Ik ben Vlissingen

Regelmatig portretteer ik onder mijn twitteraccount @helgeprinsen in zeven tweets een Vlissinger op straat. Wekelijks verschijnt er ook een portret in de Vlissingse Bode.

Loes van Bree

Loes van Bree (26). Samenwonend. Geboren in Vlissingen. Studeerde leisure management in Breda. Werkzaam bij Allyourz, een lokaal platform voor vrije tijd en vakantie in Zeeland.

“Sinds ik daar werk ontdek ik meer plekjes in Vlissingen. Ook leuke winkels waar ik eerst niet kwam. Vintagezaken. Conceptstore Tof. ’t Pothuys. Eerst ging ik alleen maar naar ketens.”

“Vroeger dacht ik altijd: ik vind het saai hier. Maar in Breda voelde ik me bij mooi weer opgesloten. Samen met de rest van Breda op een kleedje in een park zitten. Nee, niks voor mij.”

“Daarom ging ik vaak in de weekenden terug naar huis. De vrijheid hier. Het strand en de natuur. Als kind heb je dat niet door. Maar na mijn studie dacht ik: Vlissingen is het gewoon.”

‘Mijn favoriete plekje is omgeving Dokje. Zou leuk zijn als daar nog eens horeca komt. Nu haal ik een broodje en eet ik dat op het muurtje op. Uitkijkend op de jachtjes en het water.”

“Ons huis staat in de Glacisstraat. Je zit zo in de stad. De multiculturele winkels in de Scheldestraat vind ik echt top. De Turkse bakker. Roti bij de Surinamer. Of een broodje bij Prem.”

“Super wat er allemaal in Vlissingen gerealiseerd wordt. Ik merk om me heen dat het imago ook ten positieve aan het veranderen is. Blij dat ik hier ben geboren. Trots dat ik hier woon.”

 

Geplaatst in Ik ben Vlissingen

Diana van Gelderen

Diana van Gelderen (64). Single, 3 zoons. Geboren in Vlissingen. Oud-international handbal. Werd twee keer Handbalster van het Jaar. Werkzaam bij Esso tankstation op de Sloeweg.

“Eén keer ben ik overvallen. Bedreigd met een pistool. Gelukkig bleef ik rustig. Hij werd snel gepakt. Een jongen van zestien jaar. Na de overval was hij ergens een frietje gaan halen.”

“Heb tien jaar bij het Nederlandse handbalteam gespeeld. Reed vier keer per week naar Den Haag. Ben nooit verhuisd. De hele zomer leefden we in een slaaphuisje op het strand hier.

“Ik ben de jongste van 15 kinderen. Mijn moeder was de eerste vrouw die van Breskens naar Vlissingen zwom. Ze stierf toen ik zes maanden was. Mijn vader overleed toen ik vier was.”

“Daarom ben ik opgegroeid bij mijn tante en oom. Bonedijkestraat. Vincent van Goghlaan. Ik was als kind een halve knul. Voetballen op het veldje in de Bloemenlaan. Bomen klimmen.”

“Nu woon ik in de Badhuisstraat. Fijn wonen, maar vreselijk met parkeren. Mijn parkeervergunning geldt daar niet. Ook niet op het Stadhuisplein. Omdat het daar betaald parkeren is.”

“Aan sport doe ik niet meer. Heb te veel roofbouw gepleegd op mijn lichaam. Blessures van vroeger spelen steeds vaker op. Maar ben gek op vakanties. Snorkelen en duiken. Heerlijk.”

Geplaatst in Ik ben Vlissingen

Jan Stouthamer

Jan Stouthamer (63). Ongehuwd, 1 zoon, 2 bonuskinderen. Geboren in Vlissingen. Kapper. “Ik word nog steeds Jan de Kapper of Jantje genoemd. Terwijl ik al elf jaar ben gestopt.”

“Ben op mijn 15e begonnen bij Kapsalon Modern in de Scheldestraat. Later werd dat mijn zaak Hairpoint. Gigantisch drukke tijd. Werkte 16 uur per dag. Ook met modeshows erbij.”

