Ik ben Vlissingen

Regelmatig portretteer ik onder mijn twitteraccount @helgeprinsen in zeven tweets een Vlissinger op straat. Wekelijks verschijnt er ook een portret in de Vlissingse Bode.

Firi den Hoedt

Firi den Hoedt (78). “Driemaal met volle overtuiging getrouwd en met nog meer overtuiging gescheiden”. 2 zoons. Geboren in Rotterdam. Sinds ’63 in Vlissingen. Vormgever.

“Ik was uitgeefster van o.a. het Paauwenburgkrantje. Werkte in de jaren tachtig ook voor De Stem. Festivals afgaan. Heel de dag onder de pannen. En dan nog uren in de doka.” 

“Op een gegeven moment moet je beslissen dat je ermee stopt. In het begin viel ik wel in een flink gat. Dan ging ik met de hond naar het strand. Helaas is hij overleden.”

“Ik zit thuis meestal achter m’n computer. Zit veel op Facebook enzo. Met m’n smartphone kan ik eigenlijk alleen maar bellen. Ik ben ‘blond geboren’ zeg maar, hahaha.”

“Zo weet ik nu ook pas dat je regelmatig met je auto moet rijden, omdat hij anders niet meer start. Meestal fiets ik. Bij mooi weer althans. Biggekerke. Boulevard. Terrasje.”

“Gewoon een beetje aankeutelen. Op z’n tijd op vakantie gaan. O ja, over Vlissingen moet ik natuurlijk ook iets zeggen. Nou, het is heerlijk wonen hier in Paauwenburg.”

“Bij het winkelcentrum. Twee supermarkten, het Kruidvat, bakker, groenteboer, bloemenwinkel én een goede slijter. Meer heeft een mens toch niet nodig? Ik zit op rozen.”

Geplaatst in Ik Ben Vlissingen

Remy Vasseur

Remy Vasseur (38). Samenwonend, 1 zoon. Geboren in Vlissingen. Sinds 2012 Zeeuws recordhouder op de hele triatlon. Sportcoach. Heeft een bedrijf in groenvoorziening.

“Tuinen bijhouden en inrichten. Vind het fijn om te sjouwen en lekker bezig te zijn. Groen geeft zoveel sfeer voor de mensen. Krijg het de laatste twee jaar steeds drukker.”

“Ben geen fulltime loper meer. Voor de triatlon heb ik te weinig tijd. Als je een kind krijgt, richt je je leven anders in. Geef 15 uur les. Personal training en aan groepen.”

“Vlissingen is voor mij het Nollebos. Stukje duinen richting Dishoek. Vanuit Vlissingen kun je veel kanten op met de trainingen. En ‘s avonds klaart het weer meestal op.”

“Ik vind dat de gemeente het leuk doet qua groenvoorziening. Veel bomen. Buiten het centrum dan. Daar kan het veel beter. Wel waterpartijen maar water is hier genoeg.”

“Als die overkapping in de Lange Zelke weggaat, zou je daar heel goed palmen en olijfbomen kunnen neerzetten. Met riet rondom de stam komen ze prima de winter door.” 

“Olijven groeien wel een centimeter of vijftig per jaar. Echt stoer. En je kunt ze gemakkelijk snoeien. Heel veel werk heb je daar niet aan. Dat zou toch hartstikke mooi zijn?”

Geplaatst in Ik Ben Vlissingen

Ellie Zoeter

Ellie Zoeter (49). Single. Geboren in Vlissingen. Treinconducteur. Standplaats Vlissingen heeft de laatste twee jaar de hoogste score behaald qua klantvriendelijkheid. 

“Er zijn natuurlijk niet veel stations die zo excentrisch liggen als dat van Vlissingen. Maar het parkeren is gratis. Je stapt bij zee uit en je kunt meteen een visje kopen.”

“De trein Vlissingen-Amsterdam is een pittig lijntje. Iedereen denkt: het is maar Zeeland. Alle NS’ers kennen de problemen hier. Veel zwartrijders. Veel verbale agressie.”

