Ik ben Vlissingen

Regelmatig portretteer ik onder mijn twitteraccount @helgeprinsen in zeven tweets een Vlissinger op straat. Wekelijks verschijnt er ook een portret in de Vlissingse Bode.

Bo van Scheyen

Bo van Scheyen (55). Getrouwd, 2 kinderen. Geboren in Vlissingen. Opgegroeid in De Haan, België. Keerde in 1999 terug naar Vlissingen dat een magnetische werking op haar hield.

“Mijn grootvader was chef-loods bij het Belgische Loodswezen. Mijn andere opa was slager De Vries in de Walstraat. Het was altijd zo gezellig. Drukte over de vloer. Altijd wat gaande.”

“Mijn favoriete plek hier is het stationsgebied en de Punt. Een eind- en beginpunt. De boot en de trein vertrekken daar. Het sluizencomplex. De vissersschepen. De gekleurde boeien.”

“Ook veel fietsers en wandelaars daar. De Oranjedijk. Hoogwater of laagwater. Het verveelt nooit. Laatst allemaal vogelaars met camera’s. Vanwege de rosse franjepoot die daar zat.”

“Ik vind het Eiland ook heel bijzonder. Dat zou eens aangepakt moeten worden. Zonder dat de ziel daar verloren gaat natuurlijk. En de bewoners moeten uiteraard kunnen terugkeren.”

“Vlissingen zie ik als een ongebonden en vrijgevochten stad. Als creatief ondernemer schrijf ik, fotografeer ik en maak ik films. Voor Film by the Sea coördineer ik de Zeeuwse films.”

“Mijn droom zou zijn dat in Vlissingen een Zeeuwse dependance van de filmacademie komt. De ruimte. Het licht. De motivatie. De locaties. Al die voorwaarden zijn hier aanwezig.”

Geplaatst in Ik ben Vlissingen

Kees de Nooijer

Kees de Nooijer (78). Getrouwd, 4 kinderen. Geboren in Arnemuiden. Was 25 jaar melkboer in Oost-Souburg. “Begonnen met een driewieler. En geëindigd met een winkelwagen.”

“Heb alle wijken gehad in Souburg. Ik zal zeggen: de eerste jaren waren geweldig. Je wist alles van elkaar hè. Sociaal werker was je. Heb eigenlijk nog steeds een zwaaihandje nodig.”

“Ik rij nog steeds. Op een touringcar. Leerlingenvervoer van Arnemuiden naar Middelburg. Een reformatische school.’s Morgens en ’s middags. Als je maar een beetje bezig bent hè. ”

“Als kind verhuisde ik naar Havendorp. Dus zo heb ik Vlissingen leren kennen. Met storm naar de boulevard. Dan sloegen de golven daar over. En dan wegduiken onder het muurtje.”

“Leuke dingen hoor. Dat was gewoon een sport. Dat stukje nostalgie mis je. Ook het rondje Nieuwendijk, Oude Markt, Walstraat lopen. Dat deed iedereen als er geen voetbal was.”

“Wij zijn een voetbal- en een korfbalfamilie. Dennis en Gérard waren altijd met de bal bezig. De andere twee kinderen en mijn vrouw speelden korfbal. Druk bezette weekenden dus.”

“’k Zou niet weg willen uit Souburg hoor. Grote tuin. Ons huis is aangepast aan later. Alle winkels zijn hier nog. Ik heb zo’n geweldige tijd in Souburg gehad. En nóg ee natuurlijk.”

Geplaatst in Ik ben Vlissingen

Prem Lalbiharie

Prem Lalbiharie (63). Getrouwd, 2 zoons. Geboren in Uitkijk, Suriname. Kwam in 1977 naar Nederland. Startte in 1998, samen met zijn vrouw, Tropische Winkel Prem in de Scheldestraat.”

“In het begin waren er amper buitenlandse zaken hier. Toko Mampir was gericht op Indonesië. Wij waren eigenlijk de eerste in de Scheldestraat. Een stukje Suriname in zo’n kleine stad.”

“Afhaaleten, Surinaamse artikelen, roti’s. Alles versgemaakt in eigen keuken. Een groot assortiment. Alles netjes en overzichtelijk. Dat horen we vaak. Klanten komen uit heel Zeeland.”

