Ik ben Vlissingen

Regelmatig portretteer ik onder mijn twitteraccount @helgeprinsen in zeven tweets een Vlissinger op straat. Wekelijks verschijnt er ook een portret in de Vlissingse Bode.

Vincent Chrispijn

Vincent Chrispijn (30). Samenwonend. Geboren in Vlissingen. Kunstenaar. Zijn artiestennaam is ‘Striped Shades’. Is 24/7 bezig met zijn creatieve uitingen. Tekent al sinds kinds af aan.

“Ben op jonge leeftijd naar Keulen gegaan. Daar is het balletje gaan rollen. Heb mezelf geschoold. Van elke plek waar ik ben geweest nam ik een tatoeage mee. Tot aan Zuid-Afrika toe.”

“Met vooroordelen moet je leven. Vier van de vijf mensen lopen met een boog om me heen. Denken dat ik agressief of asociaal ben. Terwijl ik gewoon een nette en beleefde jongen ben.”

“Ik beweeg me in een kleine cirkel van creatievelingen. Mijn opdrachten zijn divers. Van kinderkamers tot bedrijven. Met allerlei materiaal: potlood, spuitbus, olieverf. Ik tatoeër ook. ”

“Na al het reizen woon ik weer in Vlissingen. Back to the roots. Toch oost west, thuis best. Hier kun je doen waarvoor je wil gaan. Kunst is voeding. Is een uitlaatklep. En geeft energie.”

“In Vlissingen is kunst een ondergeschoven kindje geworden. Exposities zijn er eigenlijk niet meer. Daarom ben ik begonnen aan een samenwerking met andere Zeeuwse kunstenaars.”

“Meestal zit ik aan de kustlijn hier. Dan neem ik mijn canvasje mee en sta ik de hele dag te schilderen. Dat is voor mij het echte Vlissingse vrije gevoel. En dat zal ook altijd zo blijven.”

 

Geplaatst in Ik Ben Vlissingen

Jan Pouwelsen

Jan Pouwelse (64). Getrouwd, 3 zoons. Geboren in Vlissingen. Eigenaar Jan Pouwelse Groendoeners. “Als kind was ik al met planten bezig. Ben na de havo meteen als hovenier gaan werken.”

“Ons bedrijf zat 35 jaar aan de Berlagestraat. We wonen er nog wel. De omgeving daar probeer ik weer zoveel mogelijk te beplanten. Achter de nieuwe huizen overheersen nu nog stenen.”

“In al die jaren heb ik al veel schooltuinen vergroend. Kinderen zijn onze toekomst. Als je ziet hoe enthousiast die zijn als ze alles zien groeien en bloeien. Daar word je als mens gelukkig van.”

“Het groenbeleid van Vlissingen vind ik verbeterd. Er wordt meer geld aan besteed. Het Claverveld en Scheldekwartier zijn heel gevarieerd aangelegd. En parkeerplekken met open bestrating.”

“Wat betreft het maaibeleid: nog steeds worden bloeiende bermen te vroeg kaal gemaakt. Omdat dat in een of ander schema staat ofzo. Dat snap je toch niet? Wacht dan even, denk ik dan.”

“Met buitenlandse stagiairs doe ik altijd een rondje Vlissingen. En ja, dan ben je natuurlijk trots op de boulevard. Sommigen schrikken zelfs van de schepen die zo dicht langs de kust varen.”

“Voorlopig ben ik nog actief. Het bedrijf is verhuisd naar Vrijburg. Ook ben ik verantwoordelijk voor de landelijke hovenierscursus voor zij-instromers. Nieuwe uitdagingen zijn er genoeg.”

 

Geplaatst in Ik Ben Vlissingen

Margot Verwijs

Margot Verwijs (56). Getrouwd. Werkzaam bij SVRZ in Middelburg. Geboren in Vlissingen. “Hier heb ik altijd het fijne gevoel van strand en zee gehad. Nog steeds. Dat komt door vroeger.”

“We zaten heel de zomer op het badstrand. Hadden we zo’n daghokje ónder de boulevard. Weet je dat nog? Waar nu Pier 7 is. Het was er kil vanwege het beton. Je kon er ook douchen.”

