lullen. Dan ga ik naar een winkel en dan ben ik een uur onderweg omdat ik zoveel mensen tegenkom.”

“Ik woon in de Dobberende Dozen. Als je ziet hoe vaak toeristen ons pand fotograferen. Als ik daar iedere keer een euro voor had gekregen was ik al binnen geweest.” 

“Over geld gesproken: het Vlissings college ziet toch ook alleen maar dollars? Dat Nollebos bijvoorbeeld. Daar blijven ze maar over bezig. Ik zeg: afkappen die handel.”

“Kom niet aan Vlissingen. Ik ben hier geboren en ga nergens anders meer naartoe. Doodgaan wil ik hier ook. Nu nog niet hè, want ik heb er nog niet voor getekend.” 

Geplaatst in Ik Ben Vlissingen

Yvonne Theiler

Yvonne Theiler (58). Hertrouwd. Samen vijf kinderen. Geboren in Luzern, Zwitserland. Gezinsbegeleider bij Juvent. Kwam door de liefde in 2007 naar Vlissingen.

“M’n vriendinnen konden zich niet voorstellen dat ik hier zou kunnen aarden. Totdat ze voor het eerst op bezoek kwamen. Alles in de buurt: zee, natuur, cultuur.”

“Vlissingen vond ik meteen geweldig. Van de zee hield ik al omdat ik een zeiler was. En de verpauperde binnenstad is in de tijd dat ik hier woon mooi opgeknapt.” 

“Respect voor alle creatieve mensen die winkels opzetten waar je niet alleen wat kunt kopen maar ook iets kunt doen. Kookworkshops. Yoga. Breien. Schilderen.”

“Wat ik wel erg mis is een centrale ontmoetingsplaats, een park waar jong en oud elkaar treffen onder de schaduw van grote bomen. Ik zou meer groen wensen.”

“Wat Vlissingen super doet is het Maatjesproject. Nog steeds ben ik bevriend met degene die mij corrigeerde als ik taalfouten maakte. Dat doet anders niemand.”

“O ja, weet je waar ik in het begin erg verbaasd over was? Dat iedereen met Oud en Nieuw vuurwerk op straat mag afsteken. In Zwitserland is dat ondenkbaar.”

Geplaatst in Ik Ben Vlissingen

Marcel Oonk

Marcel Oonk (66). Getrouwd, 3 kinderen. Geboren in Rheden. Oud-notaris. Woont hier sinds 1992. Kende Vlissingen via zijn broer die op de zeevaartschool zat. 

“Heb nooit hoeven wennen. Als notaris zit je meteen midden in de samenleving. Mooi en uitdagend werk. Je leert hele families en hun geschiedenis kennen.” 

“Vlissingers kijken wel de kat uit de boom, maar als ze je kennen zijn ze loyaal. Bijzonder vind ik die cultuur van no nonsense. What you see is what you get.” 

“Vlissingen is een fijne stad aan de Schelde. Een voorrecht om hier te mogen leven. In de zomer zwem ik elke zondag met een ploegje langs de Wacherse kust.”

“Jammer dat in de oorlog veel kapot gegaan is in Vlissingen. En in de jaren zestig veel gesloopt. Maar ik ben positief over de ontwikkelingen van de laatste jaren.”

“Van het toerisme en de handel moeten wij het hebben. En van gastvriendelijkheid. Een tophotelschool zou mooi zijn. En dan ook maar meteen een sterrenrestaurant.” 

“Sinds kort ben ik met pensioen. We hebben hier wortel geschoten. Volop tijd nu voor ons kleinkind, mooie wandelingen en lange fietstochten, wellicht naar Rome.” 

Geplaatst in Ik Ben Vlissingen

René Dekker

René Dekker (64). Single, maar ‘niet alleenstaand in het leven’. Geboren in Oost-Souburg. Gepensioneerd beleidsmedewerker toerisme gemeente Veere.

“Ik ben geboren met een groeistoornis. Gelukkig zitten positiviteit en opgewektheid in mijn DNA. De kansen die je krijgt in het leven moet je altijd benutten.”

