Ik ben Vlissingen

Regelmatig portretteer ik onder mijn twitteraccount @helgeprinsen in zeven tweets een Vlissinger op straat. Wekelijks verschijnt er ook een portret in de Vlissingse Bode.

Okke Soolsma jr.

Okke Soolsma jr. (67). Single. Geboren in Vlissingen. “Bij de nonnetjes in het Sint Josephziekenhuis”. Oud-archiefmedewerker bij de kerncentrale in Borssele. Is een fanatieke wandelaar.

“Ik schrijf elke kilometer op. 51.000 km tot nu toe. Al meer dan de wereld rondgelopen. Ben overal geweest. Noorwegen, Zweden, Amerika, Korea, Japan. Op de Fuji. Altijd groepsreizen.”

“In Vlissingen ben ik lid van ‘Willen Is Kunnen’. Wandelen is ontspannend. Het is goed voor je lijf. Het tempo maakt niet uit. Je bent lekker buiten. En dan met z’n allen gezellig nakletsen.”

“Elke dag de boulevard. Elke dag anders. Langs het nieuwe jachthaventje hier. De Timmerfabriek. Of Ritthem. Die wegelingen met knotwilgen. Zo mooi is dat. En dan kom je zo bij de zee.”

“Alle scholen in Vlissingen waarop ik heb gezeten bestaan niet meer. De kleuterschool bij het Fort is nu een moskeetje. De Jan Ligthartschool en de LEAO ook weg. Daar staan nu huizen.”

“Hetzelfde met de verenigingsgebouwtjes. Er is al veel gesloopt en er komt niks voor terug. Ik snap het wel hoor, maar ik vind het jammer. Zo worden veel verenigingen de nek omgedraaid.”

“Maar goed, dat we maar veel van het mooie weer mogen genieten. Alhoewel, bij slecht weer is het hier ook prachtig. De schepen volgen met Vesselfinder. Heel de wereld vaart hier voorbij.”

Geplaatst in Ik Ben Vlissingen

Kim de Nooijer-Verweel

Kim de Nooijer-Verweel (28). Gehuwd. Geboren in Purmerend. Woont sinds acht jaar in Vlissingen. Mede-eigenaar van Visamy op het Bellamypark. Van beroep buitensportinstructeur.

“Zomers was ik altijd in het buitenland. Het begeleiden van groepen bij raften, klimmen, kajakken, canyoning. Extreme sporten dus. Ik hou niet van saaie dingen. Grenzen opzoeken.”

“In de winter werkte ik bij Ferry’s. Dat was naast de viswinkel. Zo heb ik m’n man leren kennen. We besloten er samen voor te gaan. Iets moois neer te zetten. Met heel veel plezier.”

“Maar zonder sporten kan ik niet. Heb ik nodig om mijn kop leeg te maken. Surfen in Domburg. Hardlopen over de boulevard. Rondje Walcheren op de racefiets. Nou, dat allemaal.”

“Vlissingen kent veel contrasten. Migranten. Toeristen. Paradijsvogels. Vis hoort ook bij een havenstad. En hard werken. Hier moet je niet hip zitten doen met een of ander tokootje.”

“Ben ook nog vrijwilliger bij inloophuis ’t Anker. We koken elke week voor verslaafden, daklozen, eenzamen. Door het kleinschalige bouw je een band op. Dat is het mooie van hier.”

“Ben opgegroeid in Brabant, heb overal gewoond, maar Vlissingen voelt echt als mijn plekkie. Als ik weg ben geweest en over de A58 terugrijd, denk ik altijd: yes, we gaan naar huis.”

Geplaatst in Ik Ben Vlissingen

Rob Meijer

Rob Meijer (76). Geboren in Amsterdam. Kwam na veel omzwervingen in 2007 in Vlissingen terecht. “Toen overleed mijn dochter die hier woonde. Zelf zeg ik dat ik ben aangespoeld.”

“Kon een studio krijgen in de Willem3 waar ik meteen gelijkgestemden om me heen had. Ik ben een muzikant en creatief mens. Het woord kunstenaar zul je niet uit mijn mond horen.”

“Nadat ik op mijn 21ste kanker kreeg, ben ik met de gitaar door Europa gaan zwerven. Spanje. Joegoslavië. Duitsland. Heb vijftien jaar in Berlijn gewoond. Meerdere folkplaten gemaakt.”

