Ik ben Vlissingen

Regelmatig portretteer ik onder mijn twitteraccount @helgeprinsen in zeven tweets een Vlissinger op straat. Wekelijks verschijnt er ook een portret in de Vlissingse Bode.

Jan Beckers

Jan Beckers (66). “Begeerde vrijgezel”, 1 dochter. Geboren in Pijnacker. Kwam in 1982 voor de liefde naar Vlissingen. Twaalf ambachten, dertien ongelukken.

“Handel in violen en muziekinstrumenten. Scharenslijper. Marktkoopman. Huisschilder. Tomatenplukker. Rozenknipper. Antiekhandelaar. Croupier. Journalist.”

“Twee wapenfeiten: ik heb een boek geschreven over de vervolging van de zigeuners in de oorlog. En de Molukse zaak aanhangig gemaakt bij de Nederlandse staat.” 

“Vlissingen vind ik een fantastische stad. Met de Scheldestraat als hoogtepunt van onze winkelstraten. Die verscheidenheid aan culturen. En voedsel in grote variëteit.”

“Ben sowieso voor een multiculturele samenleving. Mensen komen terug van vakantie met geweldige verhalen, maar thuis kijken ze anders tegen diezelfde mensen aan.” 

“Ik ga om met Surinamers, Marokkanen, Ethiopiërs, Turken, Sinti, Roma, noem maar op. We zijn tenslotte allemaal mensen en we houden allemaal van onze kinderen.”

“Die getatoëerde stip onder mijn linkeroog komt van de Sinti. Ik heb samen met hen gereisd. Weet je, het belangrijkste om voor te leven is een cliché. Dat is de liefde.”

Geplaatst in Ik Ben Vlissingen

Lunven Vermeer

Lunven Vermeer (36). Samenwonend, 4 kinderen. Geboren in Paramaribo, Suriname. Woont sinds 1985 in Vlissingen. Initiatiefnemer in Zeeland van Voetjebal.

“Een landelijk sport- en spelconcept voor kinderen tussen 2-6 jaar. Ook clinics op scholen en BSO’s. Krijg veel warmte en waardering van de kinderen en ouders.”

“Zelf was ik als kind altijd aan het voetballen. Bloemenlaan. Ravesteynplein. Calandstraat. Mijn jeugd heb ik doorgebracht in de ‘beruchte’ Bonedijkestraat.”

“Nu wonen we in de Breewaterstraat. In de oude jeugdherberg. Met de mooiste voordeur van Vlissingen. Een monumentale poort. Toeristen maken er foto’s van.”

“Vroeger heb ik me vaak gediscrimineerd gevoeld. In Tholen hebben ze me wel eens katoenplukker genoemd. Echt waar. Tegenwoordig ben ik de rust zelve, als puber niet.”

“Surinamers staan bekend om te laat komen. Maar daar heb ik helemaal niks mee. Ben altijd op tijd. Afspraak is afspraak. En ik spreek de ouderen met ‘u’ aan.”

“Zie je die stapel tekeningen en souvenirs? Gekregen van mijn leerlingen. Voetjebal geeft zoveel voldoening. Mijn doel is om het nog groter te maken in Zeeland.” 

Geplaatst in Ik Ben Vlissingen

Bep Jansen

Bep Jansen (91). “Ik had liever dat ze me Elisabeth noemen, maar dat is nooit gelukt.” Single. Geboren in Leiden. Was van 1963 tot 1989 kinderarts in Vlissingen. 

“Daarnaast deed ik het zuigelingen- en kinderbureau in Vlissingen en Souburg. Zo kende je 80% van de Vlissingse kinderen. Ik heb altijd enorm genoten van mijn werk.”

“Je bleef dag en nacht in het ziekenhuis bij een doodziek kind. Dat was normaal in die tijd. Om de week had je een weekend vrij. Voor de rest gewoon 24-uurs dienst.”

“Ik heb het nog steeds druk. Boeken, kranten, vaktijdschriften. Twee gespreksclubjes. Een leesclub. Een biljartclubje. Cryptogrammen. Bridgen. De tuin bijhouden.”

“Per dag probeer ik één tot drie uur te lopen. Een paar jaar geleden zwom ik in de zomer nog dagelijks twee keer in zee. Op het Badstrand had ik een badhokje.”

“Ik woon nog zelfstandig. Wil niet afhankelijk zijn. Als de buren op vakantie zijn, geef ik de bloemen in hun tuin water. En brokjes aan de poes van de andere buren.”

“Nou ja, goed. Die dingen dus. Heb ook nog eindeloos computerles gehad, maar die meneer zei: stop er maar mee, want je hebt er totaal geen gevoel voor. Hahaha.”

Geplaatst in Ik Ben Vlissingen

Hendrikjan Mabélis

Hendrikjan Mabélis (65). Samenwonend. Geboren in Amersfoort. Had altijd al een “onbedwingbare hang” naar mode en styling. Begon in 1980 een modezaak in Vlissingen.

“M’n oma kwam hier vandaan. En de zee trok me aan. De eerste vijf jaar ’s avonds en ’s zondags alleen maar jurken gemaakt. Al heel snel had ik een trouwe schare van klanten.”

