Ik ben Vlissingen

Regelmatig portretteer ik onder mijn twitteraccount @helgeprinsen in zeven tweets een Vlissinger op straat. Wekelijks verschijnt er ook een portret in de Vlissingse Bode.

Harrie van Hal

Harrie van Hal (73). Getrouwd, 2 dochters. Geboren in Nieuw- en Sint Joosland. Nam in 1979 een sigarenzaakje in de Walstraat over. Werd met Primera al snel de grootste.

“Ik had op een gegeven moment ook alle sigarettenautomaten in Zeeland. Net op tijd verkocht. Een miljoen aan overgehouden. Maar ook wel eens een miljoen verloren hoor.”

“Naast de e-sigarettenshop ben ik nu begonnen met gepersonaliseerde cadeaus. Gouden business. Bedrukken van kleding en andere dingen. Uitdagingen aangaan blijft leuk.”

“Als men zegt dat het niet kan, dan begin ik er juist aan. Ondanks het beperkte afzetgebied is Vlissingen een stad van ongekende mogelijkheden. En met het beste publiek.”

“Kwestie van interactie met je klant. In tegenstelling tot de Middelburger geeft een Vlissinger duidelijk aan wat hij wil. Deze stad is goud door de eerlijkheid van de mensen.”

“Grote probleem is natuurlijk het zwalkende gemeentebeleid. Er is geen eenheid gecreëerd in de stad. Nee, allemaal aparte blokjes. Geen rondjes meer. Onsamenhangend.”

“Ik hou heel veel van Vlissingen, maar eigenlijk heb ik het opgegeven. De ene blunder na de andere. Zal het niet meer meemaken dat we een bestuur krijgen dat ballen heeft.”

Geplaatst in Ik Ben Vlissingen

Antoinette Heystek – van Krimpen

Antoinette Heystek – van Krimpen (75). Weduwe, 2 zoons. Geboren in Rotterdam. Kwam in 1962 naar Vlissingen. Haar ouders begonnen hier een manufacturen- en modezaak.

“Van de randstad naar Vlissingen. Een grote overgang. Maar het wende snel. Vond het geweldig. De binnenstad. De zee. De strenge winter van 1963. De ijsschotsen op het water.”

“Soms stiekem naar café La Tour Eiffel. Ik was 17 jaar. Daar kwamen altijd veel zeevaartscholieren. Komt m’n vader opeens binnen. Ging hij tussen al die jongelui aan de bar staan.”

“In de jaren zeventig reisde ik vier jaar heen en weer naar de Randstad. Volgde een opleiding tot yogadocente. Ik was een van de weinige in Zeeland. Yoga nam een enorme vlucht.”

“Was niet echt een hippie, maar zat ertegenaan. Meestal droeg ik Indiakleding. Bijna altijd paars. Nog steeds koester ik een fluwelen jasje uit die tijd. Meer dan veertig jaar oud dus.”

“Waar ik erg blij mee ben is dat ik op m’n zeventigste jaar nog zzp’er ben geworden. Kunsteducatie werd namelijk opgeheven. Veel mensen zijn toen gelukkig met mij meegegaan.”

“Mijn lievelingsplek is de groene boulevard bij de molen. Op een bankje lekker lezen. En elke dag zeg ik: Morning has come. Night flown away. Open your eyes. And follow the day.”

Geplaatst in Ik Ben Vlissingen

Joyce Verhoeff – van de Ketterij

Joyce Verhoeff-van de Ketterij (38). Getrouwd, 3 kinderen. Geboren in Middelburg. “Jammer genoeg ja. Dat blijft een teer puntje”. Receptioniste op alle locaties van het ADRZ.

“Alle telefoontjes. ‘s Nachts dienstdoende artsen oproepen. Inschrijven patiënten en doorverwijzen. Ze zeggen wel eens: de spin in het web. Met de corona nu is het wel anders.”

“Ik ga in deze tijd vaak met lood in m’n schoenen naar het werk. Men heeft minder empathie gekregen. Bedreigingen. Uitschelden. Onder elkaar zeggen we dan: doe eens lief.”

