Helen Saija

Helen Saija (“Zo oud als ik me voel”). Single. Geboren in Goes. Groeide op in de Vincent van Goghlaan. “Heel gezelllig. Een buurt met veel Scheldewerknemers. Mijn vader was lasser.”

“Hij kwam van de Molukken. Leerde m’n moeder op de kermis van Goes kennen. Twee jaar geleden ben ik met m’n broer voor het eerst naar Indonesië geweest. Het voelde als thuis.”

“In mijn tijd was Vlissingen leuk en swingend. De oude Piek. De Hoppit. Daar kwam ik altijd. Wilde jeugd. Experimenteren. Maar daarna altijd netjes geleefd. Tegenwoordig heel rustig.”

“Ik weet nog wel dat ik voor het allereerst in het café kwam. Veel oude zeemannen. Ruw. Ongepolijst. Zo zie ik Vlissingen nog steeds. Het ademt van alle kanten water en de schepen.”

“Nu zie je door de corona natuurlijk bijna niemand. Naar de supermarkt gaan is mijn enige uitje. En sinds een paar maanden ben ik aan het lopen geslagen. Dagelijks ruim een uur.”

“Die loodsbootjes fascineren mij nog altijd. Daar maak ik vaak foto’s van. Dat ze zo keren in die Koopmanshaven. Dat woeste water. Die golfslag. Ik kan er geen genoeg van krijgen.”

“En je komt altijd wel bekenden tegen op straat. Daarnet nog een vriendin van school vroeger. En zie je die jongen daar? Die ken ik al vanaf m’n elfde jaar. Vlissingen is zó vertrouwd.”

Dit bericht is geplaatst in Ik Ben Vlissingen. Bookmark de permalink.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.