Ik ben Vlissingen

Regelmatig portretteer ik onder mijn twitteraccount @helgeprinsen in zeven tweets een Vlissinger op straat. Wekelijks verschijnt er ook een portret in de Vlissingse Bode.

Annet Eekman

Annet Eekman (56). Single. 1 zoon. Geboren in Vlissingen. Werkt al dertig jaar als receptioniste/ telefoniste bij Kloosterboer Vlissingen BV. Is daarnaast freelance fotograaf voor De Bode.

“Ben er eigenlijk ingerold. Hartstikke leuk. Je komt overal en maakt van alles mee. Het mooiste vind ik altijd de herdenkingen. Met veteranen uit de Tweede Wereldoorlog. Brok in m’n keel.”

“Kloosterboer is een prachtig bedrijf. Dynamisch. Een mannenwereld. Voel me er helemaal thuis. Het internationale. De haven. Ben er helemaal gek van. Vlissingen is Klein-Rotterdam hè.”

“Ik woon in Lunenburg. Ooit een huurwoning en verwaarloosd. Toen te koop gezet. De wijk is helemaal opgeknapt. Een groene oase. En gezellig. M’n broer en zus wonen in dezelfde straat.”

“Elke dag fiets ik m’n rondje. De sluizen. Uncle Beach. Fantastisch daar. Ik heb wat met de oorlog. Dat zit in de familie. Daarna over de boulevard en zo naar huis. Helemaal blij ben ik dan.”

“Weer of geen weer. Ook in de regen. Je hebt altijd aanspraak. Of net zoals op zaterdag lekker vroeg je nest uit. Dan wordt Vlissingen wakker bij zo’n rondje. Worden de terrassen uitgezet.”

“Vlissingen geeft mij altijd rust. Het geluid van de schepen en de zee. Ik ben hier geboren en getogen en wil uitgestrooid worden op mijn lievelingsplek. Op het uiterste puntje van de Punt.”

Geplaatst in Ik Ben Vlissingen

Liselot van der Baan-Smulders

Liselot van der Baan-Smulders (30). Getrouwd. Geboren in Sint Jansteen. Is -net zoals haar man Bart- dierenarts bij dierenkliniek De Ark. Woont sinds vier jaar in Oost-Souburg.

“Na m’n studie in 2015 wilde ik weer heel graag terug naar Zeeuws-Vlaanderen. Maar een baan vinden was moeilijk toen. Nu is er juist een tekort. Bij De Ark kon ik werk krijgen.”

“Het lijkt een andere provincie, maar het voelde meteen als thuis. Ben zelfs verliefd geworden op deze kant van het water. De mensen zijn veel hartelijker dan ik van tevoren dacht.”

“We hebben meteen een borrel gegeven voor de hele straat. Zo hebben we ze in één keer leren kennen. Van de bakker in de Kanaalstraat kregen we zelfs gebak mee dat over was.”

“Onze praktijk heeft een groot team. Ieder zijn eigen specialisatie. Zoals in de grote stad. Uniek in Zeeland. Daarom kunnen we veel aanbieden. Trek je alles naar een hoger plan.”

“Ikzelf heb me gespecialiseerd in kippen. Hele leuke dieren. Slim. Gezellig. Met een eigen karakter. Ik hou verder van laagdrempeligheid. Veel kletsen. En niet al te moeilijk doen.”

“Ben erg dankbaar voor alle vrijwilligers van de stichting Dierenwelzijn Walcheren, Scheldekat en de Dierenambulance. Die staan 24/7 klaar. Een huisdier maakt een mens gelukkig.”

Geplaatst in Ik Ben Vlissingen

Huub Jagers

Huub Jagers (30). Single. Geboren in Vlissingen. Medewerker marketing & communicatie bij de HZ en HZ Cult. Culturele activiteiten voor studenten. Muziekoptredens. Films. Citytrips.

“Het studentenleven hier wordt onderschat. Er is zoveel te doen. De kleinschaligheid en gezelligheid van de HZ wordt enorm gewaardeerd. Daardoor ontstaat er juist verbondenheid.”

“Ooit heb ik een keer buiten Zeeland gesolliciteerd. Maar ik dacht: stel nou dat het een prachtige warme zomerse dag is en je woont ergens in Brabant. Dan ga je wel heel veel missen.”