“Toen was het best goed in Vlissingen qua uitgaansleven. Perfect eigenlijk. Overal van die buurtcafeetjes. Zoals het Scheldecafé in de Van Dishoeckstraat. Daar gingen we dan naartoe.”

“Veel mensen zeggen dat de Scheldestraat een slechte straat is. Maar dat vind ik helemaal niet hoor. Er zijn genoeg parkeerplekken. Veel lopende mensen. Dat maakt het juist gezellig”.

“Vlissingen geeft me een goed gevoel. Gewoon lekker. Misschien omdat ik hier al lang woon. Vaak rijden. Domburg. Vrouwenpolder. Ook lekker een gebakken visje eten in Westkapelle.”

“Naar Suriname heb ik altijd heimwee. Dat blijft je vaderland hè. De warmte. De familie. Ik ga elk jaar. Aan de kou hier wen ik nooit. Wat we na ons AOW gaan doen weten we nog niet.”

Geplaatst in Ik Ben Vlissingen

Jeanne Bouwman

Jeanne Bouwman (20). Single. Woont vanaf haar tweede jaar in Vlissingen. Kassamedewerker bij AH. Wilde altijd al een meisje zijn. Draagt make-up, nagellak en loopt vaak in een rok.

“Ben gereformeerd vrijgemaakt opgevoed. De kerkenraad is in elk geval accepterend. Hoe de kerkgemeente erover denkt weet ik nog niet. Verdeeld denk ik. Net zoals mijn familie.”

“Ik heb een halfjaar in Maastricht gestudeerd. Tolk Frans. Maar dat beviel niet. Wil nu beginnen met muziekeducatie. Ik speel al heel mijn leven tuba bij Vlijt en Volharding in Souburg.”

“Verder speel ik piano, gitaar, dwarsfluit. Zoals ik het nu voor me zie wil ik muziekdocent worden. Dat ik de kennis en vreugde van de muziek kan doorgeven. Ben ermee opgegroeid.”

“Het is fijn wonen in Vlissingen. Dicht bij het water. Het windorgel. Michiel de Ruyter. Uncle Beach. Kijken hoe een boot in de sluis vaart. De geschiedenis van de stad is ook interessant.”

“We wonen aan de Edisonweg. Een groot huis waarvan de tuin aan het jaagpad grenst. Zwemmen doe ik meestal in het kanaal. Vlak bij de oude zwemschool dat later botenhuis werd.”

“Wat 2023 betreft. Er is helaas een lange wachtlijst voor behandelingen. Hormonen en operaties. Hoop voor de toekomst. Echt fijn dat ik al op m’n werk Jeanne wordt genoemd en háár.”

Geplaatst in Ik Ben Vlissingen

Ann Westendorp

Ann Westendorp (74). Getrouwd. Geboren in Rotterdam. Woont 20 jaar in Zeeland. “Eerst in Middelburg. De buren zeiden niet eens gedag. Vlissingen is meer van het hart op de tong.”

“Wij hebben ook uitdrukkingen. Komt harder over, maar is niet zo bedoeld. Meid, ik praat nog tegen elke lantaarnpaal. Dat zit in je hè. Ik heb zo een gesprekje. Ook al ben ik op mezelf.”

“Ik loop alles. Door heel Vlissingen. Het liefst langs het water. Ben er gek van. Kan er echt ontroerd door raken. Dat er opeens zo’n stilte valt. En dat de kleuren dan zo prachtig worden.”

“Moet heel vaak denken aan het nummer ‘Vaderland’ van Frank Boeijen. De trefwoorden in dat lied slaan allemaal op hoe het hier is. Grijsland. Regenland. Kustland. Platland. Waterland.”

“Het water is m’n alles. Kan niet zonder. Mijn lievelingsplekje is de Nolledijk. Op de bankjes daar. Daar is het toch het mooiste? Je ziet alles. Dan zit je echt op een eilandje weet je wel.”

“Vroeger zat ik in de mode. Al mijn kleding maak ik zelf. En als ik wat koop, knip ik het -bij wijze van spreken- doormidden. Bij mijn hoeft het niet duur te zijn. Weet je wat ik bedoel.”

