Ik ben Vlissingen

Regelmatig portretteer ik onder mijn twitteraccount @helgeprinsen in zeven tweets een Vlissinger op straat. Wekelijks verschijnt er ook een portret in de Vlissingse Bode.

Francine Antheunisse

Francine Antheunisse (27). Single. Geboren in Vlissingen. Groeide op in West-Souburg. Werkte bij Cinecafé, BLVD, Brasserie Jong, Gevangentoren, Timmerfabriek en Lasloods.

“En nu -ter overbrugging- bij de Drankgigant. 3000 verschillende soorten bier. Ook veel whisky. Heel veel klanten uit België. De Vlissingers zeggen: gôh, nu zien we je hier weer.”

“Horeca bevalt me. Ben graag onder de mensen. Vind het fijn om aandacht te schenken aan de tafel en de wijnen. De grootste les die je leert is geduld hebben met de mensen.”

“Vlissingen is mijn thuishaven. Een cliché natuurlijk. Maar zo voelt het. Ik woon nu vijf jaar op het Bellampark. Gezellig. Was snel gewend aan de festiviteiten die er plaatsvonden.”

“Ben benieuwd of er dit jaar wat doorgaat. Normaal geef ik ook lessen bodypump bij Fitness Fitaal. Met halters. Op muziek. Geeft veel energie. Nu moeten we dat helaas missen.”

“Het gaat erom dat je energie krijgt. Als ik een baan zoek, dan laat ik een balletje vallen in m’n netwerk en zo rol je automatisch ergens in. Dat zal dit jaar ook wel weer zo zijn.”

“Ik ben dankbaar dat ik door al die baantjes veel vriendschappen heb opgebouwd. Dat is echt goud. 2021 is nog ongewis voor mij. Grenzen verleggen. Dat spreekt mij erg aan.”

Geplaatst in Ik Ben Vlissingen

Jules Izeboud

Jules Izeboud (45). Samenwonend. Geboren in Vlissingen. Samen met zijn broer Eef is hij eigenaar van strandhotel Westduin in Dishoek. Hun vader liet het hotel in 1984 bouwen.

“Na zijn dood in 2005 namen we het over. Sneller dan verwacht. Heel mijn leven werkte ik trouwens al bij mijn vader. Gewoon in de afwaskeuken begonnen. En zo steeds verder.”

“Nu in de lockdown is onze bezettingsgraad maar zes procent. Met name zakenlui. Gelukkig hebben we genoeg vet op de botten. Deze zomer was de drukste in vijfendertig jaar.”

“Nederlanders natuurlijk en heel veel Belgen. Walcheren is voor hen dichtbij en ze komen voor ons zuiderstrand. Zodat ze niet met hun rug naar de zee hoeven zitten zoals daar.”

“Mijn jeugd heb ik voornamelijk in Paauwenburg doorgebracht. Een buurt met veel kinderen toen. Vlak bij Westduin. En altijd op mijn fietsje door de Galgeweg richting strand.”

“Tegenwoordig woon ik in het nieuwe oude centrum. Met aan de ene kant zicht op de Scheldekraan. En aan de andere kant op de binnenstad. Vlissingen zoals je het nooit ziet.”

“Vlissingen is mijn stadje en geeft me gemoedsrust. Ik begrijp die zuurpruimen ook niet die altijd wat te zeiken hebben. Ik zie voor Vlissingen de toekomst juist rooskleurig in.”

Geplaatst in Ik Ben Vlissingen

Kees Bijl

Kees Bijl (71). Getrouwd, 3 kinderen. Geboren in Zwijndrecht. Majoor bij het Leger des Heils. Werkte van 1987 tot 1996 in Vlissingen. Keerde na zijn pensioen weer terug.

“Vlissingen voelde als mijn roots. Mijn grootvader zat ook in het Leger in Vlissingen. Contacten hier zijn hechter vanwege de kortere lijnen. We voelen ons op ons gemak.”

“Heb altijd fijn gewerkt hier. Ook het caféwerk. Tijdens mijn officiersopleiding was het naast het geloof ook belangrijk dat je weet wat er om je heen in de wereld gebeurt.”