“Dus ik ben hier gebleven. In appartementencomplex De Turfschuur in de Samaritaanstraat. Een rustige plek midden in de stad. Zowel jongeren als senioren. Grote tuin voor de deur.”

“En werk natuurlijk. Leuk ook om voor Film by the Sea het educatieprogramma op touw te zetten. In deze tijd kijk je veel online, maar zodra het weer mag zit ik meteen in de bioscoop.”

“Met een buurmeisje wandel ik regelmatig door Vlissingen. Steeds dezelfde route. De opbouw van de nieuwe wijken bekijken. Toch wel indrukwekkend die enorme veranderingen hier.”

“Dat je dagelijks ziet dat er een nieuwe lik verf over de stad komt. Al met al een positief gevoel voor de toekomst. Maar spannend blijft het. Hoe zal Vlissingen zich verder ontwikkelen?”

Geplaatst in Ik Ben Vlissingen

Wilma Jacquemijns-Somers

Wilma Jacquemijns-Somers (66). Getrouwd, 3 kinderen. Werkt als verzorgende bij Iris Thuiszorg. Geboren in Vlissingen waar haar ouders een bakkerij in de Nieuwstraat hadden.

“Vlissingen was veel kleiner in de jaren zestig. In Paauwenburg begonnen ze net met bouwen. Supermarkten bestonden amper. Brood haalde je gewoon elke dag bij de bakker.”

“Welke ik nog weet: Brokking, Corstanje, Bostelaar, Daane, Speckens, Hament, Van der Linden, Lippens, Feij, Faber, Van de Sande, De Waal, Schoenmakers, Herman, Broederband.”

“De maatschappij was nog sterk verzuild. Je kocht alleen maar bij elkaar. Katholieken bij katholieke winkels. Protestanten bij protestantse. Dat kun je je toch niet meer voorstellen?”

“Toen ik 43 jaar geleden in de Scheldestraat kwam wonen, was het nog een Nederlandse winkelstraat. Nu multicultureel. Niks mis mee. Iedereen is aardig. Staat open voor elkaar.”

“Een drukke straat. Veel passanten. Ben blij dat er nu nieuwbouw om ons heen is. Je ziet ook ineens mensen van vroeger terugkomen. Dat geeft toch aan dat Vlissingen in trek is.”

“De stad is compleet veranderd. Veel waarden zijn weggevallen. Maar de jeugd brengt weer nieuwe dingen in. Ik vind eigenlijk dat je mee moet gaan met de tijd waarin je leeft.”

Geplaatst in Ik Ben Vlissingen

Ad van de Woestijne

Ad van de Woestijne (74). Samenwonend, samen 3 kinderen. Geboren in Vlissingen. Oud-horecaondernemer. Was baas van Seventy Seven, de Concurrent, het Beursgebouw en Soif.

“Ben opgegroeid in de rooie buurt. M’n vader werkte bij De Schelde, m’n moeder bij de apotheek. Ik zorgde altijd voor het eten. Dan belde m’n moeder: nu de aardappelen opzetten.”

“Met vakantiewerk is de vonk naar de horeca overgeslagen. Heb alle stadia doorlopen. Daarna voor mezelf begonnen. Belangrijk is dat je sociaal en gastvrij bent èn kunt improviseren.”

“Vlissingen is gemoedelijk. Altijd voor elkaar klaarstaan. In de jaren zeventig organiseerde de Vlissingse horeca al veel, zoals de Nationaliteitsweken, voorloper van het straatfestival.”

“We hebben jaren een slaaphuisje gehad bij Kon-Tiki. De zonsondergangen daar! Honderden foto’s gemaakt. Vlissingers zijn zo bevoorrecht ten opzichte van mensen in de grote stad.”

“Ben nog steeds lekker bezig. Elke dag 25 km fietsen. Of lopen over de boulevard of glooiing. Je kop leegmaken. En elke dag koken. Al vijftig jaar. Zo lang wonen we ook al samen.”

“De Vlissingers mopperen veel. Te veel. Op de gemeente. Over de regeltjes. De toekomst van Vlissingen ligt in het Scheldekwartier. Over tien jaar zijn we echt een bruisende stad.”