“O meid…ik loop vaak iedereen voorbij. Ben altijd zo bezig in m’n hoofd. Een computer heb ik niet. Kijk, jullie zijn daarmee verweven. Ik zeg dan: bel me maar. Dat is leuker. Ja toch?”

Geplaatst in Ik Ben Vlissingen

Henny van Drom-Koeijvoets

Henny van Drom-Koeijvoets (59). Getrouwd, 2 kinderen. Geboren in Vlissingen. Geeft bijna 24 jaar gymles aan peuters, kleuters en meisjes bij VTV, de Vlissingse Turn Vereniging.

“Het plezier in het bewegen. Het sociale aspect ook. Ik heb al zoveel kinderen in de les gehad. Hee juf, roepen ze dan op straat. Zelfs als ze al groot zijn. Meestal herken ik ze nog.”

“Vroeger was ik zelf ook altijd aan het rennen. Was altijd bij de paarden te vinden en speelde vaak bij de drie heuveltjes in het Nollebos. Ook was daar een bunker. Heel spannend.”

“In de zomer altijd naar het Badstrand. Een keer sprong ik van de duiktoren midden in een enórme kwal. Hij viel helemaal in stukjes. Brrrr, ik voel nog het geglibber om me heen.”

“Ben zelf erg van muziek en dansen. Vooral rockabilly. Heb nog stijldansen geleerd bij dansschool De Jong. Jammer dat je zo’n manier van dansen eigenlijk helemaal niet meer ziet.”

“Al veel uitgaansgelegenheden zijn verdwenen uit Vlissingen. Twenty One. Benbow. Gelukkig is De Piek er nog. Maar ook Dijktheater en Arsenaaltheater weg. De uitkijktoren dicht.”

“Dat zou een losse attractie moeten zijn. Voor 2 euro naar boven. Nou, dan moet je eens zien hoeveel mensen daar belangstelling voor hebben. Het mooiste uitzicht van Vlissingen.”

Geplaatst in Ik ben Vlissingen

Guus Janssen

Guus Janssen (83). Weduwnaar, 3 kinderen. Geboren in Tilburg. Kwam in 1955 naar de zeevaartschool in Vlissingen. Begon in 1988 Techno Janssen dat deze maand de deuren sluit.

“Zat altijd al met techniek te klooien. Het varen was niks voor mij. Maar een jaar gedaan. Ik verlangde naar Sjaan, mijn latere vrouw, die ik hier leerde kennen. Toen pas begon mijn leven.”

“Ik werd radio-radarmonteur bij de marine. Heb meteen overplaatsing naar Vlissingen gevraagd. Mocht ik lekker alles repareren in de mottenballenvloot. Zo noemden ze de marine hier.”

“Ben vervolgens gaan werken als elektromonteur bij witgoed- en tv-winkel Feenstra en later voor mezelf begonnen vanuit huis. Dan zaten we gewoon met de klanten in de woonkamer.”

“Elke dag vrachtwagens voor de deur met spullen die we dezelfde dag nog moesten leveren. Sjaan deed het sociale aspect. Klanten door heel Vlissingen. Ook het hele woonwagenkamp.”

“Zo bouwde je dat op. Repareren zit in mijn bloed. Problemen oplossen. In weer en wind de daken op voor de antennes. Spannend. En het andere moment lag je onder een wasmachine.”

“Na mijn pensioen is de zaak overgenomen. Maar hij sluit helaas. De korte lijnen verdwijnen. Einde van een tijdperk. Het was het mooiste deel van mijn leven: Sjaan en Techno Janssen.”

Geplaatst in Ik ben Vlissingen

Hedwig Samson

Hedwig Samson (66). Getrouwd. 8 kinderen uit drie huwelijken. 8 stiefkinderen. Geboren op Curaçao uit Surinaamse ouders. Organiseerde veel evenementen, met name bodybuilding.

“In ’78 solliciteerde ik bij Pechiney. Kwam via de eilanden Vlissingen binnen. Regen en storm. Dacht: waar kom ik nu toch terecht. So far beyond. Dan eindig je hier. Je kon niet verder.”

“Weet nog dat ik op de terugweg eierkoeken haalde bij bakker Laport in de Badhuisstraat. Niet veel later woonde ik hier. Het klimaat is me altijd bevallen. Als het sneeuwt ben ik blij.”