“Heb in een speelgoedzaak in Keulen gewerkt. Afdeling modelspoortreinen. Het mooie is dat ik de passie over dat stukje hobby daarna ook kon toepassen in mijn geloof.”

“Ik ben blijven werken. Het geeft heel veel voldoening. Het opbouwen van vertrouwens-relaties. Samen keuvelen. Je ziet mensen zelfverzekerder worden. Daar gaat het om.”

“Meestal zit ik op kantoor in Middelburg. Een stukje management. Maar hier met de bus op straat staan hoort er ook bij. De Vlissingers zijn goedgeefs geweest. Heel fijn.”

“Veel mensen moeten in deze coronatijd bezoekjes missen. We brengen kerstpakketten rond. Mijn wens is dat men niet bij de pakken neerzit maar blijmoedig 2021 ingaat.”

Geplaatst in Ik Ben Vlissingen

Jeffrey Beenhouwer

Jeffrey Beenhouwer (33). Getrouwd, 2 zoons. Geboren in Vlissingen. Projectleider Ruimtelijke Ontwikkeling. Stuurt te ontwikkelen wijken en bouwprojecten aan in Vlissingen.

“Ik wilde het liefst in Vlissingen blijven wonen en werken. Familie. Vrienden. Alles komt hier vandaan. Fijn ook dat je vanuit je werk een bijdrage aan je eigen stad kan leveren.”

“Het Scheldekwartier gaat heel goed. Er zijn 360 huizen in aanbouw. 90% is verkocht. Mooi dat de stad zo weer ‘geheeld’ wordt. Driekwart van de kopers woont al in Vlissingen.”

“Mijn herinneringen aan vroeger: de Olauline uitzwaaien. Kijken naar Bløf op een ponton voor de boulevard. Eindeloze zomers op strand. Verjaardagsfeestjes vieren bij Kontiki.”

“Om een beetje op de hoogte te blijven hoe alles erbij staat, fiets ik altijd via verschillende routes door de stad. Elke wijk is een kind van zijn tijd, met zijn specifieke kenmerken.”

“Soms kun je die prachtig herinrichten, zoals de Verkuyl Quakkelaarstraat of Uncle Beach. Uitdagend zijn de delen van de binnenstad rondom de Lange Zelke en het Scheldeplein.”

“Vlissingen gaat nóg geliefder worden denk ik. Het zicht op zee. De schepen raken je aan. Diversiteit. Groeipotentieel. Een stad waar de Vlissingers terecht trots op kunnen zijn.”

Geplaatst in Ik Ben Vlissingen

Jan Mastenbroek

Jan Mastenbroek (56). Getrouwd, 2 kinderen. Geboren in Vlissingen. Is de derde generatie loods. Vaart op de grootste schepen ter wereld. Week op week af. Bij nacht en ontij.

“Toen ik begon was een schip van 300 meter exceptioneel. Tegenwoordig zijn er al van 400 meter. Slapen wordt wel steeds problematischer. Dat krijg je als je ouder wordt.”

“Geen reis is hetzelfde. Contacten met de bemanningen is het leukst. Je klimt op zo’n schip en op de brug ben je dan een paar uur de baas. Ook de kapitein moet luisteren.”

“Vlissingen is heerlijk. Op vrijdag naar de markt gaan. Met jan en alleman praten. Ik hoef niks af te spreken, want als ik m’n smoel laat zien is er altijd wel iemand die ik ken.”

“Hetzelfde nu als je over de boulevard loopt. Opvallend dat er veel meer wandelaars zijn tijdens deze coronatijd. Het lijkt wel alsof je naar het café gaat. Echt hartstikke leuk.”

“Ik kom uit een door en door Vlissingse zeemansfamilie. Alles ademt zee in huis. Boven staat nog een oude hutkoffer met uniformen die gebruikt worden als verkleedkleren.”

“We wonen in het huis van mijn opa en oma. Nooit behoefte gehad om te verhuizen. Nu sta ík in de schuur met mijn kleinkinderen te klussen. De geschiedenis herhaalt zich.”