 

Geplaatst in Ik Ben Vlissingen

Karin Vodegel

Karin Vodegel (56). “Vrijgezel met tienerdochter”. Geboren in Koudekerk aan den Rijn. Kwam in 1983 naar Vlissingen. Voer tien jaar als stuurman op supertankers en baggerschepen.

“Nu ben ik senior nautisch operator op de nautische centrale Vlissingen: het sluizencomplex. We bedienen ook de Zeelandbrug, de sluizen in Veere en alle bruggen over het kanaal.”

“De sluizen zijn een publiekstrekker. De entree van Vlissingen. Het hele maritieme gebeuren voelt voor mij als vrijheid. Ook al is het hard werken. Een doorgeslagen hobby eigenlijk.”

“Vlissingen ervaar ik hetzelfde. Omdat de stad voor bijna driekwart aan het water ligt, kun je hier fijn de wereld uitkijken. Vele mooie einders. Reizen hoeft niet meer per se voor mij.”

“Heb door het varen heel de wereld gezien. In Panama fietste ik eens door een buitenwijk. Gezellig. Jongens met gettoblasters. Aan boord hoorde ik pas dat het jeugdbendes waren.”

“Tegenwoordig rij ik met mijn oldtimercamper vaak naar het Veerse Meer of Ritthem. Lekker dichtbij. Op een bankje lezen. Veel wandelen. De hond laten zwemmen in het zoute water.”

“In Vlissingen geniet je elke dag. Je kunt zowel de stilte opzoeken als de drukte. Na bijna veertig jaar in Vlissingen te hebben gewoond, kan ik zeggen dat ik ben verzilt en verzeeuwst.”

Geplaatst in Ik Ben Vlissingen

Rudy Marinisse

Rudy Marinisse (49). Heeft een relatie. 1 dochter. Geboren in Vlissingen. Bestrijdingsdeskundige bij Marinisse Plaagdierbestrijding. “Mijn vader deed dat bij de gemeente. Zo ben ik er ingerold.”

“Maar je moet natuurlijk wel een vakidioot zijn. Anders wordt het niks. Muizen. Ratten. Houtworm. Motten. Kakkerlakken. Wespen. En ook desinfectie. Volgens de nieuwste richtlijnen en technieken.”

“Moest een keer een vakantiepark spuiten. De hele week met een tien liter tank op je rug. Bleek het ’t verkeerde vakantiepark te zijn! Maar ook een week vól complimenten voor de service.”

“Ja Vlissingen. Geweldige stad. Ik kom overal en dan zie je toch dat Vlissingen apart is. Open en sociaal. Ze vertrouwen je ook. Zo van: hier is de sleutel en gooi hem maar weer in de bus.”

“Die mentaliteit bevalt me wel. Vlissingen is net een dorp. Je komt altijd bekenden tegen. Tijdens de lockdown is het echt opvallend hoeveel mensen je op straat met elkaar ziet praten.”

“Wat ik ook mooi vind is dat er sociale woningbouw in het Scheldekwartier is. Zodat mensen met een klein budget ook op een schitterende locatie en dicht bij het water kunnen wonen.”

“Dat moeten we toch willen: gewoon met z’n allen bij elkaar wonen? Het herenhuis met de Tesla voor de deur. En de man met werkschoenen en lunchpakket op de fiets. Dát is Vlissingen.”

Geplaatst in Ik Ben Vlissingen

Raymond Spruyt

Raymond Spruyt (20). Woont nog thuis. Heeft een vriendin. Hoopt in juni de opleiding Ouderenzorg af te ronden. Is transgender. Werd in 2016 wettelijk man. Geboren in Vlissingen.

“Ben een Vlissinger in hart en nieren. Als ik een paar dagen weg ben, mis ik de zeelucht. De nuchtere mensen. De verschillende culturen en geloven. Dat vind ik mooi aan Vlissingen.”

“Ik heb altijd al geweten dat ik in een verkeerd lichaam was geboren. Omdat ik vaak werd gepest op school, hield ik het geheim. Liet zelfs mijn haar groeien en droeg meisjeskleding.”