“De taal was een vreemde gewaarwording. Ik sprak het oude Nederlands. Ook qua beleefheidsvormen. U in plaats van jij. De Surinaamse opvoeding is hard. Klappen als je niet luistert.”

“In ’82 startte ik de eerste bodybuildersschool in Zeeland. Later zelfs nog een EK georganiseerd. Van de internationale federatie kreeg ik een gouden medaille voor mijn verdiensten.”

“Verder was ik portier bij nachtclub De Schuur. Een prachttijd. Vaak knokken. De vissers. De Molukkers. De mannen van het kamp. Er hoefde maar iets te gebeuren of het was raak.”

“Weet je wat het is? Vlissingers zijn daadkrachtig. Vlissingers zijn échte mensen. Geen bullshit. Na al die jaren blijf ik in Vlissingen. En ik vermoed dat ze me hier ook gaan begraven.”

Geplaatst in Ik ben Vlissingen

Ank Muller

Ank Muller (47). Moeder van 3 kinderen. Opgegroeid in Limburg. Studeerde theologie. Kwam in 2010 naar Vlissingen. Werkte 6 jaar als port chaplain voor de Mission to Seafarers.

“Industriepastoraat. Dat is nog in havens. Je gaat de schepen op. Welzijnswerk voor de bemanning. Internationaal. Heel leuke uitdaging. Nu ben ik pastor bij de PKN in Souburg.”

“Mijn eerste indruk van Vlissingen was sowieso de geur van de zee. Dat voelt als vakantie. Qua ruimte heb je hier alles. Maar minder mogelijkheden voor opgroeiende kinderen.”

“En dan bedoel ik met name de cultuur en studiekeuzes. Toen we hier kwamen, zeiden ze ook meteen: er is geen IKEA. Daaraan kun je aflezen dat deze provincie dunbevolkt is.”

”Ik hou van Vlissingen omdat het een haven- en arbeidersstad is. Het oude erfgoed van De Schelde. De mensen die daar nog over kunnen vertellen. Hoe het vroeger hier was.”

“Als voorzitter van de Huurdersvereniging l’escaut sta ik midden in de gemeenschap. 6000 huishoudens. Circa een kwart van de Vlissingers woont dus in een huis van l’Escaut.”

“Sloop, nieuwbouw en renovatie. Het gasvrij maken. De leefbaarheid van de wijken. Met als stelregel: respect voor de historie van een plek, maar met al het comfort van nu.”

Geplaatst in Ik ben Vlissingen

Herbert Sepers

Herbert Sepers (76). Getrouwd, 2 dochters. Geboren in het Land van Maas en Waal. Een bevrijdingskind. Zijn vader was een Canadees. Hij groeide daardoor op als ‘zoon’ van zijn opa en oma.

“In de jaren negentig heeft de Vereniging van Bevrijdingskinderen mijn vader gevonden. Hij was helaas al overleden. Maar ik heb nog wekelijks contact met mijn broer en zusters in Canada.”

“Ik kwam in 1969 naar Vlissingen vanwege de liefde. Was hier nog nooit geweest. Alles was nieuw. Ben al snel lid geworden van VC Vlissingen en Zeeland Sport. Daardoor kreeg je contacten.”

“En ik kon meteen aan het werk op De Schelde. Ploegendienst in de Zware Plaatwerkerij. Op een van de ijzeren kolommen daar moeten nog mijn initialen staan. Die had ik erin gekerfd toen.”

“In de tijd van de RSV, ben ik stakingsleider geworden. Er was onenigheid en onvrede. De staf kreeg loonsverhoging. Wij niet. Die Rotterdammers hebben De Schelde gewoon kapot gemaakt.”

“Tegenwoordig ben ik vrijwilliger bij Museum Scheldewerf, de oude verbandkamer. Ja, ik weet natuurlijk van de hoed en de rand. Maar dit voorjaar is beginnende Alzheimer bij me ontdekt.”

“Mijn casemanager vroeg: zou je op termijn naar het Scheldehof willen? Nou, zei ik, dát zou eens even leuk zijn. Zit nu al ongeduldig te wachten tot ik daar ga wonen waar ik eerst werkte.”

Geplaatst in Ik ben Vlissingen