“Trends in de mode bestaan niet echt meer. Weet je wel, dat iedereen bijvoorbeeld maxi of mini ging dragen. Alles kan en mag nu. Qua stofjes, kledingstijlen en ontwerpen.”

“Vlissingen is een rock ’n rollstad voor mij. Iedereen telt mee. Arm. Rijk. Oud. Jong. Ziek. Verslaafd. Knettergek. Leuk. Dat is wat ik het allermooiste aan Vlissingen vind.”

“Ik heb vijf rotjaren achter de rug. In diverse opzichten. Maar ze hebben me het inzicht gegeven dat je de verkeerde kant oploopt als je het leven als tegenwind ervaart.”

“Maison Bollen van Zwienen is veertig jaar gevestigd geweest in Sint Jacobsstraat 9. En ik nu ook veertig jaar. Het is genoeg geweest. Na dit seizoen stop ik met de winkel.” 

“Dan ga ik in Spanje wonen. Eerst eens boeken lezen. Me spiritueel ontwikkelen. Ik wens van ganser harte iedereen in Vlissingen een warme omarming toe voor de toekomst.”

Geplaatst in Ik Ben Vlissingen

Luana Goetheer

Luana Goetheer (58). Weduwe, 2 kinderen. Heeft een relatie. Geboren in Vlissingen. Coördinator social media bij de Provincie Zeeland. Opgegroeid in Walstraat-Zuid.

“Ik kom uit een echte middenstandsfamilie. Mijn ouders hadden daar ooit de eerste toko van Zeeland, Exotica genaamd. Een levendige en gezellige straat toen.”

“Vlissingen is fijn. En raar. En gek. Helaas zitten we te vaak in de hoek waar de klappen vallen. Overstromingen, beschietingen, vijandelijke overnames, economische crises.”

“Mijn hart bloedt wel een beetje als ik foto’s zie van de verdwenen Hooikade, Pottenkade, Noordstraat en de demping van het Bellamypark. De kleine straatjes.”

”Met Vlissingen heb ik vaak een lastige verstandhouding. Het gemeentebestuur heeft niet altijd de juiste keuzes gemaakt. Zoals het Scheldeplein en de Lange Zelke.”

“Ik zeg: overkapping weg, grote bomen erin en bankjes eronder. Andere bestrating. En de zestiger jaren gevels met de mozaïeken opknappen en laten shinen.”

“Kijk, we zijn natuurlijk een havenstad. Niet zo braaf en afgepast. Een goeie mix. En er is hier altijd ruimte om dingen uit te proberen. Daarom hou ik van Vlissingen.”

Geplaatst in Ik Ben Vlissingen

Bastiaan van Doorn

Bastiaan van Doorn (70). Hertrouwd, 9 kinderen. Geboren in Spijkenisse. Oud-marineman. Vanaf 1980 in Vlissingen. Was daarna werkzaam in de weg- en waterbouw. 

“Op mijn 21ste jaar kwam ik in aanraking met Jezus. De kamer veranderde in een hemelse sfeer. Ik kwam onder een douche van liefde. En zo is het almaar gegroeid.”

“De tekst “Ik sta aan de deur” uit het bijbelboek Openbaring heb ik op 40.000 kaarten laten drukken en die huis-aan-huis verspreid door heel de gemeente Vlissingen.”

“We wonen in Merkenburg en lopen élke dag naar de stad. Altijd dezelfde route. Dat is niet zo ver hoor. Je moet in beweging blijven. Vlissingen is een fijne stad daarvoor.”

“Wat wel opvalt is het vele zwerfvuil. Vroeger nam ik altijd een vuilniszak mee. Raapte ik alle rotzooi op die ik tegenkwam. Maar tegenwoordig doe ik dat niet meer.”

“Het belangrijkste voor mij is iedere dag te leven in relatie met Jezus. Ons aardse leven is eindig. Hoe je leeft is bepalend voor waar je de eeuwigheid zult doorbrengen.”

“Ik ben een gelukkig mens. Heb m’n dagelijkse stille tijd als ik bid. En dat ik samen met mijn vrouw Elena mijn dagen mag doorbrengen is een hemels geschenk.”

Geplaatst in Ik Ben Vlissingen

Martien Smallegange

Martien Smallegange (75). Getrouwd, 4 kinderen. Geboren in Wolphaartsdijk. Kwam in 1970, net afgestudeerd, in Vlissingen wonen. Had tot 2009 een tandartsenpraktijk.

“Er was destijds een enorm tekort aan tandartsen in Vlissingen. Oort was er nog. Knoop was gestopt. Reijnierse was ziek. En De Vries en Reddingius gingen bijna met pensioen.”

“De tijd van nieuwe inzichten brak aan, zoals het belang van gezond tandvlees, fluorbehandelingen, praatjes op scholen. Nu zie je weer die zoete drankjes. Verschrikkelijk. ”

“Kunstgebitten kwamen er steeds minder. Nog een anecdote: bij een patiënte was het ondergebit helemaal afgesleten. Bleek dat ze er altijd haar aardappelen mee schrapte!” 