“Tot ik op mijn vijftiende dacht: nu is het genoeg geweest. Alles wat ze zeiden ging toen het ene oor in en het andere uit. Ik ben in transitie gegaan en kon eindelijk zijn wie ik ben.”

“Op dit moment loop ik stage. Kan erg genieten als ik een oudere aan het lachen kan krijgen. Dan weet je dat ze het leuk hebben. Heb altijd voor mijn opa gezorgd. Weet niet anders.”

“Hij was mijn alles. Samen over de boulevard. Een ijsje halen. Naar voetbal kijken. Naar zijn lievelingsplek Uncle Beach. Zelf was hij oud-commando. Heeft me altijd in álles gesteund.”

“Zijn initialen staan op mijn arm. De andere tattoos vertellen mijn levensverhaal. Van geboorte tot nu. De mooiste is de feniks, de vogel die uit zijn as herrijst en opnieuw gaat leven.”

Geplaatst in Ik Ben Vlissingen

Jan Meulmeester

Jan Meulmeester (90). Weduwnaar, 5 kinderen. Geboren in Vlissingen. Oud-loods. “Het mooiste vak van de wereld. Veel verantwoording. Je moet een ‘feeling of the ship’ hebben.”

“Als kind nam m’n moeder me altijd mee naar de parades van de marine op de boulevard. Trommels. Fluiten. Dat maakte indruk op me. Zo is het ontstaan. Laat ik het zo zeggen.”

“De directeur van de mulo zei: is de zeevaartschool iets voor jou? Ik zei: aan die blikken heb ik zo’n hekel. Die pikken alle mooie meiden van ons af. Maar ja, ik ben toch gaan varen.”

“Altijd veel gesport. Gebokst. En nog steeds actief. ’s Morgens bestier ik het huishouden. ’s Middags altijd wandelen. Twee à drie uur. Naar Dishoek en over het strand weer terug.”

“Ook afwisselen. Rondje door de stad. Of naar Intratuin. Leuk om tussen de bloemen te scharrelen. In de zomer vaak naar Westkapelle. Af en toe zitten. Genieten van de omgeving.”

“Bij het windorgel komen de schepen het dichtst langs. Achter me zie je een ‘feeder’. Die haalt z’n containers van een groter schip. Deze kan kleinere rivieren en havens bereiken.”

“Vlissingen is een fijne, gezellige stad. Aan alle kanten. Ben dol op ‘Vlissingen Zingt’. Dat hoort erbij. De mensen zijn dan blij en opgewekt. Dan voel ik me altijd zo’n Vlissinger hè.”

Geplaatst in Ik Ben Vlissingen

Youssef El Kadouri

Youssef El Kadouri (57). Getrouwd, 1 zoon. Geboren in het Rifgebergte, Marokko. Kwam in 1976 met z’n ouders naar Nederland. Is medewerker facilitaire dienst bij Ter Reede.

“Zelf noem ik me altijd schoonmaker. Ramen zemen. Schrobben. Komt heel veel bij kijken. Vuilafhaal in de gaten houden. Vergaderzalen klaarzetten. WVO is een fijne werkgever.”

“Het werk geeft voldoening. Niet slecht betaald. Je bent altijd bezig. De mensen waarderen het als ze me bezig zien. Dat zeggen ze ook vaak. Anders was ik al lang weggeweest.”

“Eerlijk gezegd hield ik niet zo van Vlissingen. Ben niet zo van de zee. Woonde in Middelburg. Zat veel in het café. Totdat ik in 1994 m’n vrouw leerde kennen, ’n echte Vlissingse.”

“In Vlissingen was het toen beetje een zootje. Met allerlei slechte wijken zoals de Bonedijkestraat. Als je nu ziet hoe mooi het daar is geworden. De stad is heel erg opgeknapt.”

“Uiteindelijk werd het Oost-Souburg. Is rustiger. Klein en samenhorig. Ben een huismuis geworden. Maar na m’n pensioen willen we veel gaan reizen. Wij kamperen ook graag.”

“Ben jij wel eens een Marokkaan op een camping tegengekomen? Ik niet. Is ook veel gedoe hè. Opzetten. Afbreken. Zelf ben ik vernederlandst. Dit is mijn land. En hier woon ik.”

Geplaatst in Ik Ben Vlissingen