Ik ben Vlissingen

Regelmatig portretteer ik onder mijn twitteraccount @helgeprinsen in zeven tweets een Vlissinger op straat. Wekelijks verschijnt er ook een portret in de Vlissingse Bode.

Hedwig Samson

Hedwig Samson (66). Getrouwd. 8 kinderen uit drie huwelijken. 8 stiefkinderen. Geboren op Curaçao uit Surinaamse ouders. Organiseerde veel evenementen, met name bodybuilding.

“In ’78 solliciteerde ik bij Pechiney. Kwam via de eilanden Vlissingen binnen. Regen en storm. Dacht: waar kom ik nu toch terecht. So far beyond. Dan eindig je hier. Je kon niet verder.”

“Weet nog dat ik op de terugweg eierkoeken haalde bij bakker Laport in de Badhuisstraat. Niet veel later woonde ik hier. Het klimaat is me altijd bevallen. Als het sneeuwt ben ik blij.”

“De taal was een vreemde gewaarwording. Ik sprak het oude Nederlands. Ook qua beleefheidsvormen. U in plaats van jij. De Surinaamse opvoeding is hard. Klappen als je niet luistert.”

“In ’82 startte ik de eerste bodybuildersschool in Zeeland. Later zelfs nog een EK georganiseerd. Van de internationale federatie kreeg ik een gouden medaille voor mijn verdiensten.”

“Verder was ik portier bij nachtclub De Schuur. Een prachttijd. Vaak knokken. De vissers. De Molukkers. De mannen van het kamp. Er hoefde maar iets te gebeuren of het was raak.”

“Weet je wat het is? Vlissingers zijn daadkrachtig. Vlissingers zijn échte mensen. Geen bullshit. Na al die jaren blijf ik in Vlissingen. En ik vermoed dat ze me hier ook gaan begraven.”

Geplaatst in Ik ben Vlissingen

Ank Muller

Ank Muller (47). Moeder van 3 kinderen. Opgegroeid in Limburg. Studeerde theologie. Kwam in 2010 naar Vlissingen. Werkte 6 jaar als port chaplain voor de Mission to Seafarers.

“Industriepastoraat. Dat is nog in havens. Je gaat de schepen op. Welzijnswerk voor de bemanning. Internationaal. Heel leuke uitdaging. Nu ben ik pastor bij de PKN in Souburg.”

“Mijn eerste indruk van Vlissingen was sowieso de geur van de zee. Dat voelt als vakantie. Qua ruimte heb je hier alles. Maar minder mogelijkheden voor opgroeiende kinderen.”

“En dan bedoel ik met name de cultuur en studiekeuzes. Toen we hier kwamen, zeiden ze ook meteen: er is geen IKEA. Daaraan kun je aflezen dat deze provincie dunbevolkt is.”

”Ik hou van Vlissingen omdat het een haven- en arbeidersstad is. Het oude erfgoed van De Schelde. De mensen die daar nog over kunnen vertellen. Hoe het vroeger hier was.”

“Als voorzitter van de Huurdersvereniging l’escaut sta ik midden in de gemeenschap. 6000 huishoudens. Circa een kwart van de Vlissingers woont dus in een huis van l’Escaut.”

“Sloop, nieuwbouw en renovatie. Het gasvrij maken. De leefbaarheid van de wijken. Met als stelregel: respect voor de historie van een plek, maar met al het comfort van nu.”

Geplaatst in Ik ben Vlissingen

Herbert Sepers

Herbert Sepers (76). Getrouwd, 2 dochters. Geboren in het Land van Maas en Waal. Een bevrijdingskind. Zijn vader was een Canadees. Hij groeide daardoor op als ‘zoon’ van zijn opa en oma.

“In de jaren negentig heeft de Vereniging van Bevrijdingskinderen mijn vader gevonden. Hij was helaas al overleden. Maar ik heb nog wekelijks contact met mijn broer en zusters in Canada.”

“Ik kwam in 1969 naar Vlissingen vanwege de liefde. Was hier nog nooit geweest. Alles was nieuw. Ben al snel lid geworden van VC Vlissingen en Zeeland Sport. Daardoor kreeg je contacten.”

