Ik ben Vlissingen

Regelmatig portretteer ik onder mijn twitteraccount @helgeprinsen in zeven tweets een Vlissinger op straat. Wekelijks verschijnt er ook een portret in de Vlissingse Bode.

Selena van Hoek

Selena van Hoek (36). Getrouwd, 2 kinderen. Geboren in Middelburg. Huisarts. Duopraktijk De Golfslag aan de Govert Flincklaan. In 2018 opvolgster van dokter Van Ouwerkerk.

“Ik heb 15 jaar in Amsterdam gewoond en wilde weer terug naar Zeeland. Voor de ruimte, de vrijheid en de familie. Hoe het was om in Vlissingen te wonen wist ik eigenlijk niet.”

“Nu zou ik nooit meer weg willen. Een huis op loopafstand van de duinen en het strand. Vlissingen voelt als een dorp. Er is altijd wat te kletsen. Veel oude Vlissingers als patient.”

“Die kennen dan mijn ouders of broer. M’n vader wás loods, m’n broer is het nú en m’n moeder gaf navigatie op de zeevaartschool. Ik word meestal zeeziek. Lig liever ín het water.”

“Ben een fanatiek sporter. Triatlon. Hardlopen. Heb voor het eerst de Kustmarathon gelopen. In 4.17 uur. Ook zeezwemmen. Tot Westkapelle. Ploeteren in de golven met tegenwind.”

“Volgend jaar wil ik meedoen aan Vlissingen-Breskens. Dat is slechts eens per vijf jaar. De scheepvaart moet dan stilgelegd worden hè. Is heel lastig zwemmen vanwege de stroom.”

“Geen betere plek om op te groeien dan in Vlissingen. Al is het maar om na het eten even een ijsje op het strand te eten. Dan zie je de toeristen en denk je: wij wonen lekker hier.”

 

Geplaatst in Ik Ben Vlissingen

Rein de Hond

Rein de Hond (61). Latrelatie. 1 dochter. Geboren in Vlissingen. Begon als zelfstandig marktkoopman in de stoffenbranche. “Net zoals mijn vader. Ik voelde me verplicht hem op te volgen.”

“Heb daarna veel banen gehad. Buffetmedewerker bij Alhambra en op de PSD-boot, barkeeper, filmoperateur, ober, NS-conducteur, zorgmedewerker Arduin, jeugdhulpverlener AZZ.”

“En nu alweer tien jaar medicijnbezorger bij de BENU-apotheek. Dankbaar werk. Mensen zijn blij dat ze je zien. Stukje aandacht. Soms ben ik de enige op die dag waarmee ze praten.”

“Gemiddeld zo’n tachtig adressen. In heel Vlissingen en Souburg. Daardoor kom je overal in de gemeente. Het Bellamypark vind ik een aanwinst, al had ik het liever groener gezien.”

“Wat opvallend is aan Vlissingen: het station is ver van het centrum. Je denkt waar ben ik nu beland. Maar daarna word je helemaal verrast als je over de Oranjedijk de stad inloopt.”

“Een van mijn hobby’s is bootcamp. Afzien hoor. Fysieke oefeningen in groepsverband. Alleen maar buiten trainen. Er is geen mooiere plek waar je dat kunt doen dan op het strand.”

“Ook fotografeer ik. Laatst vanaf de Nolledijk: de skyline van Vlissingen. Gitzwarte wolken, een regenboog en de zon die op de huizen scheen aan de boulevard. Een geluksmoment.”

Geplaatst in Ik Ben Vlissingen

Wietske Bergen

 

Wietske Bergen (42). Single. 3 kinderen. Geboren in Vlissingen. Opgegroeid in O-Souburg. Projectleider ‘VoorleesExpress’ bij de ZB, voor kinderen die opgroeien in een taalarm gezin.

“Van Poolse gezinnen tot expats en vluchtelingen. Vrijwilligers lezen voor aan kinderen en helpen ouders dat daarna zelf te doen. Vaak dankbaar werk. Dat je weet: het komt goed hier.”

“Daarnaast ben ik al vijf jaar trouwambtenaar in Vlissingen. Dat is zó fijn om te doen. Je komt overal. Elk stel heeft een verhaal te vertellen. Daar probeer ik altijd op zoek naar te gaan.”