“Klanten waren van allerlei pluimage. Soms zaten er ’s morgens twaalf dames van Papillon. Leuke meiden. Wat is je werknaam eigenlijk, vroeg ik dan. Nou, dan gierden ze het uit.”

“En ’s middags kwam zeg maar de hele heisa van de boulevard. Als kapper ben je praatpaal. De klanten vertrouwen je. En het is natuurlijk belangrijk dat je dingen niet doorvertelt.”

“Ik woon nu op de plek waar de Scheldemuur stond. Hoe geweldig kan je het hebben als Vlissinger. Tot voor kort kon ik vanaf mijn terras de nieuwe jachthaven en Dokbrug zien.”

“Maar de nieuwe flats aan de Kop van Dok ontnemen nu al het zicht. De ruimtes ertussen zijn enorme windgaten geworden. Je waait gewoon van je sokken. Ook bij matige wind.”

“Maar verder is het een lust om door Vlissingen te fietsen. Je wil niet geloven hoe vaak ik aangesproken word. Dan zeggen ze: o Jantje, wat jammer dat je mijn haar niet meer doet.”

Geplaatst in Ik ben Vlissingen

John “Sonny Boy” van der Broek

John “Sonny Boy” van der Broek (68). Hertrouwd, gezamenlijk 4 kinderen. Geboren in Vlissingen. Speelt al 35 jaar harmonica bij The Juke Joints. Rock-’n-roll en blues. Had vele banen.

“Heb overal aan geproefd. Tekenaar. Sonar-operator bij de marine. Vrachtwagenchauffeur. Menger-machinist bij een polysterfabriek. Printer-operator bij een drukkerij. Taxichauffeur.”

“Maar de marine staat bovenaan. Echt een gouden tijd daar. Onderzeeërs opsporen. Toendertijd Koude Oorlog. Net zoals nu weer. Bij de marine heb ik mondharmonica leren spelen.”

“Met The Juke Joints hebben we over de hele wereld gespeeld. Curaçao. Chicago. Mississippi. Plezier maken in muziek is zo fijn. Publiek dat uit z’n dak gaat. De jongens onder elkaar.”

“Ben in Havendorp geboren. Later woonde ik in de binnenstad. En nu negen hoog in de regenboogflat. Je kijkt van Breskens tot aan Westkapelle. Beter kan je gewoon niet zitten toch?”

“Er is wel veel veranderd. De Coosje Buskenstraat en de Lange Zelke zijn mooi geworden. Maar de Dobberende Dozen en de Harlekijn vind ik oerlelijk. Ben meer van het traditionele.”

“We zijn veel weg met onze camper. Paar maanden per jaar. Maar dan ook altijd weer blij om terug te gaan naar Vlissingen. Of zoals Rory Gallagher zingt: Going to my Hometown.”

Geplaatst in Ik Ben Vlissingen

Trudy Scharloo-Soolsma

Trudy Scharloo-Soolsma (71). Weduwe, 2 dochters. Geboren in een Vlissingse horecafamilie. Vanaf 1988 eigenares van Café Bosjeslaan, het enige bruine café in het Middengebied.

“Ben opgegroeid in cafés. M’n ouders hadden Café Valkenhof, m’n tante Truus Café Carlton, m’n mans oma was Rooie Marie van Café De Vriendschap. Allemaal op het Bellamypark.”

“De mensen die in mijn café kommen blijven totdat ze doodgaan. Ja, zo is ’t. Een sociaal café. Wanneer er iemand ziek is doen we alles voor ze. Naar het ziekenhuis rijden. Of de was.”

“Een vaste klantenkring. Zelfs vanuit Middelburg, Souburg, Zoutelande. Ja, dat is gewoon zo. Als ze een slokje te veel op hebben, pakken we de sleutels af en brengen we ze zelf thuis.”

“Een verlengde huiskamer is het. Ze kommen met al hun problemen. Veel alleenstaanden. We doen altijd wat extra’s voor ze. En klanten staan hier ook wel eens een visje te bakken.”

“We zijn elke dag open.’s Morgens altijd de vaste koffiedrinkers. Gezellig hoor. Praten over de gasprijzen. De dure boodschappen. De politiek. Of gewoon mopperen over het weer.”

