Ik ben Vlissingen

Regelmatig portretteer ik onder mijn twitteraccount @helgeprinsen in zeven tweets een Vlissinger op straat. Wekelijks verschijnt er ook een portret in de Vlissingse Bode.

Joke Bux

Joke Bux (58). Samenwonend, 3 kinderen. Geboren in Geleen. Eigenaar van Avanti: ambulante, individuele begeleiding en dagbesteding. Woont 22 jaar in Zeeland. 

“Mijn overgrootvader begon scheepswerf Meerman in Arnemuiden. De Zeeuwse nuchterheid heb ik geërfd. En dat in combinatie met een idealistische levenshouding.”

“Uit mijn werk is De Knipbeurs gegroeid. Tweede kanskleding. Een gat in de markt. Wegens groot succes zijn we verhuisd naar waar ooit Modehuis Hooijdonk zat.”

“Vlissingen is heerlijk. Ik hou heel erg van de wind. En mooi dat je de stad weer ziet opbloeien, zoals Walstraat-Zuid. Dat heeft jaren in het verdomhoekje gezeten.”

“Zelf woon ik op de Zeilmarkt. Het pand met het grote ronde raam. We hebben een geweldig uitzicht. Op de jachthaven. Op Michiel. Op de schepen die voorbij varen.”

“Ik hou van het oude Vlissingen. Ook van de variëteit in terrasjes en eetgelegenheden. Marokkaans, Portugees, Grieks. Heerlijk voedsel. Vlissingen heeft het allemaal.”

“De mensen kennen me. Dat vind ik fijn. Voor de winkel zijn we druk op zoek naar extra personeel. Ik zie het nieuwe seizoen weer met veel enthousiasme tegemoet.”

Geplaatst in Ik Ben Vlissingen

Vera van Dongen

Vera van Dongen (35). Samenwonend, 3 kinderen. Geboren in Bergisch Gladbach (D). Woont hier sinds 1999. Kende Zeeland van zomervakanties. Huisschilder. 

“Heb eigenlijk een opleiding in het toerisme. Maar met drie kinderen is het lastig om een job te vinden. Sinds twee jaar werk ik in het schildersbedrijf van mijn vriend.”

“Dan zegt hij tegen een klant: m’n collega komt zo. Niemand verwacht vervolgens een vrouw met oorbellen en een lippenstiftje op aan de deur. Dat is zo grappig.”

“Vlissingen is een groot dorp. Iedereen kent elkaar. De kinderen zijn hier geboren en groeien op bij strand en zee. Vlissingen maakt dat je altijd een vakantiegevoel hebt.”

“Maar in verband met de drukte zijn we in de zomer eigenlijk nooit op het Vlissingse strand te vinden. We zoeken de rust op bij camping De Pekelinge in Oostkapelle.”

“Het parkeren hier op het Van Nispenplein is een probleem. De buurt hierachter zet massaal hun auto voor onze deuren. En de gemeente doet er al jaren niets aan.”

“We hebben een huis gekocht in de nieuwe wijk De Vesting in het Scheldekwartier. Kindvriendelijk. Gezellig. Én een eigen parkeerplek. Nog even wachten tot het klaar is.”

Geplaatst in Ik Ben Vlissingen

Corine Lokker

Corine Lokker (53). Getrouwd, 2 dochters. Geboren in Voorburg. Oud-eigenares café Fun Pub. Startte twaalf jaar geleden samen met haar man Repair Service.

“Een uit de hand gelopen hobby. Begonnen met reparaties van smartphones. Nu veel drones. Wel zo’n dertig per week. We hebben klanten uit heel Nederland.”

“Mijn kennismaking met Vlissingen was de boulevard. Cliché maar waar. Ik hou van de zee. Dan trouw je met een Zeeuw en dan ga je in Vlissingen wonen.”

“Ik heb me nooit verveeld hier. Te druk gehad met werken. Je voedt je kinderen op en het leven leidt zichzelf. En het is altijd goed om aan de kust te zijn.” 

“Zou Zeeland niet uit willen. Hier ondernemer zijn is een uitdaging. Het is nooit hetzelfde. Kijk, ik vind wel dat de gemeente wat meer zou kunnen doen.”

“Met het parkeerbeleid bijvoorbeeld wordt het ons moeilijk gemaakt. Als dat wordt versoepeld, dan zullen er veel meer mensen naar Vlissingen komen.” 

“Welke klant ik me het best herinner? Paskal Jakobsen. Op het moment dat hij binnenkwam speelde ‘Aan de Kust’ op de radio. Ik zei: jeetje wat een timing.” 

Geplaatst in Ik Ben Vlissingen

Ronald Vonk

Ronald Vonk (66). Weduwnaar. Geboren in Vlissingen. Oud-eigenaar restaurant Mondriaan in Domburg. Van oorsprong werkzaam bij Slagboom Luchtfotografie.

“Ik ben opgegroeid in de buurt van de Hogeweg. Altijd rolschaatsen op het plein daar. Spelen op het Ravesteynplein. Daar was ik als klein ventje vaak te vinden.”

