Ik ben Vlissingen

Regelmatig portretteer ik onder mijn twitteraccount @helgeprinsen in zeven tweets een Vlissinger op straat. Wekelijks verschijnt er ook een portret in de Vlissingse Bode.

Dennis Castel

Dennis Castel (34). Single. Geboren in Terneuzen. Kwam in 2010 in Vlissingen wonen. Is eigenaar van reclamebureau ZeeuwsOnline en voorzitter van stichting IN Vlissingen Promotie.

“Het pure, het recht door zee zijn en de enorme doe-mentaliteit spreekt me aan. We zijn van oorsprong natuurlijk een arbeidersstad. De Vlissingers gaan nooit bij de pakken neerzitten.”

“Ik ben ook secretaris van Rescue Vlissingen. Zo blij dat het deze zomer weer plaatsvindt. Een prachtig Vlissings evenement voor gezinnen en kinderen. Zonder dat het iets hoeft te kosten.”

“Het meeste unieke is de boulevard met z’n scheepvaart. Een cliché natuurlijk. Maar m’n oud-collega’s in Amsterdam dachten echt dat ik de langsvarende schepen erin gephotoshopt had.”

“Ben een enorme workaholic. Het voelt niet als werk, dus ik ben bijna hele dagen op mijn kantoor in Dockwize. Groeimogelijkheden. Waarom zou je weggaan als alles hier aanwezig is?”

“Daarom heb ik stichting IN Vlissingen Promotie opgezet. Om Vlissingen beter op de kaart te zetten en samenwerking te beogen. Daarnaast om de trots onder de bewoners te bevorderen.”

“Geef Vlissingen nog vijf jaar en dan voorspel ik dat we net zo’n mondaine badplaats als Domburg worden. Maar dan wel met het rauwe, industriële randje waar onze stad om bekend staat.”

Geplaatst in Ik Ben Vlissingen

Ad Filius

Ad Filius (60). Getrouwd, 2 dochters. Geboren in Vlissingen. Werkte jaren bij de gemeentereiniging. Is sinds drie jaar beheerder van de begraafplaatsen in de gemeente Vlissingen.

“In eerste instantie viel ik van m’n stoel. Dat ze mij hiervoor vroegen. Zo zit ik tot aan m’n nek vol met tattoos. Maar bij uitvaarten kleed ik me zo aan dat je ze amper tot niet ziet.”

“Je moet alles regelen. Het graf delven en sluiten. De begeleiding naar het graf. Het moeilijkste vond ik dat je te maken krijgt met mensen die verdriet hebben. Het went. Niet altijd.”

“Ben een fervente motorrijder. Een Harley Davidson. Veel ritten door Walcheren. De kleine weggetjes pakken. Net alsof je in het buitenland bent. Terwijl het je eigen provincie is.”

“Als geboren Vlissinger ken ik natuurlijk veel mensen. M’n ouders hadden een fietsenzaak op de Hogeweg. Het stikte daar van de winkels. Niets meer van overgebleven. Jammer.”

“Ik hou toch meer van het oude Vlissingen. Moet altijd denken aan: thuis heb ik nog een ansichtkaart. Straks krijgen we een Zeelandtoren. Zoiets past toch helemaal niet bij ons?”

“Wat er voor mij uitspringt is de Noorderbegraafplaats. Het is er rustig. Je kunt genieten van de vogels en de natuur. Dit jaar nieuwe bankjes en paden. Gewoon een prachtig park.”

Geplaatst in Ik Ben Vlissingen

Fabienne Thorn

Fabienne Thorn (27). Single. Geboren in Vlissingen. Net afgestudeerd als event manager. Werkt voorlopig als verkoopmedewerkster bij Omoda. Woont sinds kort weer bij haar moeder.

“Na vier jaar Breda verlangde ik weer naar Vlissingen. Vooral in de zomer. Lekker in de achtertuin. Op de boulevard kom ik bijna nooit. Rondje met de scooter. Ben geen strandmens.”

“Lekker wandelen met de hond op de Groene Boulevard. En ook al zie je steeds meer toeristen, je hebt altijd bekenden om je heen. Gezellige babbeltjes. De down to earth-mentaliteit.”