“Vlissingen is voor mij verleden, heden en toekomst. Ik blijf tot de laatste snik. Echt wel. M’n kinders zetten het straks voort. Het is de liefde voor het vak. Dat heb je gewoon ín je.”

Geplaatst in Ik Ben Vlissingen

Marcela Simons

Marcela Simons-Clarisse (56). Getrouwd, 1 dochter. Geboren in Tilburg. Woont sinds 1988 in Vlissingen. Is pianolerares en docente muziek en CKV aan het Scheldemond College.

“Vanwege mijn Zeeuwse roots kende ik Vlissingen. De zee hè. Geweldig. Altijd relaxed. Mijn vader kwam uit Middelburg. Hij zat op de grote vaart. Ontmoette mijn moeder in Chili.”

“Mijn man ken ik van het conservatorium. Na ons diploma was er veel werk hier. Meteen pianoles gaan geven. Aan honderden leerlingen tot nu toe. De oudste woont in Ter Reede.”

“Ook groepslessen en koren. Je doet iets samen. Samen een ritme. Samen ademhalen. Dezelfde woorden en gevoelens. Naar iets toewerken. Je voelt je daardoor even vrij van alles.”

“Na 34 jaar vind ik Vlissingen nog steeds mooi. De historische straatjes. De gekleurde huizen. De duinen. De havens. De hertjes in het Nollebos en Westduin. Zelfs vossen zie je.”

“Of een enorm concert van kwakende kikkers. De kleuren van de bomen en planten in de avondzon. Alsof je in een film loopt. Dan denk ik: je zal hier toch maar mogen wonen.”

“Wat cultuur betreft kan het wel wat beter. Niet dat hier niks is hè. Maar de professionals trekken toch naar de grote steden. Wij zijn nu de enige twee pianoleraren in Vlissingen.”

Geplaatst in Ik ben Vlissingen

Alfred Regtop

Alfred Regtop (67). Getrouwd. Geboren in Tilburg. Kapitein op de Pioneering Spirit, het grootste schip ter wereld. Die legde de Northstream2, de gaspijpleiding van Rusland naar Duitsland.

“Toen we in 2019 voorbij Vlissingen voeren, viel het voor veel mensen tegen. Het schip ziet er namelijk niet massief uit. Een soort catamaran. Twee boegen. 477 m lang. 150 m breed.”

“Ik heb Poetin drie keer ontmoet. Hij werd begeleid door een fregat, een onderzeeër en een helikopter met bewapende mannen. Minimaal drie manieren dus waarop hij weg kon komen.”

“Ook een eigen kokkin en eigen servies. Ik ben waarschijnlijk ook doorgelicht, want bij zijn andere bezoeken kon ik geen verlof krijgen. Nooit gedacht dat hij een oorlog zou beginnen.”

“Ik heb van 1972 tot 2002 in Vlissingen gewoond. Mooie tijd gehad hier. Heb altijd gezegd dat als ik terugga naar Nederland dat dat dan naar Vlissingen is. Sinds kort is dat het geval.”

“Je hoeft maar ergens te lopen of je ziet een bekende. Ik heb het gewoon druk met gedag zeggen. Kijk, daar zie ik toevallig Chris aan komen lopen. Die heb ik al lang niet gezien zeg.”

“We wonen in het centrum. Vlak bij de zee. Daar moet ik wel naartoe kunnen. Straks kan ik op het bankje bij Michiel gaan zitten. Sterke verhalen vertellen met de andere ouwe zeelui.”

Geplaatst in Ik ben Vlissingen

Aagje Verkerk

Aagje Verkerk (71). Getrouwd, 2 zoons. Geboren in Vlissingen. Oud-docent Engels. Woonde meer dan vijftig jaar in Groningen. Keerde kortgeleden terug naar haar roots in Vlissingen.

“Het verlangen was altijd groot en werd alleen maar groter. Dat zat hem onder meer in de paalhoofden. Als ik die ergens in het buitenland zag, schoten de tranen mij in de ogen.”

“Ik miste ook de loodsbootjes die de Schelde opvliegen. Of die meeuw die altijd op het hoofd van Michiel de Ruyter zit. Het geluid van de branding. De kleinschaligheid van de stad.”

