Ik ben Vlissingen

Regelmatig portretteer ik onder mijn twitteraccount @helgeprinsen in zeven tweets een Vlissinger op straat. Wekelijks verschijnt er ook een portret in de Vlissingse Bode.

Annelies de Nooijer

Annelies de Nooijer (65). Single. 3 kinderen. Geboren in Goes. Is 14 jaar cassière bij de AH in de Aagje Dekenstraat. “Vind het heel leuk om even contact te hebben met al die mensen.”

“Ben vaak verhuisd. Heb overal in Nederland gewoond met man en kinderen. Maar ik had zó’n verlangen terug naar Vlissingen. Of all places. Gelukkig kreeg mijn ex-man hier een baan.”

“Ik zat te zingen op de fiets van blijdschap. Komt ook door de zee. Die had ik zo gemist tijdens het wandelen op de Veluwe. Ik hoef er niet elke dag heen. Als ik hem maar in de rug heb.”

“In 1996 keerden we terug naar hier. Het voelde alsof ik eindelijk vaste bodem had. Alsof ik thuiskwam. Een enorm gevoel van vrijheid. Werd meteen weer lid van de Zeeuwse Komedie.”

“Op toneel heb ik mezelf leren kennen. Een wereld ging voor me open. De karakters en emoties die je speelt, zitten al in jezelf en moet je eruit zien te halen. ’n Boeiend en leuk proces.”

“Wat ik ook graag doe is schilderijtjes schilderen. En one-liners en gezegdes verzamelen. Die schrijf ik op in een schriftje. Heb boven mappen vol liggen met zelfgemaakte feestliedjes.”

“Verder wandel ik vrij veel. Een favoriete plek van me is de Noorderbegraafplaats. Mooi in alle seizoenen. Dan loop je langs die stenen en dan denk je: die Vlissinger heb ik ook gekend.”

Geplaatst in Ik Ben Vlissingen

Rinus Kole

Rinus Kole (65). Latrelatie, 2 dochters. Geboren in Vlissingen. Oud-tekenaar bij Rijkswaterstaat. Is bekend als de Vlissingse ‘iceman’. Loopt altijd in korte broek en korte mouwen.

“Er zijn mensen die tegen me zeggen dat ik gestoord ben. Dan zeg ik dat het juist goed is voor de weerstand en de bloedsomloop. Maar het gaat me vooral om gezíen te worden.”

“In mijn jeugd ben ik misbruikt en veel gepest. Ik stal geld uit m’n moeders portemonnee om aan de jongens te geven. Steeds meer. Zodat ze me niet telkens in elkaar zouden slaan.”

“Thuis heb ik ook nooit de verwarming aan. In de kamer hangen foto’s van Marilyn Monroe en Brigitte Bardot. Nou, als ik daar een paar seconden naar kijk, krijg ik het vanzelf warm.”

“Ik loop door heel Vlissingen. Zomer en winter. Altijd met een koptelefoon op. Heerlijk. Fijne muziek uit de jaren zestig en zeventig. Het zijn oorwarmers met een dubbele functie.”

“Mijn belangrijkste hobby is Lego. Auto’s en motoren. De auto van Batman. Een Lamborghini. Een Ferrari. Alles van Lego. Mijn dochters zeggen wel eens: het lijkt wel een museum.”

“Ik voel me een Vlissinger onder de Vlissingers. Vroeger was Vlissingen van de Scheldewerknemers. Nu wordt het een stad voor de rijkeren. Dat is wel iets waar ik moeite mee heb.”

Geplaatst in Ik ben Vlissingen

Reinoud Schiewold

Reinoud Schiewold (31). Samenwonend. Geboren in Oud-Beijerland. Opgegroeid in Vlissingen. Is met zijn vriendin Anna eigenaar van Hotel de Beautel en bar en wijnwinkel Á Boire.

“De wijnwinkel is een nieuwe stap in ons 10-jarig bestaan. Drie deuren verwijderd van waar mijn oma naaimachinewinkel Wilbrink had. Ze heeft het helaas net niet meer meegemaakt.”

“Tot m’n twaalfde woonde ik in Paauwenburg. Kende alle voetbalveldjes. Qua winkels waren er alleen De Golf en de videotheek. Heb alle Bassie en Adriaans geleend. En spelcomputers.”