“Zelf ben ik eigenlijk introvert en bedeesd. Maar in maart ben ik finalist van Miss Beauty of Zeeland. Mijn boodschap: de buitenkant is hoe je eruitziet, de binnenkant hoe je echt bent.”

“Een van de redenen dat ik meedoe aan de verkiezing is dat je mensen kunt inspireren. Doe je niet anders voor, maar wees trots op jezelf. Knapheid zit in de energie die je uitdraagt.”

“Stapels kleding en schoenen zijn niet nodig. Ben zelf aan het ontspullen. De schoenkeuze van de gemiddelde Vlissinger? Ik zou zeggen: veilig en comfortabel. Geen stilettohakken.”

“Bij veel mensen van buiten is Vlissingen nog steeds het ondergeschoven kindje. Gek toch? Als je nu op zaterdag door de stad loopt, is het weer net zo gezellig en druk als vroeger.”

Geplaatst in Ik Ben Vlissingen

Slavica Antic

Slavica Antic (72). Single, 1 zoon. Geboren in Pirot, Servië. Kwam in 1972 naar Nederland. Werkte bij de suiker- en dropfabriek in Roosendaal. En daarna 30 jaar bij de Vitrite in Middelburg.

“In Roosendaal waren we met 120 Joegoslavische vrouwen. Ons eerste uitstapje was naar Madurodam. Om te zien hoe Nederland eruitzag. Het tweede uitje was naar Vlissingen. De zéé!”

“Ik was meteen verliefd. Ja natuurlijk. Ik kende alleen maar de bergen. Dacht: wat zou het geweldig zijn als ik in deze stad oud mag worden. In 1974 kon ik een huis huren op het Eiland.”

“Sinds de VUT doe ik vrijwilligerswerk. Bij de Cultuurwerf, het MuZeeum en Film by the Sea. Ben verzot op film kijken. Ik plan m’n vakantie zo dat ik terug ben als het filmfestival begint.”

“In Servië heb ik een flatje. En ook een huisje in de bergen. Het cultuurverschil is groot. De vrouwen zijn er ijdel. Om door een ringetje te halen. In Nederland is het van doe maar gewoon.”

“Aan het klimaat wen ik nooit: vaak wind en regen. Op de Balkan zijn de zomers lang en heet. Maar na een paar maandjes gaat het kriebelen en verlang ik weer naar m’n huisje in Holland.”

“Hier ben ik volop Nederlands. Droom ook in het Nederlands. En kijk eens wat een uitzicht. Vóór de bootjes en áchter de Oranjedijk. Als ik weg moet hier, dan alleen tussen zes plankjes.”

Geplaatst in Ik Ben Vlissingen

Rien van den Berg

Rien van den Berg (62). Getrouwd, 2 kinderen. Begon op zijn 19e met Autoschadebedrijf Van den Berg. Geboren en opgegroeid in de Slijkstraat waar zijn opa een transportbedrijf had.

“Het stond er altijd vol met vrachtwagens. Ook in de Koestraat en het Boterplein. Veel verkrotte woningen nog in die tijd. Spelen deden we bij de kazerne waar nu de Westpoortflat staat.”

“Ben klein en kneuterig begonnen. Als je wat doet, doe het dan goed. Kwaliteit leveren. En de klant centraal stellen. Passie, trots en bevlogenheid. Als je dat hebt, is werken een hobby.”

“Ik wandel vaak door het Scheldekwartier. Dan denk ik: wow, hier gebeurt het. Alle vernieuwing gebeurt hier in het centrum. Heel bijzonder. Dat vind je nergens anders in Nederland.”

“We hebben nu twee coronajaren achter de rug. De mensen vieren hun vakantie in Nederland. En daar heeft Vlissingen van geprofiteerd. Het is veel drukker geworden met toeristen.”

“Wat me ook aantrekt hier is het multiculturele. Geen eenheidsworst van mensen. Het beweegt hier. Nonchalant. No nonsense. Gewoon jezelf zijn. Niet pretenderen dat je iets bent.”