Geplaatst in Ik Ben Vlissingen

René Visser

René Visser (54). Single, 1 dochter. Geboren in Ede (G). Kende Vlissingen van vakanties. In 1981 werden zijn ouders filiaalhouders van ‘Radio het Westen’ in de Walstraat.

“Heb lang bij de NS-fietsenstalling gewerkt en later bij de Fietsenmakker. Maar toen werd ik afgekeurd. Ik help wel veel mensen in de buurt. Maak af en toe nog een fietsje.”

“Niet te veel anders wordt het weer te dol in mijn hoofd. Met de metaaldetector eropuit gaan is mijn hobby. ‘s Nachts met m’n hoofdlampje. Van Walcheren tot aan Knokke.”

“Als ik dat piepje hoor, krijg ik altijd een euforisch gevoel. Rust ook. Het is ínspanning en óntspanning. En meestal word je beloond. Mijn topstuk is een gouden munt uit 1453.”

“Na mijn ouders en dochter is mijn Vespa mijn alles. Dat is wat hè? M’n zevende inmiddels. Geel is nu de kleur. Ik rij door heel Vlissingen en Walcheren. En zeg iedereen gedag.”

“De meeste mensen kennen me als die gozer van dat scootertje. Even boodschappen doen zit er niet in. Ben zo een paar uur onderweg. Ik blijf zwaaien. Zoals Willem-Alexander.”

“Heb gelukkig altijd al in de oude stad gewoond. Kijk, je loopt daar het trapje op en je bent bij de zee. Dat geklaag begrijp ik niet. Je moet juist naar de positieve dingen kijken.”

Geplaatst in Ik Ben Vlissingen

Harrie van Hal

Harrie van Hal (73). Getrouwd, 2 dochters. Geboren in Nieuw- en Sint Joosland. Nam in 1979 een sigarenzaakje in de Walstraat over. Werd met Primera al snel de grootste.

“Ik had op een gegeven moment ook alle sigarettenautomaten in Zeeland. Net op tijd verkocht. Een miljoen aan overgehouden. Maar ook wel eens een miljoen verloren hoor.”

“Naast de e-sigarettenshop ben ik nu begonnen met gepersonaliseerde cadeaus. Gouden business. Bedrukken van kleding en andere dingen. Uitdagingen aangaan blijft leuk.”

“Als men zegt dat het niet kan, dan begin ik er juist aan. Ondanks het beperkte afzetgebied is Vlissingen een stad van ongekende mogelijkheden. En met het beste publiek.”

“Kwestie van interactie met je klant. In tegenstelling tot de Middelburger geeft een Vlissinger duidelijk aan wat hij wil. Deze stad is goud door de eerlijkheid van de mensen.”

“Grote probleem is natuurlijk het zwalkende gemeentebeleid. Er is geen eenheid gecreëerd in de stad. Nee, allemaal aparte blokjes. Geen rondjes meer. Onsamenhangend.”

“Ik hou heel veel van Vlissingen, maar eigenlijk heb ik het opgegeven. De ene blunder na de andere. Zal het niet meer meemaken dat we een bestuur krijgen dat ballen heeft.”

Geplaatst in Ik Ben Vlissingen

Antoinette Heystek – van Krimpen

Antoinette Heystek – van Krimpen (75). Weduwe, 2 zoons. Geboren in Rotterdam. Kwam in 1962 naar Vlissingen. Haar ouders begonnen hier een manufacturen- en modezaak.

“Van de randstad naar Vlissingen. Een grote overgang. Maar het wende snel. Vond het geweldig. De binnenstad. De zee. De strenge winter van 1963. De ijsschotsen op het water.”

“Soms stiekem naar café La Tour Eiffel. Ik was 17 jaar. Daar kwamen altijd veel zeevaartscholieren. Komt m’n vader opeens binnen. Ging hij tussen al die jongelui aan de bar staan.”