“Vlissingen kent ook een interessante geschiedenis. Dan zie ik voor me hoe Filips II met de Spaanse vloot uit Vlissingen vertrok om nooit meer terug te keren naar de Nederlanden.”

“Ik ben vernoemd naar Aagje Deken. Mijn vader was leraar Nederlands op de Rijks-HBS. Hij had wel wat met het feminisme. Mijn moeder heette Betje. Dus toen had hij ze compleet.”

“Ben opgegroeid aan de boulevard. De glooiing was er nog niet. Ik zie me bij storm nog met mijn beren voor het raam zitten. De golven sloegen tegen de ruiten. Soms óver de flat.”

“Nu woon ik weer in hetzelfde huis. Nog elke dag, als ik gezwommen heb in het zoute water, denk ik: ik wóón hier! Groningen is prachtig, maar er gaat toch niets boven Vlissingen.”

Geplaatst in Ik ben Vlissingen

Anton Swennen

Anton Swennen (60). Getrouwd, 5 kinderen. Geboren in Vlissingen. Manager bij Post NL. Was tien jaar mede-eigenaar van Stadscafé De Dighter. Is daar 1 juli jl. mee gestopt.

“Wat we altijd terugkregen van de mensen was dat het zo huiselijk was. Laagdrempelig. Leukste compliment was van een vrouw die zei dat ze gewoon alleen durfde te komen.”

“Ik zit al 45 jaar bij de post. Begonnen als postbode. Veel minder brieven en kaartjes nu. Behalve in de coronatijd. Toen leverden we hele bundels af bij de verzorgingshuizen.”

“Als postbode kende ik elk hoekje en gaatje van Vlissingen. Heb de straten zien veranderen. Vlissingers hebben altijd wat te klagen, maar tegelijkertijd zijn ze trots op de stad.”

“Vlissingen timmert flink aan de weg om toeristen te trekken. Heb nooit begrepen waarom Domburg zo hot is. Alles is veel mooier hier. Warmer ook. Én een zuiderboulevard.”

“Ben in de Spuistraat geboren. We speelden vaak bij de Kazematten. Stiekem roken daar. En bij harde storm proberen op de glooiing te springen voordat de golf eraan kwam.”

“Ben verknocht aan Vlissingen. Zal er nooit weggaan. In de tunnel van de Kazematten is het zaadje gelegd voor mijn liefde voor de stad. En voor de boulevard in het bijzonder.”

Geplaatst in Ik ben Vlissingen

Ellen Franken

Ellen Franken (64). Samenwonend, 2 zoons. Geboren in Dordrecht. Kwam 44 jaar geleden voor de liefde naar Vlissingen. Is al jaren leesconsulent bij de bibliotheek in Vlissingen.

“Bij meerdere scholen in de gemeente Vlissingen breng ik leesplezier. Door verschillende activiteiten met boeken te bedenken, probeer ik de aandacht voor het lezen te vergroten.”

“Want het is algemeen bekend dat de leesvaardigheid helaas achteruitgaat. Mijn grote passie zijn de kinderen. Daar krijg je zoveel energie van. Je krijgt ook zoveel terug van hen.”

“De plek waar de bieb nu zit is een vertrouwde plek geworden voor iedereen. Tijdens het filmfestival is er een voorleesfeest op het strand. Paul van Loon signeert op die middag.”

“Toen ik in Vlissingen kwam wonen dacht ik: het lijkt wel een groot dorp. Ook hoe de mensen met elkaar omgaan. Het Bethesdaziekenhuis was er nog. V&D. Speckens. Alhambra.”

“Een uitgaander ben ik niet. Wel af en toe een terrasje. De boulevard leeft steeds meer. Kijk naar Pier 7. De overhangende terrassen. En de vernieuwingen die er nog aankomen.”

“De stad is in al die jaren absoluut drukker geworden. Vooral ’s zomers. Het Bellamypark. De Oude en de Kleine Markt. Het zit altijd vol. Daar word je als Vlissinger toch blij van?”

Geplaatst in Ik ben Vlissingen