“Op m’n 17e ging ik naar Leiden om te studeren. Toen ik na 14 jaar terugkwam, moest ik helemaal opnieuw beginnen. Inmiddels heb ik weer een rijk sociaal leven mag ik wel zeggen.”

“Diversiteit trekt mij aan. Lekker easy wonen. Daarom hou ik ook zo van Vlissingen. Het Leitmotiv voor mij is de zee. Daar wilde ik naast wonen. In Middelburg heb je dat allemaal niet.”

“Fijn dat de kinderen hier opgroeien. Krabben vangen op de steiger. Ons vaste rondje over de groene boulevard. Deze hoek van de stad is zo zalig. Allerlei mensen. Heel sociaal ook.”

“Een van mijn mooie herinneringen is een huwelijk dat ik ooit voltrok op het Nollestrand. Opeens zeemist. IJskoud. Het water zag je niet meer. Het was gewoon een mythische ervaring.”

 

Geplaatst in Ik Ben Vlissingen

David Quist

David Quist (60). Heeft verkering. 1 dochter. Geboren in Wilnis. Opgegroeid in Schoondijke. Kwam in 1979 naar Vlissingen. Begon in 1999 ‘De Fietsenmakker’ aan de Dreesstraat.

“Maar inmiddels zijn we verhuisd naar de Troelstraweg. De grootste fietsenwinkel van Walcheren. Met een vaste clientèle. Meest Vlissingers. Ik werk minimaal 60 uur in de week.”

“Ben begonnen in de stationsfietsenstalling. Van vijf tot één. Alleen tv kijken en opletten. Maar ik ging me vervelen en ben fietsen gaan repareren. Elektrische waren er nog niet.”

“Je kon kiezen tussen een bruine, een groene of een zwarte fiets. Met een terugtraprem of met drie versnellingen. Nu zijn de technische ontwikkelingen amper meer bij te houden.”

“Afgelopen zomer ben ik naar Rome gefietst. Heel gaaf. 100 km per dag. Je raakt helemaal onthaast. 9 uur per dag buiten. Het was jaren geleden dat ik in de zomer vakantie had.”

“Ik woon hier meer dan veertig jaar. Toen werd Vlissingen nog gedomineerd door De Schelde. Er waren twee toegangswegen. Inmiddels zijn we enorm in beweging. Een hippe stad.”

“Volgend jaar verkoop ik de zaak. Heb in de Paardenstraat een pakhuis gekocht. Dat ga ik verbouwen als woonhuis. Weet je, Vlissingen heeft me alles gebracht wat ik me wenste.”

Geplaatst in Ik Ben Vlissingen

Judith Koolwijk-Bruinooge

Judith Koolwijk-Bruinooge (46). Getrouwd, 2 kinderen. Geboren in Vlissingen. Werkt bij een chemiebedrijf in Vlissingen-Oost, ooit geopend door toenmalig wethouder Daan Bruinooge.

“Een foto daarvan hangt op m’n kantoor. Pa met een stel Japanners. De directeur wilde me eigenlijk niet aannemen. Was niet zo’n fan van die ouwe. Maar na 23 jaar zit ik er nog steeds.”

“Toen ik een jaar of acht was heb ik één keer bij het zwembad gezegd: ik ben de dochter van Daan Bruinooge en die is de baas van het zwembad dus ik hoef geen kaartje te kopen…”

“… Afijn, de manager erbij. Die keek naar me en liet me gewoon binnen. Later werd ik natuurlijk op het matje geroepen bij m’n vader. Moest ik beloven dat ik dat nóóit meer zou doen.”

“Ben opgegroeid in het Groenewoud. Met mijn tweelingzus. Buiten spelen. Bij de fontein. Ook in het tuintje van de Sint Jacobskerk. Maar daar werd je altijd weggestuurd. Dat mocht niet.”

“Later Scheldemond. De oude HBS. Die prachtige, sfeervolle school. Als je een uur vrij was, ging je gezellig naar de stad. En dan de schoolfeestjes in de kelder van de mavo aan de Coortelaan.”

“Vlissingen? O000, nee, daar ga ik niet meer weg. Mijn man is ook een echte Vlissinger. Het is een beetje een dorp hè. Je komt altijd wel iemand tegen om een praatje mee te maken.”