“Wel streef ik altijd perfectie na die ik dagelijks ook op mijn medewerkers probeer over te brengen. Dat is terug te zien in ons werk. En de toekomst? Who knows. Wij zijn er klaar voor.”

Geplaatst in Ik Ben Vlissingen

Frans van Westenbrugge

Frans van Westenbrugge (65). Getrouwd, 1 zoon. Geboren op Scheveningen. Kreeg in 1988 een baan als kok hier. Had ook restaurant De Sardijn. Is nu cateringmanager in de offshore.

“Een internationale crew. Ik zit over de hele wereld. Rio. New Orleans. Canada. Vijf weken op, vijf weken af. Elke keer als ik terugkom in Vlissingen zie je de veranderingen in de stad.”

“Ondanks dat er veel dure huizen worden gebouwd, blijft de mentaliteit toch die van een havenstad. Vind wel dat er meer onderscheidende winkels moeten komen dan nu het geval is.”

“Daardoor wordt de aantrekkingskracht groter. Een goed vegetarisch restaurant mis ik ook hier. In Vlissingen zie je duidelijk dat het toerisme steeds meer verspreid is over het jaar.”

“Vóór Vlissingen woonde ik in Amsterdam en Berlijn. Ik kwam hier in januari. De oude Scheldemuur stond nog in de Walstraat. Bijna niemand op straat. Dacht: waar ben ik nu beland?”

“Ook al voelde ik me welkom, het heeft lang geduurd voordat ik me op m’n gemak voelde. Inmiddels ben ik helemaal geaard. De duinen. Het landschap. De boerderijen. De schepen.”

“Met mijn gravelbike fietsen over het zand en door het bos. Lopen met de hond. Weet je, het is niet de stad die de verbinding vormt voor mij, maar de zee. De zee die blijft trekken.”

Geplaatst in Ik Ben Vlissingen

Veronique Mavridi

Veronique Mavridi (36). Getrouwd, 2 kinderen. Geboren in Goes. Woont sinds 2003 in Vlissingen. Werkt vanaf haar 18e jaar bij Coffeeshop Purple. Is inmiddels daar het langst in dienst.

“Mijn moeder had de advertentie in de krant gezien en zei: dat is echt iets voor jou. De coffeeshop heeft me veel gebracht. Zo heb ik in mijn eerste werkweek mijn man leren kennen.”

“Mijn vader is Griek. We hebben door heel Nederland Griekse restaurants gehad. Ben zelf ook een horecamens en graag onder de mensen. Nooit ziek of te laat. Alles schoonmaken.”

“Er zijn mensen die je raar aankijken als je zegt dat je in een coffeeshop werkt. Opmerkelijk dat drank over het algemeen als normaal wordt geaccepteerd en softdrugs nog steeds niet.”

“Onze klanten zijn van alle rangen en standen. Vanuit heel Walcheren en daarbuiten. Oud. Jong. Autochtoon. Allochtoon. En sinds kort mogen er gelukkig ook weer toeristen binnen.”

“In Vlissingen heb ik mijn rust gevonden. Zo lekker klein en dorpsachtig. Iedereen kent elkaar. Van hoi hoi en hallo hallo. Er is veel hier. Speeltuintjes. Sportclubs. Bioscoop. Bibliotheek.”

“We wonen in de Ridderspoorlaan. Fijne buren. Dat is belangrijk hoor. In de zomer zit iedereen buiten. De kinderen hebben veel vriendjes. Lekker spelen. Vlissingen is gewoon top.”

Geplaatst in Ik Ben Vlissingen

Louis Bosschaart

Louis Bosschaart (75). Getrouwd, 1 dochter. Geboren in Oost-Souburg. Oud-manager bij een stuwadoorsbedrijf in de Vlissingse haven. Is al heel z’n leven fanatiek botenspotter.

“Inmiddels heb ik er een half miljoen gespot waarvan driekwart op de Westerschelde. Heb ook speciaal daarvoor de halve wereld afgereisd. Van elk schip heb ik één tot vier foto’s.”

“Vanaf m’n zesde jaar heb ik al interesse in schepen. Ja, je woont vlak bij het water, dus dat is niet zo moeilijk. Ook nog gevaren. In de haven ben ik op de onderste tree begonnen.”