“Vlissingen is imperfect. Dat is juist de charme. Maar projecten als het Scheldekwartier, de Lasloods, de Timmerfabriek en de jachthaven hebben de stad een enorme boost gegeven.”

“De kinderkopjes op de Nieuwendijk zijn in tien jaar tijd trouwens al minstens tien keer opnieuw gelegd. Verzakkingen vanwege te zwaar verkeer. De glazen rinkelen ervan in de kast.”

“De hotelgasten zijn lovend over Vlissingen. Een verborgen parel. Het kleinschalige en de mooie ligging van de stad. Mensen die vier keer per jaar een week komen. Helemaal gelukkig.”

“In de lockdown hebben we wel een stapje teruggezet. We dachten: we zetten het met z’n tweeën voort. Wat is belangrijk in het leven? Dat zijn wijzelf. Dat hebben we ervan geleerd.”

Geplaatst in Ik Ben Vlissingen

Marleen Drijgers

Marleen Drijgers (64). Single. Geboren in Vlissingen. Oprichtster van Stichting Scheldekat. Vangt op verschillende locaties tussen de 400-500 zwerfkatten en 250 kittens per jaar op.

“Heb twee studies afgerond: economie en klassieke homeopathie. Woonde 28 jaar in Rotterdam. Was manusje van alles bij Jeugdtheater Hofplein en bij het Internationaal Filmfestival.”

“Maar ik heb me altijd een echte Vlissingse gevoeld. Omdat mijn vader bij het KNMI werkte, woonden we in het KNMI-gebouw op het Eiland. Voor mij het mooiste plekje van Vlissingen.”

“’s Nachts hoorde je de schepen door de sluizen gaan. Altijd waaien en wind tegen als je naar school fietste. Maar in de zomer trok je je bikini aan en was je heel de dag op het strand.”

“Toen m’n vader in 1994 ziek werd, ben ik teruggekomen. Een huis in de Walstraat. Daar werd ik geconfronteerd met het afschieten van de stadsduiven. De kogels vlogen je om de oren.”

“En als ik ’s avonds voor het raam zat, zag ik hele slierten met zwerfkatten die de vuilnisbakken afstroopten. Ben toen begonnen met ze te vangen en castreren. Een ander deed het niet.”

“Vlissingen is een bijzondere stad. De zilte lucht. De geur van zeewier en laagwater. Zo heerlijk. Storm en grote golven. Het geluid van de scheepsturbines. Dat is Vlissingen. Mijn thuis.”

Geplaatst in Ik Ben Vlissingen

Arjen Feenstra

Arjen Feenstra (91). Weduwnaar, 4 dochters. Geboren in Hallum, Friesland. Ontmoette in 1957 een meisje Filius. “Het was meteen raak. We begonnen een elektrozaak in de Scheldestraat.”

“Ik was gediplomeerd elektro-installateur. Ik weet nog goed dat we de eerste wasmachientjes verkochten. Een Biko. Die kostte 199 gulden. Een werkman verdiende toen maar 400 gulden.”

”De binnenstad was nog zwaar beschadigd van de oorlog. Als kind was ik al geïnteresseerd in oude gebouwen. Eind jaren zeventig restaureerde ik m’n eerste pandje in de Sint Jacobsstraat.”

“In het begin veel tegenstand van de gemeente. Slopen die troep en nieuwbouw. Zo stonden ze ertegenover. En het liefst een parkeerplaats op het Vierwindenplein en de Koopmanshaven.”

“Het ging me zeer aan het hart. Met een aantal mensen hebben we toen geprotesteerd. Daarna veranderde de tijdgeest. We hebben 17 monumentale panden en gevels in Vlissingen gered.”

“Ja, Vlissingen is mijn stad hè. Hier was veel avontuur voor mij. Na m’n 65ste ben ik oldtimers gaan restaureren. Nu ben ik nog graag bezig met houten bouwdozen zoals deze knikkerbaan.”

“Vanuit mijn kamer op 8-hoog heb ik uitzicht over de huizen en de zee. Prachtig. Doe alles nog zelf. Heb altijd kunnen doen waar ik belangstelling voor had. Ja, het leven is goed geweest.”