“Toen de Willem3 sloot ben ik doorgespoeld naar de Nieuwstraat. Vlakbij de visboer en de döner. Elke dag een haring. Omdat ik het lekker vind. De döner is nog een erfenis uit Berlijn.”

“Ben dol op kringloopwinkels. M’n hele leven al. Jammer dat er in Vlissingen al veel opgedoekt zijn. Juist in deze tijd van duurzaamheid, hergebruik en het tegengaan van verspilling.”

“Een jaar of twintig geleden vond ik een schilderij van een Duitse kunstenaar wiens werk ik kende. Voor een paar gulden gekocht. Ik heb het laten veilen. Bracht 16.000 gulden op.”

“Voor de optimist is het leven geen probleem. Het is de oplossing. Ik ben heel vaak verhuisd. Kan niet zeggen dat ik me thuis voel hier. Voel me eigenlijk nérgens thuis. Maar wél o.k.”

Geplaatst in Ik Ben Vlissingen

Jan Crucq

Jan Crucq (63). Getrouwd, 3 kinderen. Plaatsvervangend directeur van De Ruyter Training & Consultancy waar veiligheidstrainingen voor brandweer en maritieme sector worden gegeven.

“Er is in dit Buitenhavengebied veel veranderd. Olau Line weg. PSD weg. Marinekazerne weg. Hierachter ligt het fietspad over de zeedijk. Altijd wel mensen die nieuwsgierig binnen kijken.”

“Er is ook veel te zien. Een helicopter. Scheepsaccomodatie. Een rijtje huizen. Een oefenschip met  zwembad. Een reddingsboot. En allerlei andere objecten. Alles zo realistisch mogelijk.”

“Er is aan deze kant van Vlissingen altijd beweging en activiteit. Dat mag wel eens gezegd worden. Nieuwe bedrijven als Ørsted. Een positieve ontwikkeling, ook door de nieuwe wegen.”

“De maritieme kant betekent veel voor me. In alle opzichten. Heb zeven jaar als stuurman gevaren. Daarna les gaan geven op de zeevaartschool. En ook officier op het internaat geweest.”

“Een gouden tijd toen. In de vakanties werden de huizen van de ‘blikken’ aan toeristen verhuurd. Dan draaide je samen met een bootsman zo’n hele vakantieweek. Met bardiensten en al.”

“Vlissingen is voor mij de basis. Zit in mijn genen lijkt het wel. Zeker het maritieme. Nog steeds loop ik naar buiten als er weer een bijzonder zeeschip binnenloopt. Dat blijft fascineren.”

Geplaatst in Ik ben Vlissingen

Dick Broers

Dick Broers (65). Single. Geboren in Amsterdam. Werkzaam bij Beeldbank Zeeland. Dirigent van drie blaasorkesten, waaronder de Blue Jeans Big Band. Woont sinds 1963 in Vlissingen.

“12 september. Ik weet het nog precies. Mijn vader werd filiaalchef van de Bata. Na een paar weken deed ik al een spreekbeurt over Vlissingen. Hoe het was en hoe het geworden is.”

“Historie heeft me altijd geïnteresseerd. Door de oorlog was er nog veel kapot in Vlissingen. Spelen in afbraakpanden. ’t Was altijd avontuur. Te laat op school. Te laat voor het eten.”

“In de jaren zestig heerste hoogmoed. Veel werd gesaneerd. In de jaren zeventig en tachtig kwam het verval en niet weten hoe met de stad om te gaan. Daarna pas kwam de opbouw.”

“Met muziek ben ik opgegroeid. Blaasorkesten horen in een stad. Door de jaren heen waren we bij grote en kleine evenementen. Tewaterlatingen, herdenkingen, Koninginnedagen, Sail.”

“Het plekje naast het Maritiem Trainingscentrum is mij het liefst. Een schitterend zicht. Dat romantische idee van schepen die wegvaren en binnenkomen. Dat is hier gewoon allemaal”.

“Ik ben door Vlissingen gevormd en opgevoed. Ben altijd in de culturele sector bezig geweest. Je weet wie hier allemaal zijn. M’n vrienden. Het verenigingsleven. Ja, ik voel me gelukkig.”