“Ik ben een liefhebber van rockabillymuziek. Vrolijk word je daarvan. In de winter gaan we meestal op reis. Naar festivals in Spanje. Of naar Las Vegas. Al tig keer geweest. Echt superleuk.”

“Tijdens Vlissingen Vintage deed mijn man altijd de carshow op het Bellamypark. Auto’s van vóór 1965. Zelf hebben we een Pontiac uit 1950. En wat kleding betreft: deze stijl draag  ik altijd.”

“Zodra de zon schijnt pik ik een terrasje. Meestal bij de Concurrent. Daar vind ik het het leukst. Die houten pallets daar trekken me veel meer aan dan van die gelikte tafeltjes en stoeltjes.”

“De Scheldestraat vind ik vreselijk. Het dubbel parkeren daar. Racende auto’s en scootertjes. Op het zebrapad moet je soms rennen voor je leven. Dat de gemeente dat niet beter aanpakt.”

“Maar in geen andere stad zou ik willen wonen. En verder doen we waar we zin in hebben. Niet wachten tot ons pensioen. Nee, nú. Nu zijn we nog gezond. Morgen misschien niet meer.”

Geplaatst in Ik Ben Vlissingen

Jerrica Ortelee

Jerrica Ortelee (35). Samenwonend. Opgegroeid in Oost-Souburg. Verbleef eerst in een woongroep van Arduin, maar woont nu zelfstandig in Vlissingen. Bezorgt reclamefolders.

“Ik heb een verstandelijke beperking. Moeite met lezen en rekenen. Maar wel vier zwemdiploma’s. Ook reddend zwemmen. Heb ooit een groepsgenootje gered uit een vloedgolf.”

“Folders rondbrengen doe ik nu drie jaar. 410 kilo per week. Vorige week was mijn fiets stuk. Moest ik alles lopen. Steeds met 50 kg. Daarvan zijn die blauwe plekken op m’n arm.”

“Het fijnste vind ik de straten waar de mensen om me geven en een praatje met me maken. Drink je wel goed? Wil je cola? Of een sjekkie? Even gezellig kletsen en dan weer door.”

“Gelukkig hoef ik niet meer tussen gehandicapten te wonen. Eten klaarmaken deed ik al vanaf mijn achtste. Mijn geld wordt beheerd. Dat inzicht heb ik niet. Ik krijg € 60 per week.”

“Als je zou vragen wanneer voel je je vrij, dan is het op een paard. Paardrijden is emotie en wilskracht. Dan voel ik me veilig en accepteer ik hoe ik ben. Dan vlieg ik met vleugels.”

“Ben gelukkiger dan ooit. Word altijd blij wakker. Het liefst zou ik op vakantie gaan. Naar de familie van m’n vriend. Daar kan ik me kind voelen. Want dat heb ik nooit kunnen zijn.”

Geplaatst in Ik Ben Vlissingen

Okke Soolsma jr.

Okke Soolsma jr. (67). Single. Geboren in Vlissingen. “Bij de nonnetjes in het Sint Josephziekenhuis”. Oud-archiefmedewerker bij de kerncentrale in Borssele. Is een fanatieke wandelaar.

“Ik schrijf elke kilometer op. 51.000 km tot nu toe. Al meer dan de wereld rondgelopen. Ben overal geweest. Noorwegen, Zweden, Amerika, Korea, Japan. Op de Fuji. Altijd groepsreizen.”

“In Vlissingen ben ik lid van ‘Willen Is Kunnen’. Wandelen is ontspannend. Het is goed voor je lijf. Het tempo maakt niet uit. Je bent lekker buiten. En dan met z’n allen gezellig nakletsen.”

“Elke dag de boulevard. Elke dag anders. Langs het nieuwe jachthaventje hier. De Timmerfabriek. Of Ritthem. Die wegelingen met knotwilgen. Zo mooi is dat. En dan kom je zo bij de zee.”

“Alle scholen in Vlissingen waarop ik heb gezeten bestaan niet meer. De kleuterschool bij het Fort is nu een moskeetje. De Jan Ligthartschool en de LEAO ook weg. Daar staan nu huizen.”

“Hetzelfde met de verenigingsgebouwtjes. Er is al veel gesloopt en er komt niks voor terug. Ik snap het wel hoor, maar ik vind het jammer. Zo worden veel verenigingen de nek omgedraaid.”