“Vroeger zag je in het openbare leven veel minder mensen met een handicap. Nu ziet het bij mooi weer -bij wijze van spreken- zwart van de scootmobiels.”

“Vlissingen is voor mij toch wel de boulevard. Ik begin bij De Punt en eindig bij het windorgel. En dan onderweg een praatje maken en een terrasje pakken.”

“En de schepen natuurlijk. Onder aan de Coosje Buskenstraat zie je ze boven je uit torenen. Dan besef je weer dat we in een kom onder de waterspiegel leven.”

“De boulevard is voor mij super toegankelijk. Je kunt zo het strand oprijden. Horeca en winkeliers kunnen op dat punt nog wel een slag maken. Dat is gewoon handel.”

“Jammer dat de portemonnee van de gemeente leeg is. Geld voor leuke dingen is er niet meer. We hebben nog een zeeslag te maken. Met de mariniers hoop ik.” 

Geplaatst in Ik Ben Vlissingen

Marja van Nes-Versteylen

Marja van Nes-Versteylen (62). Getrouwd, 2 dochters. Oud-lerares basisschool De Branding. Geboren in Jakarta. Woont sinds haar tiende jaar in Vlissingen.

“Na de dood van mijn vader verhuisden we van het zachte zangerige Maastricht naar het ruwe en rauwe Vlissingen. Een cultuurschok voor mij als kind.”

“Heel lang wilde ik weg hier. Maar ik had nog wat af te maken met Vlissingen. Of Vlissingen met mij. Want waar kunnen je kinderen beter opgroeien dan hier?”

“Je doet je wandelschoenen aan en het is meteen fijn. Dat nieuwe wandelpad over de duinen. Zo heerlijk. Vlissingen wordt zo stukje bij beetje aangepakt.”

“Jammer dat de PSD-boten er niet meer zijn. Dat je dan net de laatste boot miste. Ging je eerst friet halen bij De Milliano en daarna via Antwerpen terug.”

“Wat ze van mij mogen veranderen is de Spuistraat. Maak die wat groener. En zet rozen in die rare bak met water waar nu de meeuwen zich in wassen.”

“Het filmfestival vind ik fantastisch. Dat we dát hebben in Vlissingen. Pier 7 ook zoiets. Een aanwinst. Abonnement. Kluisje. Stoel. Ligbed. Helemaal pérfect.”

Geplaatst in Ik Ben Vlissingen

Youssef Bousiani

Youssef Bousiani (48). Getrouwd, 5 kinderen. Geboren in Marokko. Commercieel econoom. Heeft koffiebar op de Oude Markt. Woont sinds z’n 8e jaar in Vlissingen.

“We hadden opeens licht en stromend water. Voor boodschappen ging je naar een winkel. En in de klas hoefde ik niet op de grond te zitten zoals in Marokko.”

“Mijn zaak ben ik een jaar geleden begonnen uit passie voor koffie en thee. Zonder reclame te maken. Goed gastheerschap is allesbepalend. Daar gaat het om.”

“Vlissingers kijken eerst de kat uit de boom. Ze weten wat ze willen. Als ze eenmaal voor je kiezen dan zijn ze je ook trouw. De gunfactor is erg belangrijk hier.”

“Groot minpunt is de binnenstad. Geen logische samenhang. Te verspreid van elkaar. Daardoor zie je dat veel ondernemers geen synergie hebben met elkaar.”

“Geen vaste route die je kunt lopen. Nu valt het op dat veel toeristen Vlissingen erbij nemen en ergens anders verblijven. We moeten juist de eindbestemming zijn.”

“De gemeente kan gastvrijer zijn, vind ik. En niet wanneer je de stad komt binnenrijden als eerste een bord zien staan met: Betaald Parkeren, ook op zondag.”

 

Geplaatst in Ik Ben Vlissingen

Wijnand van Gessel

Wijnand van Gessel (72). Getrouwd, 1 zoon. Geboren in Lochem. Woont sinds 1964 hier. Oprichter Oceanwide Crew en Expeditions: bemanning en poolreizen.

