Ik ben Vlissingen

Regelmatig portretteer ik onder mijn twitteraccount @helgeprinsen in zeven tweets een Vlissinger op straat. Wekelijks verschijnt er ook een portret in de Vlissingse Bode.

Felix Antheunisse

Felix Antheunisse (49). Single. Geboren in Vlissingen. Woont in Ritthem. Werkt als ondersteunend begeleider bij een zorgboerderij in Schore. Geeft ook de bloemen in de binnenstad water.

“Dat kwam gewoon op m’n pad. Dat doe’k voor de Vlissingse Ondernemers Centrale. Al twaalf jaar. Drie of vier keer per week. Alleen de bloemenbaskets. Vin’k gewoon leuk om te doen.”

“Herinneringen aan Vlissingen? Speelstad vooral. Daar ben’k heel m’n jeugd naartoe geweest. Net zoals naar het Buut, het buurthuis toen in de Beatrixlaan. Daar heb ik leren fotograferen.”

“Heb als kind veel staan kijken bij de sloop. Het Van Dishoeckhuis. Het oude postkantoor. Tuinstad. Heb net een foto gemaakt van het nieuwe Ravesteynplein. Dat is mooi geworden hoor.”

“Ook het Scheldekwartier en de nieuwe kades. Mijn grootvader heeft veertig jaar op de Scheldekraan gewerkt. Ik voel me altijd trots als ik daar langsrijd. Ik hou gewoon van Vlissingen.”

“Ritthem is lekker rustig. Daar woon ik met m’n twee raskatten. Een gemoedelijk dorp waar iedereen elkaar groet. En natuurlijk vlakbij de zeedijk en het water. Dat vind ik erg belangrijk.”

“Vooral bij storm ben ik vaak te vinden op de boulevard. Bij springtij doe’k m’n laarzen aan en dan ga ik zo door de tunnel onder Michiel door. Ik voel me hier altijd vrij en dat is heerlijk.”

Geplaatst in Ik ben Vlissingen

Ronald van Geenen

Ronald van Geenen (54). Getrouwd, 2 kinderen. Opgegroeid in Sluiskil en Terneuzen. Is sinds maart 2021 hoofdredacteur van de PZC. Verhuisde bijna een jaar geleden naar Vlissingen.

“We hebben echt met ons hart voor Vlissingen gekozen. Het meest trok ons het water. Een mooi beeld is dat je mensen met hun handdoekjes om hun nek naar het strand ziet lopen.”

“Daarnaast is Vlissingen de tweede stad ten opzichte van Middelburg. Dat is toch op een of andere manier aantrekkelijker vind ik. De underdog zijn. Het rafelige hier. En de rauwheid.”

“En wat ze vaak zeggen: de nummer twee moet beter z’n best doen. Dat voel je een beetje. Een stad in opkomst. Doet denken aan Rotterdam. Moet alleen niet zo doorschieten als daar.”

“Wat me bevalt bij de PZC is dat je in principe hetzelfde beleeft als de lezer. Dat geeft een speciaal soort gevoel en dimensie. Heel anders dan toen ik nog bij het landelijke AD werkte.”

“Fijn om langs het water naar de redactie te rijden. De kazematten. De omgeving bij de vismijn en de viswinkel daar. Dat je je al verkneukelt om na het werk een vers visje te gaan halen.”

“Die grote panden van het loodswezen verbazen me trouwens. Voor hoeveel mensen zijn die eigenlijk bedoeld? Dat moet ik nog eens uitzoeken. Maar daar ben ik nog niet aan toegekomen.”

Geplaatst in Ik ben Vlissingen

Symoon Brasdorp

Symoon Brasdorp (46). Single. 2 zoons. Geboren in Paramaribo. Kwam op haar derde naar Nederland. Werkzaam op de rechtbank, afdeling Bewindvoering. Woont sinds 2007 in Oost-Souburg.

“Voel me er thuis. Alles is er. Hoe mooi wil je het hebben. Met uitgaan in Middelburg of Vlissingen zeg ik altijd tegen mijn vriendinnen: ik ben Zwitserland en dus neutraal. Jullie mogen kiezen.”

“Maar het stappen van vroeger is er niet meer. Disco’s zijn weg. Voor de jongelui is dat wel sneu. Zelf denk ik ook niet op een dinsdagavond: goh, ik ga eens lekker een wijntje doen in de stad.”