“Maar goed, dat we maar veel van het mooie weer mogen genieten. Alhoewel, bij slecht weer is het hier ook prachtig. De schepen volgen met Vesselfinder. Heel de wereld vaart hier voorbij.”

Geplaatst in Ik Ben Vlissingen

Kim de Nooijer-Verweel

Kim de Nooijer-Verweel (28). Gehuwd. Geboren in Purmerend. Woont sinds acht jaar in Vlissingen. Mede-eigenaar van Visamy op het Bellamypark. Van beroep buitensportinstructeur.

“Zomers was ik altijd in het buitenland. Het begeleiden van groepen bij raften, klimmen, kajakken, canyoning. Extreme sporten dus. Ik hou niet van saaie dingen. Grenzen opzoeken.”

“In de winter werkte ik bij Ferry’s. Dat was naast de viswinkel. Zo heb ik m’n man leren kennen. We besloten er samen voor te gaan. Iets moois neer te zetten. Met heel veel plezier.”

“Maar zonder sporten kan ik niet. Heb ik nodig om mijn kop leeg te maken. Surfen in Domburg. Hardlopen over de boulevard. Rondje Walcheren op de racefiets. Nou, dat allemaal.”

“Vlissingen kent veel contrasten. Migranten. Toeristen. Paradijsvogels. Vis hoort ook bij een havenstad. En hard werken. Hier moet je niet hip zitten doen met een of ander tokootje.”

“Ben ook nog vrijwilliger bij inloophuis ’t Anker. We koken elke week voor verslaafden, daklozen, eenzamen. Door het kleinschalige bouw je een band op. Dat is het mooie van hier.”

“Ben opgegroeid in Brabant, heb overal gewoond, maar Vlissingen voelt echt als mijn plekkie. Als ik weg ben geweest en over de A58 terugrijd, denk ik altijd: yes, we gaan naar huis.”

Geplaatst in Ik Ben Vlissingen

Rob Meijer

Rob Meijer (76). Geboren in Amsterdam. Kwam na veel omzwervingen in 2007 in Vlissingen terecht. “Toen overleed mijn dochter die hier woonde. Zelf zeg ik dat ik ben aangespoeld.”

“Kon een studio krijgen in de Willem3 waar ik meteen gelijkgestemden om me heen had. Ik ben een muzikant en creatief mens. Het woord kunstenaar zul je niet uit mijn mond horen.”

“Nadat ik op mijn 21ste kanker kreeg, ben ik met de gitaar door Europa gaan zwerven. Spanje. Joegoslavië. Duitsland. Heb vijftien jaar in Berlijn gewoond. Meerdere folkplaten gemaakt.”

“Toen de Willem3 sloot ben ik doorgespoeld naar de Nieuwstraat. Vlakbij de visboer en de döner. Elke dag een haring. Omdat ik het lekker vind. De döner is nog een erfenis uit Berlijn.”

“Ben dol op kringloopwinkels. M’n hele leven al. Jammer dat er in Vlissingen al veel opgedoekt zijn. Juist in deze tijd van duurzaamheid, hergebruik en het tegengaan van verspilling.”

“Een jaar of twintig geleden vond ik een schilderij van een Duitse kunstenaar wiens werk ik kende. Voor een paar gulden gekocht. Ik heb het laten veilen. Bracht 16.000 gulden op.”

“Voor de optimist is het leven geen probleem. Het is de oplossing. Ik ben heel vaak verhuisd. Kan niet zeggen dat ik me thuis voel hier. Voel me eigenlijk nérgens thuis. Maar wél o.k.”

Geplaatst in Ik Ben Vlissingen

Jan Crucq

Jan Crucq (63). Getrouwd, 3 kinderen. Plaatsvervangend directeur van De Ruyter Training & Consultancy waar veiligheidstrainingen voor brandweer en maritieme sector worden gegeven.

“Er is in dit Buitenhavengebied veel veranderd. Olau Line weg. PSD weg. Marinekazerne weg. Hierachter ligt het fietspad over de zeedijk. Altijd wel mensen die nieuwsgierig binnen kijken.”

“Er is ook veel te zien. Een helicopter. Scheepsaccomodatie. Een rijtje huizen. Een oefenschip met  zwembad. Een reddingsboot. En allerlei andere objecten. Alles zo realistisch mogelijk.”