“Mijn opa was Frans de Muynck, mijn vader Anthon van de Ketterij. Van de vishandel. We woonden boven de zaak. Op m’n twaalfde mocht ik al de klanten helpen in de zaak.”

“Werk is er altijd. Dat is mijn mening althans. Van jongs af aan meegekregen. Je eigen broek ophouden. Niet thuis op de bank gaan zitten. Je kunt ook kranten rondbrengen.”

“Vlissingen is mijn alles. Ik ben een echte hoor. Op vakantie is leuk, maar ik ben altijd blij als we weer thuis zijn. Dan rijden we standaard eerst een rondje over de boulevard.”

“Er is hier ook genoeg voor de jeugd. Scouting De Watergeuzen is geweldig. En niet duur. Ze hebben elke week de zaterdag van hun leven. Lekker buiten zijn. In Vlissingen.”

Geplaatst in Ik Ben Vlissingen

Martijn Prins

Martijn Prins (45). Vrijgezel. Geboren in Vlissingen. Grafisch vormgever. En graffiti-artiest. Beschilderde al vele oude, inmiddels gesloopte, muren en panden in Vlissingen.

“Bij de PZEM. Schutting Sardijntoren. Badstrand natuurlijk. Allemaal weg. Maar dat is juist goed. Mensen kunnen niet om graffiti heen. Je brengt de expositie naar de straat.”

“Ik woon boven glashandel Prins die mijn opa ooit begon. Het hele pand gaat gesloopt worden. Tot die tijd zijn de muren hierachter de enige legale graffitiplek van Zeeland.”

“Hier komen appartementen te staan. In wijk De Broederband. Een goede ontwikkeling voor Vlissingen. En o ja, de meeuwen zijn weg. Had hele families op het dak zitten.”

“Vlissingen heeft mijn hart. Heel ruimtelijk. Over de horizon kunnen staren. Dat is ook zuurstof voor mij. Je woont aan de kust. Landinwaarts is het mij te claustrofobisch.”

“Ondanks dat het hier vrij klein is zijn er veel verschillende culturen. Mooi die diversiteit. Vlissingen heeft ook wat grilligs. Een ruwe diamant. Met nog heel veel plek over.”

“Ben met een paar projecten bezig. Zoals Flushing Walls. Elk jaar twaalf artiesten uitnodigen. Dan heb je vijf jaar later zestig nieuwe kunstwerken. Hoe mooi zou dat zijn.”

Geplaatst in Ik Ben Vlissingen

Christèle Zoeter – Chogneaux

Christele Zoeter–Cogneaux (57). Single, 2 dochters. Geboren in Pompey, Frankrijk. Docent klassieke talen aan het CSW in Middelburg. Werd in 2017 Docent van het Jaar in Zeeland.

“Latijn en Grieks zijn de mayonaise op de frietjes. Je komt het elke dag tegen. In de cultuur, de kunst, de literatuur. En de grammatica van het Nederlands begrijp je er beter door.”

“In 1987 kwam ik, vanwege de liefde, voor het eerst in Vlissingen. Met de PSD. Die lichtjes aan de skyline! Zo mooi! Ik gaf nog les in Noord-Frankrijk. Kwam daarna elk weekend. ”

“Wat ik in het begin miste was het culinaire. Dat stond op een minder hoog plan. Wennen ook aan de directheid van de mensen. Alhoewel ik dit toch enigszins heb overgenomen.”

“Ik wandel en loop heel graag hard. Heel bijzonder dat je hier zo snel in de natuur bent. Wat ik jammer vind, is dat er zo veel nieuwe toeristische accomodaties worden gebouwd.”

“Heimwee naar Frankrijk heb ik niet meer. Elke keer denk ik wat een geluk om in Vlissingen te mogen wonen. Velen moeten ervoor betalen om in Zeeland op vakantie te gaan.”

“Mijn motto is: alis volare didici propriis. “Ik heb met mijn eigen vleugels leren vliegen”. En vaak denk ik aan een zinnetje van een overleden collega: laat de zon in je hart komen.”