“Wat ik mooi vind is dat er geen ‘slechte’ wijken meer zijn in de gemeente. Je krijgt briefjes in de bus waarin gevraagd wordt hoe de leefbaarheid is. Of het groen genoeg is. Of veilig genoeg.”

“Discriminatie is geen issue meer voor mij. Laat het langs me heen glijden. Kleine dingetjes als: jij houdt zeker wel van kip? Of: jij kunt zeker goed tegen de hitte? Van dat soort stereotypen.”

“Mijn voorouders waren slaaf op koffieplantage Dordrecht. Bij hun vrijlating in 1863 was de voorwaarde dat hun naam begon met de eerste letters van de laatste eigenaar. In mijn geval Brakke.”

“Kijk, ik hoef niet per se een excuus voor de slavernij. Vind wel dat er meer aandacht aan besteed mag worden. Ook op scholen. En aan 1 juli, de Dag van de Afschaffing van de Slavernij in Suriname.”

 

Geplaatst in Ik ben Vlissingen

Vincent Chrispijn

Vincent Chrispijn (30). Samenwonend. Geboren in Vlissingen. Kunstenaar. Zijn artiestennaam is ‘Striped Shades’. Is 24/7 bezig met zijn creatieve uitingen. Tekent al sinds kinds af aan.

“Ben op jonge leeftijd naar Keulen gegaan. Daar is het balletje gaan rollen. Heb mezelf geschoold. Van elke plek waar ik ben geweest nam ik een tatoeage mee. Tot aan Zuid-Afrika toe.”

“Met vooroordelen moet je leven. Vier van de vijf mensen lopen met een boog om me heen. Denken dat ik agressief of asociaal ben. Terwijl ik gewoon een nette en beleefde jongen ben.”

“Ik beweeg me in een kleine cirkel van creatievelingen. Mijn opdrachten zijn divers. Van kinderkamers tot bedrijven. Met allerlei materiaal: potlood, spuitbus, olieverf. Ik tatoeër ook. ”

“Na al het reizen woon ik weer in Vlissingen. Back to the roots. Toch oost west, thuis best. Hier kun je doen waarvoor je wil gaan. Kunst is voeding. Is een uitlaatklep. En geeft energie.”

“In Vlissingen is kunst een ondergeschoven kindje geworden. Exposities zijn er eigenlijk niet meer. Daarom ben ik begonnen aan een samenwerking met andere Zeeuwse kunstenaars.”

“Meestal zit ik aan de kustlijn hier. Dan neem ik mijn canvasje mee en sta ik de hele dag te schilderen. Dat is voor mij het echte Vlissingse vrije gevoel. En dat zal ook altijd zo blijven.”

 

Geplaatst in Ik Ben Vlissingen

Jan Pouwelsen

Jan Pouwelse (64). Getrouwd, 3 zoons. Geboren in Vlissingen. Eigenaar Jan Pouwelse Groendoeners. “Als kind was ik al met planten bezig. Ben na de havo meteen als hovenier gaan werken.”

“Ons bedrijf zat 35 jaar aan de Berlagestraat. We wonen er nog wel. De omgeving daar probeer ik weer zoveel mogelijk te beplanten. Achter de nieuwe huizen overheersen nu nog stenen.”

“In al die jaren heb ik al veel schooltuinen vergroend. Kinderen zijn onze toekomst. Als je ziet hoe enthousiast die zijn als ze alles zien groeien en bloeien. Daar word je als mens gelukkig van.”

“Het groenbeleid van Vlissingen vind ik verbeterd. Er wordt meer geld aan besteed. Het Claverveld en Scheldekwartier zijn heel gevarieerd aangelegd. En parkeerplekken met open bestrating.”

“Wat betreft het maaibeleid: nog steeds worden bloeiende bermen te vroeg kaal gemaakt. Omdat dat in een of ander schema staat ofzo. Dat snap je toch niet? Wacht dan even, denk ik dan.”

“Met buitenlandse stagiairs doe ik altijd een rondje Vlissingen. En ja, dan ben je natuurlijk trots op de boulevard. Sommigen schrikken zelfs van de schepen die zo dicht langs de kust varen.”