“Als m’n vader zondagsdienst had, mocht ik mee naar het postkantoor. Ik zie me nog door dat grote gebouw rennen. Of ik liep mee met de postbodes op hun ronde.”

“Elk straatje en steegje in Vlissingen is bekend voor me. Dagelijks loop ik een andere route door de stad. Helaas is in de jaren zestig veel verwoest door die rooie rakkers.”

“In de zomer zouden alle winkels zeven dagen per week open moeten zijn. Dan heb je echt een badplaats. Net zoals Domburg. Toeristen willen vertroeteld worden.”

“Uiteindelijk ben ik positief. Kijk naar het Scheldekwartier, de binnenstad en het middengebied. En we hebben veel enthousiaste ondernemers die hun nek uitsteken.”

“Wat altijd zal blijven in Vlissingen is het water en de overkant. Die strategische positie heeft ons door de geschiedenis heen veel gekost maar ook veel opgeleverd.”

Geplaatst in Ik Ben Vlissingen

Maatje van Luijk-Jasperse

Maatje van Luijk-Jasperse (91). Weduwe. 5 kinderen. Geboren in de Beursstraat. Haar moeder had daar een snoepwinkel. Haar opoe woonde in hofje De Pauw.

“In de oorlog zaten we in Arnemuiden. M’n vader was erg koningsgezind. Op het viswater hing ie de vlag uit. Totdat ie werd verraaien en moest onderduiken.”

“Later heb ik 40 jaar in de Clijverstraat gewoond. M’n man rookte veel. Van die Zware Van Nelle ee. Dokter de Greef zei toen: een gelijkvloerse woning is beter.”

“Heb alleen een leesbril en oorapparaten. Van dokter Legemate moet ik elke dag de stad in. Da’s goed voor de spieren. Je ontmoet mensen en je bent niet allenig.”

“Bij mooi weer zit ik vaak op het Bellamypark of op de Nieuwendijk. Jachtjes kijken. Dan denk ik altijd aan m’n vader die daar met z’n vissersbootje Maatje lag.” 

“Een tijdje terug komt fotograaf Dert naar me toe. Kreeg ik een foto van m’n moeder. Die staat nu op het tafeltje in de kamer. Met ernaast het bootje van m’n vader.”

“Naar het bejaardenhuus wil ik niet. Heb veel hulp. Familie. Kennissen. Goeie buren. Hoe laat is het nu? O, dan moet ik weg, want m’n kleindochter zou kommen.”

Geplaatst in Ik Ben Vlissingen

Hans Knuijt


Hans Knuijt (69). Getrouwd, 2 zoons. Geboren in Vlissingen. Grote initiatiefnemer van de zonnetrein. Oud-ondernemer in de herenmode aan de Oude Markt. 

“M’n wieg stond in de Scherminkelstraat. Tijdens de watersnood moesten we daarvandaan vluchten. Weet je dat m’n opa nog de Scheldebode heeft gedrukt? 

“De handel is enorm veranderd. Minder vaste klanten. Internetaankopen. En geen goede doorgang meer naar dit stukje oud-Vlissingen. De loop is eruit gehaald.”

“Tegenwoordig kun je ook lastig met de auto in het oude centrum komen. Om je boodschappen thuis uit te laden moet je helemaal omrijden via de Stenen Beer.”

“Maar de zonnetrein is een succes. Zo’n 35.000 mensen per jaar. Vanuit België zelfs verrassingsreizen. De mensen weten dan van tevoren niet waar ze naartoe gaan.” 

“De toeristen zijn altijd lyrisch. Over de groene boulevard. De Oranjemolen. Uncle Beach. De monumenten. De nieuwe gebouwen. En uiteraard over de scheepvaart.”

“Ik wil zo lang mogelijk actief blijven met de zonnetrein. En met stadswandelingen. Nieuwe vrijwilligers zijn altijd welkom. Want van toerisme moeten we het hebben.”

Geplaatst in Ik Ben Vlissingen

Marcel Bieledzki

Marcel Bieledzki (19). Single. Geboren in Krapkovice, Polen. Is drie jaar in Nederland. Woont sinds kort in Vlissingen. Medewerker in een Poolse supermarkt. 

“Mijn zus is met een Nederlander getrouwd. Ik kwam een paar keer op vakantie. Vond het leuk. Dacht: waarom niet. Meer mogelijkheden en meer werk hier.“

“Er wonen iets van zeshonderd Polen in Vlissingen. Er zijn twee Poolse supermarkten. Met bijna alleen maar Poolse producten. De klanten zijn internationaal.”

“Grootste verschil met mijn land is dat ze hier om zes uur ’s avonds warm eten. Polen doen dat tussen de middag. Ook de Poolse kinderen op school daar.”

“Wat het Nederlandse eten betreft: het brood vind ik niet lekker. Mijn zwager zegt: gebakken lucht. In onze winkel is er elke dag versgebakken desembrood.”