Geplaatst in Ik Ben Vlissingen

Patty Stenger

Patty Stenger. Samenwonend, 2 kinderen. Geboren in Haarlem. Scenarioschrijfster van Maud en Babs, een nieuwe Nederlandse dramaserie. Woont in Vlissingen en Amsterdam.

“De serie heb ik voor het grootste gedeelte in Vlissingen geschreven. Gaat over mantelzorg. Met Kim van Kooten, Loes Luca, Rifka Lodeizen. Komend jaar te zien bij Omroep Max.”

“Mijn mans familie komt uit Ritthem. Altijd hadden we zoiets van: ohhh, die boulevard. Toen we gingen kijken naar een volstrekt uitgewoonde etage waren we meteen verkocht.”

“In het begin zeiden ze in Amsterdam met een vies gezicht: hè, in Vlissingen? Maar dan zien ze het uitzicht op zee en vragen ze: gôh, zouden we je huis een keer mogen huren?

“Op een of andere manier heeft Vlissingen ons verleid. Een onontdekte parel met rafelrandjes. Het is hier het leukste zeggen we iedere keer tegen elkaar. We boffen toch maar.”

“Wat wel opvalt: de WOZ-belasting is extreem hoog. Verder vind ik dat we veel zuiniger op de stad moeten zijn. En geen wanstaltige appartementencomplexen moeten ambiëren”.

“O ja en nog iets: samen met Yvonne Kroese heb ik dit jaar met de animatiefilm See me een Gouden Kalf gewonnen voor Beste Korte Film. Nou echt, onze mond viel gewoon open.”

Geplaatst in Ik Ben Vlissingen

Michael Wise

Michael Wise (72). Single. Geboren in de Eedestraat 4. “Het geboortehuis van mijn oma. Mijn vader was een Engelse bevrijder. Hij ontmoette mijn moeder bij bakker Speckens.”

“Na de HBS heb ik de Rijkskweekschool gedaan. Daarna op diverse scholen lesggegeven. Nadat ik overspannen raakte, werkte ik 17 jaar als salarisadministrateur bij het ADZ.”

“Schaken is mijn hobby. Werd in 1991 zelfs Zeeuws kampioen. Schaken geeft structuur aan je manier van denken. Het is een spiegel van de geest. Daardoor voel ik me weerbaar.”

“In Vlissingen ken ik iedere straatsteen. Doe alles te voet. Sinds kort bezorg ik in twee wijken de Bode. Fijn om erbij te doen. Zelf lees ik veel. Nieuws. Cultuur. Schaakrubrieken.”

“Kom tijd tekort. Gisteren moest ik naar de ABN/AMRO. Omdat die hier niet meer is, ben ik helemaal naar Middelburg gelopen en terug. Overal bankjes waarop je kunt mijmeren.”

“Kijk, Middelburg is qua gebouwen mooier, maar de inwoners zijn ‘more inhibited’. Meer geremd dan ‘wij’ strijdbare Vlissingers. De Engelse taal is mooi hè. Veel meer nuances.”

“Elke dag is anders voor mij. De toekomst zie ik optimistisch. En als de hemel naar beneden valt, dan zijn we allemaal dood. Dat zei mijn moeder altijd. En zo is het natuurlijk ook.”

Geplaatst in Ik Ben Vlissingen

Anca Hamelink-Popescu

Anca Hamelink-Popescu (46). Getrouwd, 3 kinderen. Geboren in Iasi, Roemenië. Is docent NT2 op de HZ. Ontmoette haar man in 1993 op een christelijk zomerkamp in de Karpaten.

“Ik ben niet heel mijn leven gelovig geweest. Was altijd gericht op leren en presteren. Toch zoek je de zin van het leven. Soms loopt alles zo mooi. Het was liefde op het eerste gezicht.”

“Wat mij als eerste hier opviel: kleine, gezellige huisjes. De knusse verlichting in de winter. En het water natuurlijk. Verder dat de mensen hier beleefd zijn. Is mijn ervaring althans.”