“Vlissingen is ons thuis geworden. We zijn er eigen aan. Alles wat we hier enigszins kunnen kopen, doen we hier. Het is belangrijk om de Vlissingse middenstand te steunen.” 

“Verder zijn we enorme tuinliefhebbers. Ik ben een plantjesverzamelaar en focus me graag een bepaalde periode op één soort. Ik kan niet binnenzitten. Ben een buitenmens.”

“De tandheelkundige zorg is aan het veranderen. Het kleinschalige is weg. Tandartspraktijken gaan samen. De tijd waarin je als tandarts je patiënten allemaal kende is voorbij.”

Geplaatst in Ik Ben Vlissingen

Monica Sanderse-Talanga

Monica Sanderse-Talanga (37). Getrouwd. Geboren in Roemenië. Medewerkster Jumbo. Langeafstandsloopster. Kwam voor de liefde in 2007 naar Vlissingen.

“Toen ik Vlissingen voor het eerst zag, wilde ik al niet meer weg. De schepen zo dichtbij. Ik dacht: wow, wat een gelukkig mens ben je, als je hier mag wonen.”

“Ik hield heel erg van de zee en de Nederlandse molens. Vond ik práchtig. In het begin was het eenzaam. Ik kende niemand. Sprak de taal niet. Fietsen kon ik ook niet.” 

“Dan zag je al die moeders. Kind voor, kind achter. Al die boodschappen. Dat wilde ik ook. Heb het op een vouwfiets geleerd. Ben zo vaak gevallen, maar heb doorgezet.”

“Bij mijn naturalisatie heb ik de Nederlandse vlag buiten gehangen. Verder ben ik dankbaar dat ik leuk en sociaal werk heb. Ben geen type om mijn hand op te houden.”

“Hardlopen heb ik altijd gedaan. Drie jaar geleden begonnen met wedstrijden. De lange afstanden doen mij wat. Je hoofd leegmaken. Happy. Dan word je een ander mens.”

“Heb al veel prijzen, lintjes en bekers gewonnen. Vorig jaar werd ik vijfde bij de Kustmarathon. Doel dit jaar is winnaar te worden. Daar droom ik van. Daar ga ik voor.”

Geplaatst in Ik Ben Vlissingen

Piet van der Zwan

Piet van der Zwan (89). Weduwnaar, 7 dochters, 2 zonen. Geboren in Scheveningen. Woont sinds 1970 in Vlissingen. Oud-eigenaar Van der Zwan Zeevishandel.  

“Ik heb er niks meer over te zeggen. M’n zoon en kleinzoon zijn nu de baas. Ik help alleen nog op de vrijdagmiddag. En soms ga ik nog mee met palingvissen.”

“We hebben 600 zelfgemaakte fuiken. Door heel Walcheren. Hoofdzakelijk de horeca waaraan we leveren. De mensen eten wel 80% meer vis dan vroeger.”

“Zelf ben ik in de vis geboren. De reden dat we in Vlissingen kwamen wonen, was dat er in die tijd in Scheveningen steeds minder aanvoer was van vis.

“Ik woon nog zelfstandig. Rij nog auto. Eten doe ik bij m’n dochters of in Ter Reede. Heel gezellig. Ik heb er veel kennissen. Iedereen zwaait naar me.” 

“Zal ik je eens onze wagens laten zien? Hoe schoon en gekoeld ze zijn. En kijk naar die grote blauwe mast voor de zaak: die dient voor het drogen van de fuiken.”

“Ik heb een goed leven gehad. M’n vrouw heeft altijd achter me gestaan. Met plezier gewerkt. En goed met de klanten omgegaan. Ik zal niet in eenzaamheid sterven.”

Geplaatst in Ik Ben Vlissingen

Ellen Hulstman

Ellen Hulstman (55). Single, 1 dochter. Sinds tien jaar receptioniste bij woonzorgcentrum Ter Reede. Geboren in de President Rooseveltlaan in Vlissingen.

“Mijn vader had een uitleenbibliotheek onder de poort bij de Crucquiusstraat. Vlak bij de melkfabriek. De ouderen onder ons kennen die straat nog wel.”

“Vlissingen is gewoon mijn woonplaats. Het is vertrouwd, maar ik ben er niet aan verknocht. Ergens anders zou ik ook kunnen wonen. Klinkt gek misschien.”

“Mijn werk betekent veel sociale contacten met de bewoners. Heb wel eens een huwelijksaanzoek gekregen. Niet van een jonge filmster, maar van een opaatje.” 

“Ter Reede is net een dorp. Ons kent ons. Met alle gemoedelijke tafereeltjes. Maar er wordt zoals overal natuurlijk ook geroddeld. En er zijn kleine pesterijtjes.”

“Het verloop onder de bewoners is vrij groot. Daardoor zie je steeds nieuwe gezichten. Als je hun naam leest denk je: o ja die was ooit van die en die winkel.” 

“Textielhandel Meerman. Slager Wijffels. Vishandel van de Zwan. Als je Ter Reede bezoekt, kom je Vlissingers tegen die je al jaren mist in het straatbeeld.”

Geplaatst in Ik Ben Vlissingen