“De mooiste reis is Spitsbergen. De emotie dat je daar bent. Op Amsterdameiland. Op Smerenburg. Dat licht. Die stilte. En het besef van je eigen nietigheid.”

“Ondanks de slechte omstandigheden waarin Vlissingen verkeert, krijgen we als bedrijf goeie medewerking van de gemeente. Ze doen het toch maar gewoon.”

“Kijk eens naar de ontwikkeling van het Scheldekwartier en de landtongen. Bedrijfsunits. Een groot kantoor van Ørstad bij het station. Dat is toch geweldig.”

“Ik denk dat het ergste voorbij is voor Vlissingen. Je ziet dat er weer wordt gebouwd. Waardoor er ook meer mensen komen. En die mensen moeten ook eten.”

“Je zal van mij niet echt iets negatiefs horen. Als ik ’s morgens over de boulevard rijd ben ik trots. Deze stad is altijd al in beweging geweest. Dat is de charme.”

“Natuurlijk zijn er aandachtspunten. Maar die moet je niet op de eerste plaats stellen. Eerst kijken naar de positieve dingen. Daar kom je altijd het verst mee.”

Geplaatst in Ik Ben Vlissingen

Louk Peperkamp

Louk Peperkamp (32). Samenwonend, 1 zoon. Geboren in Vlissingen. Sinds 2011 beheerder Timmerfabriek en vanaf dit jaar ook exploitant Lasloods.

“Al van kinds af aan ben ik geïnteresseerd in fabriekshallen. Grote, imponerende ruimtes waar altijd in is gewerkt. Je doet een stap terug in de tijd.”

“Ik ben verknocht aan Vlissingen, een kleine vrijstaat in de positieve zin van het woord. Geen kapsones. Genoeg leefruimte. Je wordt in je waarde gelaten.”

“De gang van de seizoenen vind ik bijzonder prettig. Als ik nu met de hond loop, is soms heel het strand tot aan het windorgel van ons alleen. Zo fijn.”

“Wel zou het mooi zijn als er meer eenheid en rust komt in de uitstraling van de stad. Kijk bijvoorbeeld eens naar ons kroonjuweel, de boulevard:

“Slordig afgewerkt wegdek. Tegels met golfmotief. Gewone stoeptegels. Paaltjes. Keien. Keienperkjes. Betonblokken. En glitterasfalt rondom Michiel.”

“Dankzij de Timmerfabriek kon ik geld investeren in de Lasloods: de laatst overgebleven Scheldehal die we hebben kunnen behouden voor Vlissingen.”

Geplaatst in Ik Ben Vlissingen

Peter Bleuel

Peter Bleuel (60). Getrouwd, 3 kinderen. Geboren in Vlissingen. Werkte 18 jaar op het postkantoor. Eigenaar van Bizongroep. 22 taxi’s en 43 man personeel.

“Vijf jaar geleden ging ik failliet. Zat drie jaar in de schuldsanering. Dat is heftig. Je houdt maar enkele echte vrienden over. Gelukkig zijn we er weer bovenop.”

“Enorm veel werk uit de havens. Horeca wordt steeds minder. Dat is een ramp. En ik vind dat de gemeente te weinig de eigen Vlissingse ondernemers verzorgt.”

“Taxibedrijf Noot uit Ede doet bijvoorbeeld het vervoer van Arduin- en Orioniscliënten. Dat is toch raar? Let maar eens op. Je ziet overal van die auto’s rijden.”

“Het gekste wat ik heb meegemaakt: een man die ik uit het ziekenhuis moest ophalen. Hij overleed twee straten verderop. Ben meteen weer teruggereden.”

“Vlissingen is mijn hometown. Wonen, werken, leven. Als je niet op vakantie kunt geeft Vlissingen, en met name de boulevard, je toch dat vakantiegevoel.”

“M’n streven is om nog uit te breiden met touringcars en huurbusjes. Weer het complete plaatje. Net zoals vroeger. Alleen wat kleiner. Voor het overzicht.”

 

Geplaatst in Ik Ben Vlissingen