“In Vlissingen zijn er plekken waar ik heel enthousiast over ben. Van de bibliotheek word ik superblij. Bijvoorbeeld het Taalcafé. En laat het nu net de Week van het Nederlands zijn.”

“Nederlands is een compacte, logische en praktische taal. Bijvoorbeeld ‘koffiemelk’. Dat is melk voor de koffie. Heel duidelijk. Mijn studenten vinden Nederlands leren een uitdaging.”

“De HZ heeft zoveel opleidingen en nationaliteiten. Ik wens vooral dat ze zich welkom voelen in Vlissingen. Spreek ze aan. Want zij hebben juist gekozen voor onze kleinschaligheid.”

“De mens heeft altijd een eigen keuze. Wanneer jouw wil op één lijn met Gods plan komt te staan, dan ontdek je meer. Dan geef je ruimte om iets bovennatuurlijks te laten gebeuren.”

 

Geplaatst in Ik Ben Vlissingen

Hans Tilroe

Hans Tilroe (68). Single. 2 kinderen. Geboren in Vlissingen. Z’n moeder had in Vlissingen een kousenwinkel, zijn vader een kousenkraam. Staat zelf al bijna vijftig jaar op markt.

“Vroeger door heel Zeeland. Nu alleen nog in Goes, Middelburg en Vlissingen. Middelburg is de beste markt. En voor de rest: mensen heb je natuurlijk overal. Ook bijzondere.”

“Alhoewel je die met name in Vlissingen ziet. Om 7 uur ‘s morgens richt ik m’n kraam in en om 8 uur heb ik al drie opvallende Vlissingers gezien. Nee, ik ga niet zeggen wie.”

“De handel in kousen en sokken is niet veel veranderd in die jaren. Behalve kousen dan. Die bestaan nog amper. Zeker niet de zwarte kousen die de Zeeuwse boerinnen droegen.”

“Vlissingen is op de goede weg, vind ik. Er wordt veel gebouwd. Dingen worden eindelijk gerealiseerd, zoals in het Scheldekwartier. Verder weet ik er niet zoveel over te zeggen.”

“Maar ik hou eigenlijk steeds meer van Vlissingen. Met mijn brommertje rijd ik praktisch elke dag over de boulevard, het Eiland, de binnenhaven en dan weer terug naar m’n huis.”

“Heb een bungalow in Paauwenburg. Heel fijn. Een leuke mengelmoes van buren in verschillende soorten woningen. Wat m’n werk betreft: zolang ik me nog goed voel, ga ik door.”

Geplaatst in Ik Ben Vlissingen

Jo Goris

Jo Goris (84). Getrouwd, 2 kinderen. Geboren in Sittard. Kwam als marinekok in 1956 naar Vlissingen. Ontmoette in het Concertgebouw -nu het Arsenaaltheater- zijn vrouw.

“Vanaf toen wilde ik hier blijven. Ze is een echte Vlissingse. Haar vader was schoenmaker De Pagter. Mijn langste tijd was bij Van de Linde in de Walstraat. Als banketbakker.”

“Mijn beroep was mijn hobby. Deed altijd mee aan wedstrijden. Ben vijf keer Nederlands kampioen geweest. Mede daardoor mocht de zaak zich toen hofleverancier noemen.”

“Daarna werd ik patissier bij hotel Britannia. Mijn specialiteit was de ‘Britsoes’. Ook bruidstaarten en kunstwerken van marsepein en suiker. Heb nog plakboeken vol met foto’s.”

“Maar ja, Brit is er niet meer en al jaren is het daar een braakliggend terrein. Begrijp echt niet waarom dat allemaal zo lang moet duren. De boulevard is toch juist onze parel?”

“Gelukkig beginnen ze nu eindelijk aan de Coosje Buskenstraat. Hopelijk wordt de rijrichting vanaf het Scheldeplein ook snel veranderd. Dat je zo rechtdoor naar de zee kunt.”

“Ik hou van tuinieren, biljarten en computeren. Doe alles met mijn iWatch. Er zit zelfs een valpreventie op. Da’s het mooie van deze tijd. Een Apple a day keeps the doctor away.”

Geplaatst in Ik Ben Vlissingen