Geplaatst in Ik Ben Vlissingen

Sandra Luteijn-Mangnus

Sandra Luteijn-Mangnus (59). Gehuwd, 2 zoons. Geboren in Nieuw-Namen. Nam in 2009, samen met haar man, ’t Smoske over. Hadden van 2003 tot 2008 strandpaviljoen Kontiki.

“Ben zonder horeca-ervaring begonnen. We woonden op het strand. Piepklein. Primitief. Onze jongens zijn er echt door gevormd. Geweldig. Ondanks hard werken was het altijd vakantie.”

“Wacht nooit met plannen. Ben erg van m’n dromen najagen. Heb twee keer een jaar met rugzak over de wereld gereisd. Toen kwam ik Ton tegen. Na drie weken wilde hij al trouwen.”

“Ondernemen is risico nemen. Het was spannend hoe het zou uitpakken toen we de zaak op de Kenniswerf begonnen. Maar je moet nederig zijn en hopen dat je klanten het waarderen.”

“Smossen betekent knoeien in het Vlaams. Vanwege de rijkbelegde broodjes. Iedereen komt hier. Oud. Jong. Studenten. Toeristen. Zakelijk. Particulier. Kennis moet je letterlijk voeden.”

“Ik hou van dit stukje Vlissingen tussen Keersluis en station. Als je naar je werk rijdt zie je Amels, de schepen, Oceanwide, de Lasloods… Ga maar door. Fantastisch toch dat dat hier is?”

“Vlissingen inspireert mij. De stad zie ik als kunst. Daar word je blij van. De mix van oud en nieuw. Die wisselwerking klopt hier, vind ik. Er gebeurt zoveel. Vlissingen geeft me energie.”

Geplaatst in Ik Ben Vlissingen

Manon Passenier

Manon Passenier (49). Latrelatie. Geboren in Vlissingen. Woont in Paauwenburg in dezelfde straat als waar ze opgroeide. Is sinds haar 23ste jaar stewardess bij de KLM. Businessclass.

“Ik dacht: ik word nooit aangenomen want dat zijn blonde dames met een parelketting. Nu is de crew multicultureel. Het is elke keer anders. Afwisselend. De mensen die je ontmoet.”

“Het liefst vlieg ik op het Verre Oosten. Voor het lekkere eten daar en de massages. Zomaar op vakantie gaan doe je niet met zo’n baan. Je komt al op de mooiste plekken ter wereld.”

“Strandjes. Baaien. Eilandjes. Maar echt, Vlissingen gaat voor mij boven alles. De zonsondergangen. Het Zeeuwse licht. Natuurlijk die scheepvaart. De Zeeuwse stranden zijn ook uniek.”

“Er zijn mensen die nog steeds negatief over Vlissingen zijn, maar er is overal wel wat toch? Kijk om je heen. Toeristen komen van heinde en verre naar hier. Zeker tijdens de coronatijd.”

“Het eerste wat ik altijd doe als ik thuiskom is naar de zee. Naarmate je ouder wordt waardeer je steeds meer de rust. In de Randstad werd ik gek. Heb er maar zes maanden gewoond.”

“Ben altijd al een vrijbuiter geweest. Vlissingen is voor mij synoniem met zorgeloosheid. De zee verveelt nooit. Als ik het overnieuw zou moeten doen zou ik misschien wel gaan varen.”

Geplaatst in Ik Ben Vlissingen

Jaap Martijn

Jaap Martijn (76). Getrouwd, 2 kinderen. Geboren in Markelo. Vrijwilliger bij Fort Rammekens. Oud-marine-officier. Kwam na zijn pensionering in 2003 in Vlissingen terecht.

“We kenden Vlissingen van vakanties uit onze jeugd. Onze familie is Zeeuws. Deze stad beviel ons. Aan de zee. En er zijn genoeg faciliteiten. Een auto heb je niet per se nodig.”

“Ben begonnen op de onderzeedienst. Vervolgens jagers, fregatten, kruisers. Ook lesgegeven. En overal gewoond. Napels… Engeland… Daar is de liefde voor wandelen ontstaan.”

“In Vlissingen zijn we daarmee doorgegaan. Met ‘leasehond’ Lester. Naar het Nollebos, de Punt of Rammekenshoek. Zo ben ik eigenlijk vrijwilliger geworden bij Staatsbosbeheer.”