“Er is aan deze kant van Vlissingen altijd beweging en activiteit. Dat mag wel eens gezegd worden. Nieuwe bedrijven als Ørsted. Een positieve ontwikkeling, ook door de nieuwe wegen.”

“De maritieme kant betekent veel voor me. In alle opzichten. Heb zeven jaar als stuurman gevaren. Daarna les gaan geven op de zeevaartschool. En ook officier op het internaat geweest.”

“Een gouden tijd toen. In de vakanties werden de huizen van de ‘blikken’ aan toeristen verhuurd. Dan draaide je samen met een bootsman zo’n hele vakantieweek. Met bardiensten en al.”

“Vlissingen is voor mij de basis. Zit in mijn genen lijkt het wel. Zeker het maritieme. Nog steeds loop ik naar buiten als er weer een bijzonder zeeschip binnenloopt. Dat blijft fascineren.”

Geplaatst in Ik ben Vlissingen

Dick Broers

Dick Broers (65). Single. Geboren in Amsterdam. Werkzaam bij Beeldbank Zeeland. Dirigent van drie blaasorkesten, waaronder de Blue Jeans Big Band. Woont sinds 1963 in Vlissingen.

“12 september. Ik weet het nog precies. Mijn vader werd filiaalchef van de Bata. Na een paar weken deed ik al een spreekbeurt over Vlissingen. Hoe het was en hoe het geworden is.”

“Historie heeft me altijd geïnteresseerd. Door de oorlog was er nog veel kapot in Vlissingen. Spelen in afbraakpanden. ’t Was altijd avontuur. Te laat op school. Te laat voor het eten.”

“In de jaren zestig heerste hoogmoed. Veel werd gesaneerd. In de jaren zeventig en tachtig kwam het verval en niet weten hoe met de stad om te gaan. Daarna pas kwam de opbouw.”

“Met muziek ben ik opgegroeid. Blaasorkesten horen in een stad. Door de jaren heen waren we bij grote en kleine evenementen. Tewaterlatingen, herdenkingen, Koninginnedagen, Sail.”

“Het plekje naast het Maritiem Trainingscentrum is mij het liefst. Een schitterend zicht. Dat romantische idee van schepen die wegvaren en binnenkomen. Dat is hier gewoon allemaal”.

“Ik ben door Vlissingen gevormd en opgevoed. Ben altijd in de culturele sector bezig geweest. Je weet wie hier allemaal zijn. M’n vrienden. Het verenigingsleven. Ja, ik voel me gelukkig.”

Geplaatst in Ik Ben Vlissingen

Sandra Luteijn-Mangnus

Sandra Luteijn-Mangnus (59). Gehuwd, 2 zoons. Geboren in Nieuw-Namen. Nam in 2009, samen met haar man, ’t Smoske over. Hadden van 2003 tot 2008 strandpaviljoen Kontiki.

“Ben zonder horeca-ervaring begonnen. We woonden op het strand. Piepklein. Primitief. Onze jongens zijn er echt door gevormd. Geweldig. Ondanks hard werken was het altijd vakantie.”

“Wacht nooit met plannen. Ben erg van m’n dromen najagen. Heb twee keer een jaar met rugzak over de wereld gereisd. Toen kwam ik Ton tegen. Na drie weken wilde hij al trouwen.”

“Ondernemen is risico nemen. Het was spannend hoe het zou uitpakken toen we de zaak op de Kenniswerf begonnen. Maar je moet nederig zijn en hopen dat je klanten het waarderen.”

“Smossen betekent knoeien in het Vlaams. Vanwege de rijkbelegde broodjes. Iedereen komt hier. Oud. Jong. Studenten. Toeristen. Zakelijk. Particulier. Kennis moet je letterlijk voeden.”

“Ik hou van dit stukje Vlissingen tussen Keersluis en station. Als je naar je werk rijdt zie je Amels, de schepen, Oceanwide, de Lasloods… Ga maar door. Fantastisch toch dat dat hier is?”

“Vlissingen inspireert mij. De stad zie ik als kunst. Daar word je blij van. De mix van oud en nieuw. Die wisselwerking klopt hier, vind ik. Er gebeurt zoveel. Vlissingen geeft me energie.”

Geplaatst in Ik Ben Vlissingen