“In Nederland springen er per jaar zo’n driehonderd mensen voor de trein. Als conducteur moet je proberen niks te zien en te horen. ’t Klinkt hard, maar zo is het wel.”

“Je maakt elke dag wat mee. Als ik thuiskom ben ik alles weer vergeten. Ben een echte Vlissingse. Honderd procent. Iemand waarvoor Middelburg niet hoeft zeg maar.”

“Wel vind ik dat het tijd wordt dat Vlissingen nieuwe bestrating krijgt. Overal hobbels. Zeker als je fietst. En stoeptegels die uit elkaar liggen of met spleten ertussen.” 

“Ik hou van de natuur. Het schelpenpaadje onder aan de duinen. Perfect voor watervogels en vlinders. En de honden in Vlissingen mogen op veel plekken los. Super.”

Geplaatst in Ik Ben Vlissingen

Co Koppejan

Co Koppejan (90). Getrouwd, 4 zoons. Geboren in Koudekerke. Woont nog steeds in het huis waar hij is opgegroeid. Oud-vrachtwagenchauffeur. Oud-speeltuinbeheerder.

“Heb speeltuin Lammerenburg mee helpen opbouwen. De veiligheid is in de loop der jaren enorm verbeterd. De glijbanen en trampolines zijn het populairst. En de kabelbaan.”

“M’n tuin grenst aan de speeltuin. Zo door het poortje. Altijd met de hond een rondje lopen. Hij is al veertien hoor. Elke dag een praatje maken. Da’s een gewoonte geworden ee.” 

“Ben op Java nog militair geweest. Eind jaren veertig. In de werkplaats. Auto’s en motoren. Later op het montagebedrijf van De Schelde gewerkt. Materialen en gereedschappen.”

“Toen ik chauffeur was voor de wegenbouw hebben m’n vrouw en ik overal in Nederland gewoond. Waar werk was gingen we naartoe. Nu zitten we al jaren hier naar ons zin.” 

“Heel vaak in de stad kom ik niet. Ja, voor m’n rijbewijs. Die is nu verlopen. Ben al gekeurd en al, maar zit er al een paar maanden op te wachten. Dat is zo tegenwoordig ee.”

“Gisteren ben ik gevallen. Onderrug gekneusd. Daarom draag ik die brede leren riem. Nog uit m’n diensttijd. Maar het helpt niet veel. Dus daar ben ik zes weken zoet mee.”

Geplaatst in Ik Ben Vlissingen

Ineke van der Horst

Ineke van der Horst (66). Single. 3 kinderen. Opgegroeid in Vlissingen. Zat op kantoor, in de verpleging, in de horeca, had een winkel. Werkt sinds 2003 in een sauna in Gent.

“Het eerste wat Vlissingen bij mij oproept is de zee natuurlijk. Ja, de zee. Je thuisvoelen. Thuiskomen. Dat vooral. Met andere plaatsen is niks mis, maar het is geen Vlissingen.”

“Hier ligt mijn verleden. Alles wat ik ben. En wat ik ook niet ben. In Vlissingen ben ik gévormd en mísvormd. Maar het moet een luchtig stukje worden. Vul het zelf maar in.”

“Wat ik graag doe? Ik doe heel veel heel graag, waardoor ik soms ook niks doe. Ik verheug me weer op het filmfestival dat eraan komt. Daar ben ik al een paar jaar vrijwilliger.”

“Op dit moment ben ik hard aan het klussen in m’n nieuwe huis waar ik helemaal blij van word. Ik loop al te glimlachen sinds ik weet dat ik binnenkort weer in Vlissingen woon.” 

“Een flat waar ik de zee kan zien. De schepen komen op vijftig meter afstand voorbij. In elk geval wil ik nog een poosje blijven werken. Ook oppassen op mijn kleinkinderen.” 

“En ik ben zwaar van plan om een boek te schrijven. Ben er al eens aan begonnen. Het moet klaar zijn voordat iedereen dood is die mij kent. Anders denkt iedereen dat ik lieg.” 