“Sinds een jaar of vijftien wonen we in de Westpoortflat. De meest ideale plek in Nederland om de scheepvaart te zien. Daar kun je lang of kort over praten maar zo is het gewoon.”

“Vlissingen was vroeger een geweldige plek om uit te gaan. Een havenstad. Ze kwamen van heinde en verre naar hier. Maar ja, op een gegeven moment kwam er helaas de klad in.”

“Straks, als de nieuwbouw helemaal klaar is, dan is Vlissingen weer een stad met een hart. Je ziet het ook als je om je heen kijkt. Toeristen komen nu het hele jaar door naar hier.”

“Het liefst zit ik voor het raam van het uitzicht te genieten. Kijk, straks passeert de Bravenes. Dat is een steenstorter voor de offshore. Een biertje of een boot hè. Daar hou ik van.”

Geplaatst in Ik Ben Vlissingen

Femke de Nooijer

Femke de Nooijer (44). Getrouwd, 2 kinderen. Geboren in Vlissingen. Opgegroeid in Koudekerke. Notaris. Nam onlangs het kantoor van notaris Herwig aan de Coosje Buskenstraat over.

“Een levendige straat. Mooi hoe Vlissingen opknapt. De nieuwe bestrating. De overkapping weg. Straks bloembakken en bomen. Er staat ook bijna niks meer leeg in de binnenstad.”

“In ons pand zat ooit de Amsterdamsche Bank. In de kelder nog de originele bankkluis. Evenals de draaideur in de hal. Precies dezelfde als die in de Beurs van Berlage in Amsterdam.”

“Op een notariskantoor is geen dag hetzelfde. Cliënten van allerlei pluimage. Ook internationaal. Vaak tolken nodig bij het passeren van aktes. De Vlissingse inwoners zijn heel divers.”

“Recht door zee en open ook. Laatst stond ik zelf buiten wat aan de gevel te schilderen. Er waren zoveel mensen die me aanspraken. M’n man zei: met wie praatte je nou allemaal?”

“De naam De Nooijer hoor je veel hier. Mijn opa werkte op de Schelde. Mijn andere opa heette Dierikx. Die is samen met Meijers de bekende frietzaak in de Scheldestraat begonnen.”

“Op kantoor hebben we het dit jaar druk gehad. Ik loop graag hard. Het liefst van Panta Rhei naar Dishoek. Over de duinen en het strand. Dan ruik je die zee. En zo lekker die wind.”

Geplaatst in Ik Ben Vlissingen

Annelies de Nooijer

Annelies de Nooijer (65). Single. 3 kinderen. Geboren in Goes. Is 14 jaar cassière bij de AH in de Aagje Dekenstraat. “Vind het heel leuk om even contact te hebben met al die mensen.”

“Ben vaak verhuisd. Heb overal in Nederland gewoond met man en kinderen. Maar ik had zó’n verlangen terug naar Vlissingen. Of all places. Gelukkig kreeg mijn ex-man hier een baan.”

“Ik zat te zingen op de fiets van blijdschap. Komt ook door de zee. Die had ik zo gemist tijdens het wandelen op de Veluwe. Ik hoef er niet elke dag heen. Als ik hem maar in de rug heb.”

“In 1996 keerden we terug naar hier. Het voelde alsof ik eindelijk vaste bodem had. Alsof ik thuiskwam. Een enorm gevoel van vrijheid. Werd meteen weer lid van de Zeeuwse Komedie.”

“Op toneel heb ik mezelf leren kennen. Een wereld ging voor me open. De karakters en emoties die je speelt, zitten al in jezelf en moet je eruit zien te halen. ’n Boeiend en leuk proces.”

“Wat ik ook graag doe is schilderijtjes schilderen. En one-liners en gezegdes verzamelen. Die schrijf ik op in een schriftje. Heb boven mappen vol liggen met zelfgemaakte feestliedjes.”

“Verder wandel ik vrij veel. Een favoriete plek van me is de Noorderbegraafplaats. Mooi in alle seizoenen. Dan loop je langs die stenen en dan denk je: die Vlissinger heb ik ook gekend.”

Geplaatst in Ik Ben Vlissingen