Geplaatst in Ik Ben Vlissingen

Anthon Alfons

Anthon Alfons (69). Getrouwd, 2 zoons. Geboren in het Molukse kamp aan de Seisweg in Middelburg. Was facilitair medewerker bij de Brandweer Stadsgewest Middelburg-Vlissingen.

“Na m’n pensioen werd ik vrijwilliger op de dierenambulance bij Dierenwelzijn Walcheren. Dieren zijn heel belangrijk voor me. Al van kinds af aan. Ze hebben in feite mijn leven gered.”

“Mijn ouders kwamen getraumatiseerd uit Indonesië. Toen ik 19 was trouwde ik met een echte Vlissingse van ‘het Eiland’. We wonen er nog steeds. Het is de mooiste plek van Vlissingen.”

“De Oranjedijk. Het strand. De Amelsjachten. De vissersschepen. De betonning. De sluizen. Waar heb je dat nog meer? Echt een eiland op zichzelf. En de energie die deze straat uitstraalt…”

“Niet dat hautaine gedoe. Mijn vrouw en wat andere Eilandbewoners hebben regelmatig contact met l’Escaut. Aangeven wat verbeterd kan worden. Een stukje Vlissingen dat moet blijven.”

“Mijn hobby’s: oesters beschilderen. Verder: élke dag zwemmen. Zelfs bij -7. Ook nog verzorger bij VC Vlissingen en Groene Ster. En belangrijkste: spelen op mijn mandoline en gitaar.”

“Mijn vrouw zegt altijd dat Molukkers niet praten. Dat klopt wel, ja. Na vijftig jaar heb ik het een klein beetje geleerd. Maar nog steeds is het zo dat zij doorpraat of invult waar ik eindig.”

Geplaatst in Ik Ben Vlissingen

Esther de Neef

Esther de Neef (56). Getrouwd. Samen 5 kinderen. Geboren in Enkhuizen. Kwam in 2013 voor de liefde naar hier. Programmeert met haar man Peter theatervoorstellingen in heel Zeeland.

“Ons bedrijf heet Theaters aan Zee. Eind 2015 kochten we het dorpshuis in Ritthem. We doopten het om tot Theater De Verwachting. Kleine voorstellingen. Onze huiskamer was de foyer.”

“Ik kende Zeeland alleen van vakanties. In Vlissingen was ik niet eerder geweest. Mijn eerste indruk: een havenstad. En Vlissingers klonken net als Rotterdammers. Verder niet zo bijzonder.”

“Maar ik begin er steeds meer van te houden. Dat rauwe. En het wordt zo mooi! Het Dokje van Perry. Soort grachtenpanden. Dat idee. En we hebben de mooiste boulevard van Nederland.”

“Ook de binnenstad trekt steeds meer aan. Allerlei aparte winkeltjes in Walstraat-Zuid. Je ziet overal volle terrasjes. Goed dat ze die overkapping hebben weggehaald uit de Lange Zelke.”

“Onlangs zijn we verhuisd naar het Scheldekwartier. Energieneutraal. Het voelt als een vakantiewoning. Een maritieme sfeer. Damen Shipyards. Het gekrijs van de meeuwen. Echt heerlijk.”

“Ik weet zeker dat Vlissingen booming wordt. Maar qua podia en cultuur wordt het hier wel erg pover. Laten we hopen dat alles beter wordt. In elk geval blijven wij De Verwachting doen.”

 

Geplaatst in Ik ben Vlissingen

Victor Evangelista

Victor Evangelista (21). Geboren in Fortaleza, Brazilië. Student Sportkunde aan de HZ. Werkt als havenmeester in de Michiel de Ruyterhaven. Verhuisde op zijn zevende naar Vlissingen.

“Mijn moeder had in Brazilië een Vlissinger ontmoet. Ik kende niemand hier. Een grote overgang. Spannend. Winter. Koud. We gingen boven een Grieks restaurant in de Walstraat wonen.”

”De taal sprak ik natuurlijk niet. Maar nu heel goed hoor: zelfs af en toe Vlissingse woordjes als kiek, tuus en ee. En nog steeds vloeiend Portugees…Sorry, even dat jachtje binnenhalen.”

“Als havenmeester ben je multifunctioneel. Prioriteit is de haven. De loopbruggen openen. Passanten inschrijven. En verder helpen waar je kunt. Ook hier in Brasserie Evertsen bedienen”.