Geplaatst in Ik Ben Vlissingen

Ineke Delvoye

Ineke Delvoye (81). Samenwonend, 3 dochters. Geboren in Vlissingen. Oud-onderwijzeres. Haar ouders hadden in het Groenewoud een manufacturen- en kinderwagenwinkel.

“Gespen. Allerlei lint. Bontkraagjes. Knopen. Op ieder doosje zat een voorbeeld genaaid. Dat deed mijn oma. Achter de ramen op de eerste etage stonden de kinderwagens.”

“Een Winkel van Sinkel eigenlijk. Groot en diep. Op zolder verstoppertje spelen tussen de dozen daar. Spannend. In 1944 zag je de Canadese soldaten door de straat lopen.”

“In de Noordstraat was een zijstraatje dat bij het Zeemanserve uitkwam. Dat was toen helemaal ingesloten. Doodeng vond ik dat. Toch keek ik altijd stiekem onder de poort.”

“Later werd ik onderwijzeres, maar als je trouwde werd je ontslagen. Mijn overleden man had platen- en witgoedzaak Meulmeester in de Sint Jacobsstraat. Daar heb ik jaren gewerkt.”

“De Delvoye’s waren Hugenoten. We wonen al generaties in Vlissingen. Ook mijn dochters. Ons huis heeft een fijne, grote tuin die al lang in de familie is. Vlak bij de oude winkel.”

“Een bekende Vlissingse gevel met dat gietijzer. Jammer dat het zo geroest is. Vaak zie ik daar mensen kijken en praten. Dan loop ik erheen en hoor je hele verhalen van vroeger.”

Geplaatst in Ik Ben Vlissingen

Maurice Olree

Maurice Olree (53). Samenwonend. Geboren in Rotterdam. Woont sinds 2005 in Vlissingen. Van beroep goudsmid. Is sinds kort chauffeur bij het Nederlands Loodswezen.

“Oud-cafébaas Ad van de Woestijne was mijn voorganger. Loodsen halen en brengen. Twee- of driemaal per etmaal. Zo’n 400 km. Het hele havengebied tot en met Antwerpen.” 

“In 2015 heb ik samen met Brian van Elsen het ‘700 Vlissingen Bier’ geïntroduceerd. We begonnen met het ontwerpen van een etiket. Later kwamen er ook glazen en viltjes.”

“Noem het maar ons burgerinitiatief. In het kader van Vlissingenpromotie. Een uit de hand gelopen hobby. Inmiddels hebben we drie soorten. Alleen in Vlissingen te koop.”

“Ja, Vlissingen is een no nonsense-stad hè. Je zit overal dichtbij. Je hebt strand en land. Een stad met mogelijkheden, hoewel dat niet altijd goed wordt uitgewerkt vind ik.”

“Uitgaan doe ik eigenlijk niet meer. Af en toe een terrasje en elke week gaan we uit eten. Ook in de winter is het leuk hier. Dan ben je echt met de Vlissingers onder elkaar.” 

“M’n goudsmidspullen heb ik nog allemaal. Zou zo weer kunnen beginnen. Maar op die baan bij het Loodswezen heb ik lang zitten azen. Leuker werk kan ik niet bedenken.”

Geplaatst in Ik Ben Vlissingen

Mi Saïbouã

Mi “Moes” Saïbouã (73). Getrouwd, 4 kinderen. Geboren in Casablanca, Marokko. Oud-timmerman, -kraanmachinist en -transportmedewerker. Kwam in 1969 naar Vlissingen.

“Met veertig andere Marokkanen kreeg ik een contract bij AWN, een Frans-Nederlands bouwbedrijf in Scheldepoort. We woonden in barakken. En hadden een Marokkaanse kok.” 

“Ik had het meteen naar m’n zin. Leerde Nederlands. In 1986 kwamen mijn vrouw en kinderen over. Heb nooit m’n hand hoeven ophouden. Bij De Schelde heb ik 38 jaar gewerkt.”