“In de jaren zeventig reisde ik vier jaar heen en weer naar de Randstad. Volgde een opleiding tot yogadocente. Ik was een van de weinige in Zeeland. Yoga nam een enorme vlucht.”

“Was niet echt een hippie, maar zat ertegenaan. Meestal droeg ik Indiakleding. Bijna altijd paars. Nog steeds koester ik een fluwelen jasje uit die tijd. Meer dan veertig jaar oud dus.”

“Waar ik erg blij mee ben is dat ik op m’n zeventigste jaar nog zzp’er ben geworden. Kunsteducatie werd namelijk opgeheven. Veel mensen zijn toen gelukkig met mij meegegaan.”

“Mijn lievelingsplek is de groene boulevard bij de molen. Op een bankje lekker lezen. En elke dag zeg ik: Morning has come. Night flown away. Open your eyes. And follow the day.”

Geplaatst in Ik Ben Vlissingen

Joyce Verhoeff – van de Ketterij

Joyce Verhoeff-van de Ketterij (38). Getrouwd, 3 kinderen. Geboren in Middelburg. “Jammer genoeg ja. Dat blijft een teer puntje”. Receptioniste op alle locaties van het ADRZ.

“Alle telefoontjes. ‘s Nachts dienstdoende artsen oproepen. Inschrijven patiënten en doorverwijzen. Ze zeggen wel eens: de spin in het web. Met de corona nu is het wel anders.”

“Ik ga in deze tijd vaak met lood in m’n schoenen naar het werk. Men heeft minder empathie gekregen. Bedreigingen. Uitschelden. Onder elkaar zeggen we dan: doe eens lief.”

“Mijn opa was Frans de Muynck, mijn vader Anthon van de Ketterij. Van de vishandel. We woonden boven de zaak. Op m’n twaalfde mocht ik al de klanten helpen in de zaak.”

“Werk is er altijd. Dat is mijn mening althans. Van jongs af aan meegekregen. Je eigen broek ophouden. Niet thuis op de bank gaan zitten. Je kunt ook kranten rondbrengen.”

“Vlissingen is mijn alles. Ik ben een echte hoor. Op vakantie is leuk, maar ik ben altijd blij als we weer thuis zijn. Dan rijden we standaard eerst een rondje over de boulevard.”

“Er is hier ook genoeg voor de jeugd. Scouting De Watergeuzen is geweldig. En niet duur. Ze hebben elke week de zaterdag van hun leven. Lekker buiten zijn. In Vlissingen.”

Geplaatst in Ik Ben Vlissingen

Martijn Prins

Martijn Prins (45). Vrijgezel. Geboren in Vlissingen. Grafisch vormgever. En graffiti-artiest. Beschilderde al vele oude, inmiddels gesloopte, muren en panden in Vlissingen.

“Bij de PZEM. Schutting Sardijntoren. Badstrand natuurlijk. Allemaal weg. Maar dat is juist goed. Mensen kunnen niet om graffiti heen. Je brengt de expositie naar de straat.”

“Ik woon boven glashandel Prins die mijn opa ooit begon. Het hele pand gaat gesloopt worden. Tot die tijd zijn de muren hierachter de enige legale graffitiplek van Zeeland.”

“Hier komen appartementen te staan. In wijk De Broederband. Een goede ontwikkeling voor Vlissingen. En o ja, de meeuwen zijn weg. Had hele families op het dak zitten.”

“Vlissingen heeft mijn hart. Heel ruimtelijk. Over de horizon kunnen staren. Dat is ook zuurstof voor mij. Je woont aan de kust. Landinwaarts is het mij te claustrofobisch.”

“Ondanks dat het hier vrij klein is zijn er veel verschillende culturen. Mooi die diversiteit. Vlissingen heeft ook wat grilligs. Een ruwe diamant. Met nog heel veel plek over.”

“Ben met een paar projecten bezig. Zoals Flushing Walls. Elk jaar twaalf artiesten uitnodigen. Dan heb je vijf jaar later zestig nieuwe kunstwerken. Hoe mooi zou dat zijn.”

Geplaatst in Ik Ben Vlissingen