“Voorlopig ben ik nog actief. Het bedrijf is verhuisd naar Vrijburg. Ook ben ik verantwoordelijk voor de landelijke hovenierscursus voor zij-instromers. Nieuwe uitdagingen zijn er genoeg.”

 

Geplaatst in Ik Ben Vlissingen

Margot Verwijs

Margot Verwijs (56). Getrouwd. Werkzaam bij SVRZ in Middelburg. Geboren in Vlissingen. “Hier heb ik altijd het fijne gevoel van strand en zee gehad. Nog steeds. Dat komt door vroeger.”

“We zaten heel de zomer op het badstrand. Hadden we zo’n daghokje ónder de boulevard. Weet je dat nog? Waar nu Pier 7 is. Het was er kil vanwege het beton. Je kon er ook douchen.”

“Ik ben een liefhebber van rockabillymuziek. Vrolijk word je daarvan. In de winter gaan we meestal op reis. Naar festivals in Spanje. Of naar Las Vegas. Al tig keer geweest. Echt superleuk.”

“Tijdens Vlissingen Vintage deed mijn man altijd de carshow op het Bellamypark. Auto’s van vóór 1965. Zelf hebben we een Pontiac uit 1950. En wat kleding betreft: deze stijl draag  ik altijd.”

“Zodra de zon schijnt pik ik een terrasje. Meestal bij de Concurrent. Daar vind ik het het leukst. Die houten pallets daar trekken me veel meer aan dan van die gelikte tafeltjes en stoeltjes.”

“De Scheldestraat vind ik vreselijk. Het dubbel parkeren daar. Racende auto’s en scootertjes. Op het zebrapad moet je soms rennen voor je leven. Dat de gemeente dat niet beter aanpakt.”

“Maar in geen andere stad zou ik willen wonen. En verder doen we waar we zin in hebben. Niet wachten tot ons pensioen. Nee, nú. Nu zijn we nog gezond. Morgen misschien niet meer.”

Geplaatst in Ik Ben Vlissingen

Jerrica Ortelee

Jerrica Ortelee (35). Samenwonend. Opgegroeid in Oost-Souburg. Verbleef eerst in een woongroep van Arduin, maar woont nu zelfstandig in Vlissingen. Bezorgt reclamefolders.

“Ik heb een verstandelijke beperking. Moeite met lezen en rekenen. Maar wel vier zwemdiploma’s. Ook reddend zwemmen. Heb ooit een groepsgenootje gered uit een vloedgolf.”

“Folders rondbrengen doe ik nu drie jaar. 410 kilo per week. Vorige week was mijn fiets stuk. Moest ik alles lopen. Steeds met 50 kg. Daarvan zijn die blauwe plekken op m’n arm.”

“Het fijnste vind ik de straten waar de mensen om me geven en een praatje met me maken. Drink je wel goed? Wil je cola? Of een sjekkie? Even gezellig kletsen en dan weer door.”

“Gelukkig hoef ik niet meer tussen gehandicapten te wonen. Eten klaarmaken deed ik al vanaf mijn achtste. Mijn geld wordt beheerd. Dat inzicht heb ik niet. Ik krijg € 60 per week.”

“Als je zou vragen wanneer voel je je vrij, dan is het op een paard. Paardrijden is emotie en wilskracht. Dan voel ik me veilig en accepteer ik hoe ik ben. Dan vlieg ik met vleugels.”

“Ben gelukkiger dan ooit. Word altijd blij wakker. Het liefst zou ik op vakantie gaan. Naar de familie van m’n vriend. Daar kan ik me kind voelen. Want dat heb ik nooit kunnen zijn.”

Geplaatst in Ik Ben Vlissingen

Okke Soolsma jr.

Okke Soolsma jr. (67). Single. Geboren in Vlissingen. “Bij de nonnetjes in het Sint Josephziekenhuis”. Oud-archiefmedewerker bij de kerncentrale in Borssele. Is een fanatieke wandelaar.

“Ik schrijf elke kilometer op. 51.000 km tot nu toe. Al meer dan de wereld rondgelopen. Ben overal geweest. Noorwegen, Zweden, Amerika, Korea, Japan. Op de Fuji. Altijd groepsreizen.”

“In Vlissingen ben ik lid van ‘Willen Is Kunnen’. Wandelen is ontspannend. Het is goed voor je lijf. Het tempo maakt niet uit. Je bent lekker buiten. En dan met z’n allen gezellig nakletsen.”