“De boulevard en het strand zijn het mooiste in Vlissingen, maar ik ga er eigenlijk nooit naartoe. Voordeel van de stad is dat die aan zee ligt. Qua toerisme.” 

“Ik woon dáár waar ik werk en vrienden heb. De toekomst is nog ver weg voor mij. Ik ben nog jong en er kan nog van alles gebeuren. Ik zie wel wat er komt.”

Geplaatst in Ik Ben Vlissingen

Willy Hendrikse-Catsman en Gilda van de Velde-Catsman

Willy Hendrikse-Catsman en Gilda van de Velde-Catsman (90). Eeneiige tweeling. Geboren in Vlissingen. Weduwen. Respectievelijk vier en geen kinderen.

“Wijzelf waren de jongsten van negen. M’n moeder zei: dat wens je je ergste vijand niet toe. Wie er van ons als eerste is geboren weten we niet. Zo ging dat toen.”

“We zijn vaak samen. Wonen vlak bij elkaar. Zelfstandig. In het centrum. Maken elke dag een rondje door de stad. Maar eten doen we apart. Behalve bij hutspot.”

“Zoveel zeggen we niet tegen elkaar hoor. We weten meestal elkaars gedachten. Hebben dezelfde smaak van kleding. En vinden dezelfde mensen leuk.”

“Ze kennen ons allemaal. Mijn man werkte bij de Schelde. En de mijne bij de PTT. Oprichter van voetbalclub GPC. Hij verzorgde ook jaren de Toto en Lotto.” 

“Vlissingen is gewoon een fijne stad. ‘k Heb geen klachten. ‘k Zou niet weten wat. Nee, ‘k ook niet. Het mooiste is de boulevard. Ja, wat dacht je, dat vind ik ook.” 

“En wij altijd maar tegen mekaar zeggen: dat doen we niet hoor als die mevrouw dat allemaal aan ons komt vragen. Maar ja, je bent ook zo’n aanhouder ee.”

Geplaatst in Ik Ben Vlissingen

Peter ter Meulen

Peter ter Meulen (66). Single. Geboren en getogen Vlissinger. Oud-ambulancechauffeur. Oud-vrijwillig brandweerman. Vrijwillig klusjesman dierenasiel Walcheren. 

“Ik ben opgegroeid met dieren. Hoe ouder je wordt des te meer respect krijg je voor de natuur. Dieren horen daar ook bij. Je krijgt er liefde van. En ze zijn eerlijk.”

“Vlissingen vind ik geweldig. Behalve twee jaar in Duitsland tijdens militaire dienst ben ik nooit weggeweest. Mijn hele sociale leven heeft zich in deze stad afgespeeld.” 

“In een andere stad ben ik een vreemde. Wil altijd met iedereen lullen. Dan ga ik naar een winkel en dan ben ik een uur onderweg omdat ik zoveel mensen tegenkom.”

“Ik woon in de Dobberende Dozen. Als je ziet hoe vaak toeristen ons pand fotograferen. Als ik daar iedere keer een euro voor had gekregen was ik al binnen geweest.” 

“Over geld gesproken: het Vlissings college ziet toch ook alleen maar dollars? Dat Nollebos bijvoorbeeld. Daar blijven ze maar over bezig. Ik zeg: afkappen die handel.”

“Kom niet aan Vlissingen. Ik ben hier geboren en ga nergens anders meer naartoe. Doodgaan wil ik hier ook. Nu nog niet hè, want ik heb er nog niet voor getekend.” 

Geplaatst in Ik Ben Vlissingen

Yvonne Theiler

Yvonne Theiler (58). Hertrouwd. Samen vijf kinderen. Geboren in Luzern, Zwitserland. Gezinsbegeleider bij Juvent. Kwam door de liefde in 2007 naar Vlissingen.

“M’n vriendinnen konden zich niet voorstellen dat ik hier zou kunnen aarden. Totdat ze voor het eerst op bezoek kwamen. Alles in de buurt: zee, natuur, cultuur.”

“Vlissingen vond ik meteen geweldig. Van de zee hield ik al omdat ik een zeiler was. En de verpauperde binnenstad is in de tijd dat ik hier woon mooi opgeknapt.” 

“Respect voor alle creatieve mensen die winkels opzetten waar je niet alleen wat kunt kopen maar ook iets kunt doen. Kookworkshops. Yoga. Breien. Schilderen.”

“Wat ik wel erg mis is een centrale ontmoetingsplaats, een park waar jong en oud elkaar treffen onder de schaduw van grote bomen. Ik zou meer groen wensen.”

“Wat Vlissingen super doet is het Maatjesproject. Nog steeds ben ik bevriend met degene die mij corrigeerde als ik taalfouten maakte. Dat doet anders niemand.”

“O ja, weet je waar ik in het begin erg verbaasd over was? Dat iedereen met Oud en Nieuw vuurwerk op straat mag afsteken. In Zwitserland is dat ondenkbaar.”

Geplaatst in Ik Ben Vlissingen