“Ik ben wel spontaan, ja. Altijd in om nieuwe dingen te leren en te ervaren. En eigenlijk altijd vrolijk. Behalve als ik verlies met sport. Voetballen doe ik het liefst. Ik speel bij VC Vlissingen.”

“Straks begin ik aan het derde jaar van mijn HZ-opleiding. Eerst een halfjaar stage lopen in Middelburg en daarna hopelijk nog in een warm land. Uiteindelijk wil ik een Master gaan doen…”

“Komt u betalen voor de haven mevrouw? Voor hoeveel nachtjes?… Kijk, ik heb alles hier in Vlissingen. Opleiding, werk, vrienden, familie. Zou in principe voor geen goud meer weg willen.”

Geplaatst in Ik Ben Vlissingen

Martien Verheij

 

Martien Verheij (65). Single. 4 kinderen. Geboren in Vlissingen. Begon vorig jaar, net voor de lockdown, Naaiatelier Martien: verkoop van stoffen, tweedehands kleding en -reparatie.

“Kleurrijke Afrikaanse stoffen hebben mijn interesse. Daarmee trek je ook klanten. M’n hond Isabel ligt altijd op haar kleedje voor de zaak. Ze komt uit Roemenië. Was zwaar mishandeld.”

“Dagelijks stal ik m’n spullen uit. Net zoals het Strandhuis daar. Hetzelfde met de nieuwe bloemenzaak hier. De terrasjes op de Kleine Markt. Dat maakt juist de sfeer en gezelligheid.”

“Op dit hoekje zie je iedereen voorbijkomen. Ik zeg wel honderd keer goeiendag. Zou eigenlijk een bordje moeten maken met de tekst ‘hallo’ erop. Dan kun je dat telkens opsteken.”

“Het is een geweldige locatie waar ik zit. Als je hier de zijstraat uitloopt, kom je zo bij de jachtjes die sinds kort in de nieuwe jachthaven liggen. Midden in de stad. Dat is toch geweldig?”

“Vlissingen is erop vooruitgegaan de laatste tijd. Vooral de oude binnenstad. Bijna alle panden zijn bezet. We hebben het leuk met elkaar. En wat dacht je van de vrijheid die je hier voelt.”

“Sinds ik weer ruimte heb voor creativiteit, ben ik gelukkig. Daar draait het om. Dan hoef je verder niets. Hee hallo, goedemorgen. Kijk eens Isabel, weer iemand met wat brokjes voor je.”

Geplaatst in Ik Ben Vlissingen

Michel Dellebeke

Michel Dellebeke (34). Getrouwd. Geboren in Vlissingen. Molenaar en molenmaker. “Al van kinds af ben ik erdoor gefascineerd. Het vak heb ik geleerd op molen De Pere in Souburg”.

“Het werken met de wind op een eeuwenoude manier. Dat is het mooiste. Weet je dat er in Vlissingen ooit 26 molens stonden? Achter Cinecity bijvoorbeeld. Op het Zaagmolenpad.”

“Zelf heb ik drie molens op schaal 1:10. Gebouwd door een oude molenmaker. Ons huis op Ritthem hebben we speciaal gekocht voor de grote tuin. Zodat ik ze alle drie kwijt kan.”

“Ritthem is een geweldig dorp. Lekker rustig. Zelfs in het hoogseizoen merk je niks van de drukte. Gemoedelijk. De mensen kijken naar elkaar om, zonder dat ze zich met je bemoeien.”

“En we zitten hier eigenlijk overal dichtbij. Ik vind wel dat Ritthem wat links wordt gelaten door de gemeente Vlissingen. Het straatwerk. De afvalcontainers. Schoonmaken ook minimaal.”

“Het mooiste gedeelte van Vlissingen vind ik de straatjes achter de Sint Jacobskerk: Groenewoud, Nieuwstraat. Een zegen voor de stad dat de huizen daar allemaal zijn gerestaureerd.”

“De moderne windmolens? Een zoethoudertje voor de mensen. Zéker de windparken op zee. Elektronica en zoute lucht. Geen gelukkige combinatie. Ik zeg: gewoon weer kernenergie.”

Geplaatst in Ik Ben Vlissingen