“Wat ik graag doe is kaarten. Op m’n werk deden we altijd “bieën”. Hier is bieën anders dan in Goes. Daar spelen ze drie boeren. Wij vier boeren. Nu klaverjas ik alleen nog maar.”

“Vlissingen is echt goed gezellig geweest. Dat is wel wat minder geworden. Heb geen stamkroeg. Vroeger had je de Vic, La Cave, De Schuur, Scaldis, Amstelhoek. Dat soort cafés.” 

“Ben altijd een man van de zee geweest. Ik fiets veel. Overal naartoe op Walcheren. En vaak kijken naar VC Vlissingen. 4000 man publiek toen ze nog in de hoofdklasse speelden!”

“Zo is mijn leven in Vlissingen voorbijgegaan. In het begin ging ik elk jaar terug naar huis. Later niet meer. Maar uiteindelijk zullen mijn vrouw en ik in Casablanca begraven worden.” 

Geplaatst in Ik Ben Vlissingen

Marieke van Asten

Marieke van Asten (70). Getrouwd, 1 zoon. Geboren in Tilburg. Oud-communicatie-adviseur. Verhuisde na haar pensionering in 2011 van Amsterdam naar Vlissingen.

“Ik kende Vlissingen al van vakanties in mijn jeugd. Ben snel geïntegreerd. Bridgeclub. Vrijwilliger bij Panorama Walcheren. En als rolstoelgebruiker lid van de burgerschouw.”

“Twintig jaar geleden heb ik door een meningokokbacterie mijn benen verloren en de meeste vingers. Ook mijn nieren. Gelukkig heb ik een donornier van mijn zus gekregen.”

“Voordat ik ziek werd deed ik aan hardlopen en fietsen. Buiten zijn is zo heerlijk. De wind die je in Vlissingen altijd door je haren voelt. Wandelen met de hond door de duinen.” 

“Op cultureel gebied vind ik bijvoorbeeld het Kunstpark Vlissingen geweldig. Mijn lievelingsbeeld is ‘Rustpunt Vlissingen’ van Blok en Lugthart: de liggende vrouw op de bank.”

“Hopelijk wordt de Coosje Buskenstraat snel opgeknapt na het veranderen van de rijrichting. Met nieuwe tegels en een nieuw wegdek. Een toegang met allure naar de zee.”  

“Natuurlijk heb ik wel eens gedacht waarom dit juist míj heeft moeten overkomen. Maar al met al ben ik meer van het leven gaan houden. Ieder grassprietje is zelfs mooi.”

Geplaatst in Ik Ben Vlissingen

Jan Beckers

Jan Beckers (66). “Begeerde vrijgezel”, 1 dochter. Geboren in Pijnacker. Kwam in 1982 voor de liefde naar Vlissingen. Twaalf ambachten, dertien ongelukken.

“Handel in violen en muziekinstrumenten. Scharenslijper. Marktkoopman. Huisschilder. Tomatenplukker. Rozenknipper. Antiekhandelaar. Croupier. Journalist.”

“Twee wapenfeiten: ik heb een boek geschreven over de vervolging van de zigeuners in de oorlog. En de Molukse zaak aanhangig gemaakt bij de Nederlandse staat.” 

“Vlissingen vind ik een fantastische stad. Met de Scheldestraat als hoogtepunt van onze winkelstraten. Die verscheidenheid aan culturen. En voedsel in grote variëteit.”

“Ben sowieso voor een multiculturele samenleving. Mensen komen terug van vakantie met geweldige verhalen, maar thuis kijken ze anders tegen diezelfde mensen aan.” 

“Ik ga om met Surinamers, Marokkanen, Ethiopiërs, Turken, Sinti, Roma, noem maar op. We zijn tenslotte allemaal mensen en we houden allemaal van onze kinderen.”

“Die getatoëerde stip onder mijn linkeroog komt van de Sinti. Ik heb samen met hen gereisd. Weet je, het belangrijkste om voor te leven is een cliché. Dat is de liefde.”

Geplaatst in Ik Ben Vlissingen