Geplaatst in Ik Ben Vlissingen

Anke Tanihatu

Anke Tanihatu (62). Getrouwd, 2 dochters. Geboren in Boxtel. Woont in Souburg vanaf 1978. “Een vakantiemiep die hier is blijven hangen”. Redacteur/verslaggever bij Omroep Zeeland.

“Zeeland kende ik van jongs af aan. Leerde mijn man Harry kennen in Kon-Tiki. Ik kwam in een Zeeuwse cultuur terecht met een Moluks tintje. Met name de gezelligheid en het eten.”

“Bij de omroep ben ik op mijn stem binnengekomen. Daaraan word ik nog steeds het vaakst herkend. Heel gek. Dat blijft langer hangen bij mensen. Heb alles van het vak moeten leren.”

“En ook al is het werk intensiever geworden, na dertig jaar is het nog steeds de leukste baan van de wereld. Je komt in allerlei werelden. Hoog en laag. Voortdurend nieuwe inzichten.”

“Op Souburg heb ik me altijd thuisgevoeld. Een fijn huis midden in het dorp met een tuin van maar liefst 70 x 15 meter. De omroep is een minuut lopen, evenals de kapsalon van Har.”

“Mijn grootste connectie met Vlissingen is, behalve de boulevard, ons kotje op het Nollestrand. Al 38 jaar. Temidden van veel Vlissingers. De meesten ken ik alleen maar in badpak.”

“Werk is niet meer levensbepalend op deze leeftijd. Familie en vrienden wel. En natuurlijk niet te vergeten onze hond Bram. Hij is inmiddels elf jaar en bekender in Souburg dan ik.”

Geplaatst in Ik Ben Vlissingen

Selena van Hoek

Selena van Hoek (36). Getrouwd, 2 kinderen. Geboren in Middelburg. Huisarts. Duopraktijk De Golfslag aan de Govert Flincklaan. In 2018 opvolgster van dokter Van Ouwerkerk.

“Ik heb 15 jaar in Amsterdam gewoond en wilde weer terug naar Zeeland. Voor de ruimte, de vrijheid en de familie. Hoe het was om in Vlissingen te wonen wist ik eigenlijk niet.”

“Nu zou ik nooit meer weg willen. Een huis op loopafstand van de duinen en het strand. Vlissingen voelt als een dorp. Er is altijd wat te kletsen. Veel oude Vlissingers als patient.”

“Die kennen dan mijn ouders of broer. M’n vader wás loods, m’n broer is het nú en m’n moeder gaf navigatie op de zeevaartschool. Ik word meestal zeeziek. Lig liever ín het water.”

“Ben een fanatiek sporter. Triatlon. Hardlopen. Heb voor het eerst de Kustmarathon gelopen. In 4.17 uur. Ook zeezwemmen. Tot Westkapelle. Ploeteren in de golven met tegenwind.”

“Volgend jaar wil ik meedoen aan Vlissingen-Breskens. Dat is slechts eens per vijf jaar. De scheepvaart moet dan stilgelegd worden hè. Is heel lastig zwemmen vanwege de stroom.”

“Geen betere plek om op te groeien dan in Vlissingen. Al is het maar om na het eten even een ijsje op het strand te eten. Dan zie je de toeristen en denk je: wij wonen lekker hier.”

 

Geplaatst in Ik Ben Vlissingen

Rein de Hond

Rein de Hond (61). Latrelatie. 1 dochter. Geboren in Vlissingen. Begon als zelfstandig marktkoopman in de stoffenbranche. “Net zoals mijn vader. Ik voelde me verplicht hem op te volgen.”

“Heb daarna veel banen gehad. Buffetmedewerker bij Alhambra en op de PSD-boot, barkeeper, filmoperateur, ober, NS-conducteur, zorgmedewerker Arduin, jeugdhulpverlener AZZ.”

“En nu alweer tien jaar medicijnbezorger bij de BENU-apotheek. Dankbaar werk. Mensen zijn blij dat ze je zien. Stukje aandacht. Soms ben ik de enige op die dag waarmee ze praten.”