“Elke dag de boulevard. Elke dag anders. Langs het nieuwe jachthaventje hier. De Timmerfabriek. Of Ritthem. Die wegelingen met knotwilgen. Zo mooi is dat. En dan kom je zo bij de zee.”

“Alle scholen in Vlissingen waarop ik heb gezeten bestaan niet meer. De kleuterschool bij het Fort is nu een moskeetje. De Jan Ligthartschool en de LEAO ook weg. Daar staan nu huizen.”

“Hetzelfde met de verenigingsgebouwtjes. Er is al veel gesloopt en er komt niks voor terug. Ik snap het wel hoor, maar ik vind het jammer. Zo worden veel verenigingen de nek omgedraaid.”

“Maar goed, dat we maar veel van het mooie weer mogen genieten. Alhoewel, bij slecht weer is het hier ook prachtig. De schepen volgen met Vesselfinder. Heel de wereld vaart hier voorbij.”

Geplaatst in Ik Ben Vlissingen

Kim de Nooijer-Verweel

Kim de Nooijer-Verweel (28). Gehuwd. Geboren in Purmerend. Woont sinds acht jaar in Vlissingen. Mede-eigenaar van Visamy op het Bellamypark. Van beroep buitensportinstructeur.

“Zomers was ik altijd in het buitenland. Het begeleiden van groepen bij raften, klimmen, kajakken, canyoning. Extreme sporten dus. Ik hou niet van saaie dingen. Grenzen opzoeken.”

“In de winter werkte ik bij Ferry’s. Dat was naast de viswinkel. Zo heb ik m’n man leren kennen. We besloten er samen voor te gaan. Iets moois neer te zetten. Met heel veel plezier.”

“Maar zonder sporten kan ik niet. Heb ik nodig om mijn kop leeg te maken. Surfen in Domburg. Hardlopen over de boulevard. Rondje Walcheren op de racefiets. Nou, dat allemaal.”

“Vlissingen kent veel contrasten. Migranten. Toeristen. Paradijsvogels. Vis hoort ook bij een havenstad. En hard werken. Hier moet je niet hip zitten doen met een of ander tokootje.”

“Ben ook nog vrijwilliger bij inloophuis ’t Anker. We koken elke week voor verslaafden, daklozen, eenzamen. Door het kleinschalige bouw je een band op. Dat is het mooie van hier.”

“Ben opgegroeid in Brabant, heb overal gewoond, maar Vlissingen voelt echt als mijn plekkie. Als ik weg ben geweest en over de A58 terugrijd, denk ik altijd: yes, we gaan naar huis.”

Geplaatst in Ik Ben Vlissingen

Rob Meijer

Rob Meijer (76). Geboren in Amsterdam. Kwam na veel omzwervingen in 2007 in Vlissingen terecht. “Toen overleed mijn dochter die hier woonde. Zelf zeg ik dat ik ben aangespoeld.”

“Kon een studio krijgen in de Willem3 waar ik meteen gelijkgestemden om me heen had. Ik ben een muzikant en creatief mens. Het woord kunstenaar zul je niet uit mijn mond horen.”

“Nadat ik op mijn 21ste kanker kreeg, ben ik met de gitaar door Europa gaan zwerven. Spanje. Joegoslavië. Duitsland. Heb vijftien jaar in Berlijn gewoond. Meerdere folkplaten gemaakt.”

“Toen de Willem3 sloot ben ik doorgespoeld naar de Nieuwstraat. Vlakbij de visboer en de döner. Elke dag een haring. Omdat ik het lekker vind. De döner is nog een erfenis uit Berlijn.”

“Ben dol op kringloopwinkels. M’n hele leven al. Jammer dat er in Vlissingen al veel opgedoekt zijn. Juist in deze tijd van duurzaamheid, hergebruik en het tegengaan van verspilling.”

“Een jaar of twintig geleden vond ik een schilderij van een Duitse kunstenaar wiens werk ik kende. Voor een paar gulden gekocht. Ik heb het laten veilen. Bracht 16.000 gulden op.”

“Voor de optimist is het leven geen probleem. Het is de oplossing. Ik ben heel vaak verhuisd. Kan niet zeggen dat ik me thuis voel hier. Voel me eigenlijk nérgens thuis. Maar wél o.k.”

Geplaatst in Ik Ben Vlissingen