“En ik kon meteen aan het werk op De Schelde. Ploegendienst in de Zware Plaatwerkerij. Op een van de ijzeren kolommen daar moeten nog mijn initialen staan. Die had ik erin gekerfd toen.”

“In de tijd van de RSV, ben ik stakingsleider geworden. Er was onenigheid en onvrede. De staf kreeg loonsverhoging. Wij niet. Die Rotterdammers hebben De Schelde gewoon kapot gemaakt.”

“Tegenwoordig ben ik vrijwilliger bij Museum Scheldewerf, de oude verbandkamer. Ja, ik weet natuurlijk van de hoed en de rand. Maar dit voorjaar is beginnende Alzheimer bij me ontdekt.”

“Mijn casemanager vroeg: zou je op termijn naar het Scheldehof willen? Nou, zei ik, dát zou eens even leuk zijn. Zit nu al ongeduldig te wachten tot ik daar ga wonen waar ik eerst werkte.”

Geplaatst in Ik ben Vlissingen

Loes van Bree

Loes van Bree (26). Samenwonend. Geboren in Vlissingen. Studeerde leisure management in Breda. Werkzaam bij Allyourz, een lokaal platform voor vrije tijd en vakantie in Zeeland.

“Sinds ik daar werk ontdek ik meer plekjes in Vlissingen. Ook leuke winkels waar ik eerst niet kwam. Vintagezaken. Conceptstore Tof. ’t Pothuys. Eerst ging ik alleen maar naar ketens.”

“Vroeger dacht ik altijd: ik vind het saai hier. Maar in Breda voelde ik me bij mooi weer opgesloten. Samen met de rest van Breda op een kleedje in een park zitten. Nee, niks voor mij.”

“Daarom ging ik vaak in de weekenden terug naar huis. De vrijheid hier. Het strand en de natuur. Als kind heb je dat niet door. Maar na mijn studie dacht ik: Vlissingen is het gewoon.”

‘Mijn favoriete plekje is omgeving Dokje. Zou leuk zijn als daar nog eens horeca komt. Nu haal ik een broodje en eet ik dat op het muurtje op. Uitkijkend op de jachtjes en het water.”

“Ons huis staat in de Glacisstraat. Je zit zo in de stad. De multiculturele winkels in de Scheldestraat vind ik echt top. De Turkse bakker. Roti bij de Surinamer. Of een broodje bij Prem.”

“Super wat er allemaal in Vlissingen gerealiseerd wordt. Ik merk om me heen dat het imago ook ten positieve aan het veranderen is. Blij dat ik hier ben geboren. Trots dat ik hier woon.”

 

Geplaatst in Ik ben Vlissingen

Diana van Gelderen

Diana van Gelderen (64). Single, 3 zoons. Geboren in Vlissingen. Oud-international handbal. Werd twee keer Handbalster van het Jaar. Werkzaam bij Esso tankstation op de Sloeweg.

“Eén keer ben ik overvallen. Bedreigd met een pistool. Gelukkig bleef ik rustig. Hij werd snel gepakt. Een jongen van zestien jaar. Na de overval was hij ergens een frietje gaan halen.”

“Heb tien jaar bij het Nederlandse handbalteam gespeeld. Reed vier keer per week naar Den Haag. Ben nooit verhuisd. De hele zomer leefden we in een slaaphuisje op het strand hier.

“Ik ben de jongste van 15 kinderen. Mijn moeder was de eerste vrouw die van Breskens naar Vlissingen zwom. Ze stierf toen ik zes maanden was. Mijn vader overleed toen ik vier was.”

“Daarom ben ik opgegroeid bij mijn tante en oom. Bonedijkestraat. Vincent van Goghlaan. Ik was als kind een halve knul. Voetballen op het veldje in de Bloemenlaan. Bomen klimmen.”

“Nu woon ik in de Badhuisstraat. Fijn wonen, maar vreselijk met parkeren. Mijn parkeervergunning geldt daar niet. Ook niet op het Stadhuisplein. Omdat het daar betaald parkeren is.”

“Aan sport doe ik niet meer. Heb te veel roofbouw gepleegd op mijn lichaam. Blessures van vroeger spelen steeds vaker op. Maar ben gek op vakanties. Snorkelen en duiken. Heerlijk.”