“Gemiddeld zo’n tachtig adressen. In heel Vlissingen en Souburg. Daardoor kom je overal in de gemeente. Het Bellamypark vind ik een aanwinst, al had ik het liever groener gezien.”

“Wat opvallend is aan Vlissingen: het station is ver van het centrum. Je denkt waar ben ik nu beland. Maar daarna word je helemaal verrast als je over de Oranjedijk de stad inloopt.”

“Een van mijn hobby’s is bootcamp. Afzien hoor. Fysieke oefeningen in groepsverband. Alleen maar buiten trainen. Er is geen mooiere plek waar je dat kunt doen dan op het strand.”

“Ook fotografeer ik. Laatst vanaf de Nolledijk: de skyline van Vlissingen. Gitzwarte wolken, een regenboog en de zon die op de huizen scheen aan de boulevard. Een geluksmoment.”

Geplaatst in Ik Ben Vlissingen

Wietske Bergen

 

Wietske Bergen (42). Single. 3 kinderen. Geboren in Vlissingen. Opgegroeid in O-Souburg. Projectleider ‘VoorleesExpress’ bij de ZB, voor kinderen die opgroeien in een taalarm gezin.

“Van Poolse gezinnen tot expats en vluchtelingen. Vrijwilligers lezen voor aan kinderen en helpen ouders dat daarna zelf te doen. Vaak dankbaar werk. Dat je weet: het komt goed hier.”

“Daarnaast ben ik al vijf jaar trouwambtenaar in Vlissingen. Dat is zó fijn om te doen. Je komt overal. Elk stel heeft een verhaal te vertellen. Daar probeer ik altijd op zoek naar te gaan.”

“Op m’n 17e ging ik naar Leiden om te studeren. Toen ik na 14 jaar terugkwam, moest ik helemaal opnieuw beginnen. Inmiddels heb ik weer een rijk sociaal leven mag ik wel zeggen.”

“Diversiteit trekt mij aan. Lekker easy wonen. Daarom hou ik ook zo van Vlissingen. Het Leitmotiv voor mij is de zee. Daar wilde ik naast wonen. In Middelburg heb je dat allemaal niet.”

“Fijn dat de kinderen hier opgroeien. Krabben vangen op de steiger. Ons vaste rondje over de groene boulevard. Deze hoek van de stad is zo zalig. Allerlei mensen. Heel sociaal ook.”

“Een van mijn mooie herinneringen is een huwelijk dat ik ooit voltrok op het Nollestrand. Opeens zeemist. IJskoud. Het water zag je niet meer. Het was gewoon een mythische ervaring.”

 

Geplaatst in Ik Ben Vlissingen

David Quist

David Quist (60). Heeft verkering. 1 dochter. Geboren in Wilnis. Opgegroeid in Schoondijke. Kwam in 1979 naar Vlissingen. Begon in 1999 ‘De Fietsenmakker’ aan de Dreesstraat.

“Maar inmiddels zijn we verhuisd naar de Troelstraweg. De grootste fietsenwinkel van Walcheren. Met een vaste clientèle. Meest Vlissingers. Ik werk minimaal 60 uur in de week.”

“Ben begonnen in de stationsfietsenstalling. Van vijf tot één. Alleen tv kijken en opletten. Maar ik ging me vervelen en ben fietsen gaan repareren. Elektrische waren er nog niet.”

“Je kon kiezen tussen een bruine, een groene of een zwarte fiets. Met een terugtraprem of met drie versnellingen. Nu zijn de technische ontwikkelingen amper meer bij te houden.”

“Afgelopen zomer ben ik naar Rome gefietst. Heel gaaf. 100 km per dag. Je raakt helemaal onthaast. 9 uur per dag buiten. Het was jaren geleden dat ik in de zomer vakantie had.”

“Ik woon hier meer dan veertig jaar. Toen werd Vlissingen nog gedomineerd door De Schelde. Er waren twee toegangswegen. Inmiddels zijn we enorm in beweging. Een hippe stad.”

“Volgend jaar verkoop ik de zaak. Heb in de Paardenstraat een pakhuis gekocht. Dat ga ik verbouwen als woonhuis. Weet je, Vlissingen heeft me alles gebracht wat ik me wenste.”

Geplaatst in Ik Ben Vlissingen