“Fort Rammekens is 475 jaar oud. Gebouwd door de Spanjaarden. De atmosfeer. De geschiedenis. Die voel je binnen die metersdikke muren. De mensen zijn altijd onder de indruk.”

“De kwaliteit van de horeca in Vlissingen vind ik over het algemeen matig. Sligrovoer uit de magnetron. Alhoewel, ik vergeet Visamy. Daar kun je eenvoudig èn kwalitatief goed eten.”

“Ben benieuwd hoe de herinrichting van de Coosje Buskenstraat en de Spuikom eruit gaat zien. Meer groen. Dat doet Vlissingen wel goed vind ik. Daarmee gaan we verder vooruit.”

Geplaatst in Ik ben Vlissingen

Ad Theune

Ad Theune (62). Getrouwd, 3 kinderen. Geboren in Vlissingen. Kapitein op de Westerschelde Ferry. Begon 41 jaar geleden als matroos op de PSD-boten. Vaart sindsdien heen en weer.

“Ze vragen wel eens: raak je het niet beu? Nee, het is juist een uitdaging. Een van de drukste vaarwegen ter wereld. Het is elke keer weer een puzzel hoe we de oversteek gaan maken.”

“De veiligheid en apparatuur zijn natuurlijk sterk verbeterd. Bij de PSD was het nog echt varen. Zeker de prinsessenboten. Stampen en slingeren. Nu is het meer een varend salonnetje.”

“De Olau Line kwam altijd om 18.25 uur binnen bij de Songaboei. En dan vanuit Breskens mooi aansluiten op het schroefwater. Achter die grote kont aan naar Vlissingen. Een belevenis.”

“Ik ben opgegroeid in de Bloemenbuurt. Het ouderwetse gezinsleven. Tussen de middag via de brandgangen naar huis om warm te eten. Dat je overal het vlees en de aardappelen rook.”

“Ik kijk vaak naar oude foto’s van Vlissingen. En als ik dan door een of andere straat rijd, stel ik me voor dat sommige dingen er nog staan. Ben wel een geschiedenismannetje zeg maar.”

“Het meest hou ik van de ruimte hier. Het mooie wonen. Dat je na een vakantie denkt: we hoeven eigenlijk helemaal niet weg hier. Je pakt de fiets en overal om je heen heb je de vrijheid.”

 

Geplaatst in Ik Ben Vlissingen

Wyanda Schop

Wyanda Schop (47). Samenwonend, 2 dochters. Geboren in Vlissingen. Communicatie-adviseur bij de Provincie Zeeland. ‘Watervrouw’. Instructeur en bestuurslid Dr. A. Stavermanbrigade.

“Ik zit al vanaf mijn dertiende bij de reddingsbrigade. Staverman was een Vlissingse huisarts die zich inzette om het grote aantal verdrinkingen te verminderen. Meer dan een eeuw geleden.”

“Nog steeds verdrinken er zo’n 100 mensen per jaar in Nederland. Zeezwemmen heb ik nooit gedaan. Heb het absoluut niet op kwallen, haha. Zodra ik er maar eentje zie, ga ik uit het water.”

“Ben in Bossenburgh opgegroeid. Toen een nieuwbouwwijk. Veel kinderen. Lekker op straat spelen. In de jaren tachtig werd het multicultureler. Surinamers. Antillianen. Marokkanen. Turken.”

“Van mijn studententijd aan de HZ heb ik echt genoten. Café Frapo’s. De oude Concurrent. De evenementen en festivals. Ik heb staan dansen bij dj Tiësto op het Arsenaalplein. Echt heel tof.”

“Via het Bunkerpad fiets ik altijd naar m’n werk. Ook daar hou ik me met water bezig. Projecten als Waterdunen en Grenspark Groot Saefthinge waar de Hedwigepolder nu deel van uitmaakt.”

“En dan met de wind in de haren terug naar Vlissingen. Vroeger was de slogan ‘Bruisend als de Branding’. Nu ‘Stad aan Zee’. Dat vind ik veel treffender. Het stoere. Het zíjn. Dat is Vlissingen.”

Geplaatst in Ik Ben Vlissingen