Geplaatst in Ik ben Vlissingen

Jan Stouthamer

Jan Stouthamer (63). Ongehuwd, 1 zoon, 2 bonuskinderen. Geboren in Vlissingen. Kapper. “Ik word nog steeds Jan de Kapper of Jantje genoemd. Terwijl ik al elf jaar ben gestopt.”

“Ben op mijn 15e begonnen bij Kapsalon Modern in de Scheldestraat. Later werd dat mijn zaak Hairpoint. Gigantisch drukke tijd. Werkte 16 uur per dag. Ook met modeshows erbij.”

“Klanten waren van allerlei pluimage. Soms zaten er ’s morgens twaalf dames van Papillon. Leuke meiden. Wat is je werknaam eigenlijk, vroeg ik dan. Nou, dan gierden ze het uit.”

“En ’s middags kwam zeg maar de hele heisa van de boulevard. Als kapper ben je praatpaal. De klanten vertrouwen je. En het is natuurlijk belangrijk dat je dingen niet doorvertelt.”

“Ik woon nu op de plek waar de Scheldemuur stond. Hoe geweldig kan je het hebben als Vlissinger. Tot voor kort kon ik vanaf mijn terras de nieuwe jachthaven en Dokbrug zien.”

“Maar de nieuwe flats aan de Kop van Dok ontnemen nu al het zicht. De ruimtes ertussen zijn enorme windgaten geworden. Je waait gewoon van je sokken. Ook bij matige wind.”

“Maar verder is het een lust om door Vlissingen te fietsen. Je wil niet geloven hoe vaak ik aangesproken word. Dan zeggen ze: o Jantje, wat jammer dat je mijn haar niet meer doet.”

Geplaatst in Ik ben Vlissingen

John “Sonny Boy” van der Broek

John “Sonny Boy” van der Broek (68). Hertrouwd, gezamenlijk 4 kinderen. Geboren in Vlissingen. Speelt al 35 jaar harmonica bij The Juke Joints. Rock-’n-roll en blues. Had vele banen.

“Heb overal aan geproefd. Tekenaar. Sonar-operator bij de marine. Vrachtwagenchauffeur. Menger-machinist bij een polysterfabriek. Printer-operator bij een drukkerij. Taxichauffeur.”

“Maar de marine staat bovenaan. Echt een gouden tijd daar. Onderzeeërs opsporen. Toendertijd Koude Oorlog. Net zoals nu weer. Bij de marine heb ik mondharmonica leren spelen.”

“Met The Juke Joints hebben we over de hele wereld gespeeld. Curaçao. Chicago. Mississippi. Plezier maken in muziek is zo fijn. Publiek dat uit z’n dak gaat. De jongens onder elkaar.”

“Ben in Havendorp geboren. Later woonde ik in de binnenstad. En nu negen hoog in de regenboogflat. Je kijkt van Breskens tot aan Westkapelle. Beter kan je gewoon niet zitten toch?”

“Er is wel veel veranderd. De Coosje Buskenstraat en de Lange Zelke zijn mooi geworden. Maar de Dobberende Dozen en de Harlekijn vind ik oerlelijk. Ben meer van het traditionele.”

“We zijn veel weg met onze camper. Paar maanden per jaar. Maar dan ook altijd weer blij om terug te gaan naar Vlissingen. Of zoals Rory Gallagher zingt: Going to my Hometown.”

Geplaatst in Ik Ben Vlissingen

Trudy Scharloo-Soolsma

Trudy Scharloo-Soolsma (71). Weduwe, 2 dochters. Geboren in een Vlissingse horecafamilie. Vanaf 1988 eigenares van Café Bosjeslaan, het enige bruine café in het Middengebied.

“Ben opgegroeid in cafés. M’n ouders hadden Café Valkenhof, m’n tante Truus Café Carlton, m’n mans oma was Rooie Marie van Café De Vriendschap. Allemaal op het Bellamypark.”

“De mensen die in mijn café kommen blijven totdat ze doodgaan. Ja, zo is ’t. Een sociaal café. Wanneer er iemand ziek is doen we alles voor ze. Naar het ziekenhuis rijden. Of de was.”

“Een vaste klantenkring. Zelfs vanuit Middelburg, Souburg, Zoutelande. Ja, dat is gewoon zo. Als ze een slokje te veel op hebben, pakken we de sleutels af en brengen we ze zelf thuis.”

“Een verlengde huiskamer is het. Ze kommen met al hun problemen. Veel alleenstaanden. We doen altijd wat extra’s voor ze. En klanten staan hier ook wel eens een visje te bakken.”

“We zijn elke dag open.’s Morgens altijd de vaste koffiedrinkers. Gezellig hoor. Praten over de gasprijzen. De dure boodschappen. De politiek. Of gewoon mopperen over het weer.”

“Vlissingen is voor mij verleden, heden en toekomst. Ik blijf tot de laatste snik. Echt wel. M’n kinders zetten het straks voort. Het is de liefde voor het vak. Dat heb je gewoon ín je.”

Geplaatst in Ik Ben Vlissingen

Marcela Simons

Marcela Simons-Clarisse (56). Getrouwd, 1 dochter. Geboren in Tilburg. Woont sinds 1988 in Vlissingen. Is pianolerares en docente muziek en CKV aan het Scheldemond College.

“Vanwege mijn Zeeuwse roots kende ik Vlissingen. De zee hè. Geweldig. Altijd relaxed. Mijn vader kwam uit Middelburg. Hij zat op de grote vaart. Ontmoette mijn moeder in Chili.”

“Mijn man ken ik van het conservatorium. Na ons diploma was er veel werk hier. Meteen pianoles gaan geven. Aan honderden leerlingen tot nu toe. De oudste woont in Ter Reede.”

“Ook groepslessen en koren. Je doet iets samen. Samen een ritme. Samen ademhalen. Dezelfde woorden en gevoelens. Naar iets toewerken. Je voelt je daardoor even vrij van alles.”

“Na 34 jaar vind ik Vlissingen nog steeds mooi. De historische straatjes. De gekleurde huizen. De duinen. De havens. De hertjes in het Nollebos en Westduin. Zelfs vossen zie je.”

“Of een enorm concert van kwakende kikkers. De kleuren van de bomen en planten in de avondzon. Alsof je in een film loopt. Dan denk ik: je zal hier toch maar mogen wonen.”

“Wat cultuur betreft kan het wel wat beter. Niet dat hier niks is hè. Maar de professionals trekken toch naar de grote steden. Wij zijn nu de enige twee pianoleraren in Vlissingen.”

Geplaatst in Ik ben Vlissingen

Alfred Regtop

Alfred Regtop (67). Getrouwd. Geboren in Tilburg. Kapitein op de Pioneering Spirit, het grootste schip ter wereld. Die legde de Northstream2, de gaspijpleiding van Rusland naar Duitsland.

“Toen we in 2019 voorbij Vlissingen voeren, viel het voor veel mensen tegen. Het schip ziet er namelijk niet massief uit. Een soort catamaran. Twee boegen. 477 m lang. 150 m breed.”

“Ik heb Poetin drie keer ontmoet. Hij werd begeleid door een fregat, een onderzeeër en een helikopter met bewapende mannen. Minimaal drie manieren dus waarop hij weg kon komen.”

“Ook een eigen kokkin en eigen servies. Ik ben waarschijnlijk ook doorgelicht, want bij zijn andere bezoeken kon ik geen verlof krijgen. Nooit gedacht dat hij een oorlog zou beginnen.”

“Ik heb van 1972 tot 2002 in Vlissingen gewoond. Mooie tijd gehad hier. Heb altijd gezegd dat als ik terugga naar Nederland dat dat dan naar Vlissingen is. Sinds kort is dat het geval.”

“Je hoeft maar ergens te lopen of je ziet een bekende. Ik heb het gewoon druk met gedag zeggen. Kijk, daar zie ik toevallig Chris aan komen lopen. Die heb ik al lang niet gezien zeg.”

“We wonen in het centrum. Vlak bij de zee. Daar moet ik wel naartoe kunnen. Straks kan ik op het bankje bij Michiel gaan zitten. Sterke verhalen vertellen met de andere ouwe zeelui.”

Geplaatst in Ik ben Vlissingen