Ik ben Vlissingen

Regelmatig portretteer ik onder mijn twitteraccount @helgeprinsen in zeven tweets een Vlissinger op straat. Wekelijks verschijnt er ook een portret in de Vlissingse Bode.

Roel Smit Roeters

Roel Smit Roeters (64). Getrouwd, 2 dochters. Geboren in Vlissingen. Liftmonteur. “Nog een week en dan ga ik met pensioen. Mijn rayon is Walcheren. Zo’n 400 liften op het eiland.”

“Nog steeds hoor je mensen over die film van Dick Maas. Angst om in te stappen. Heb wel eens meegemaakt dat de rem van een lift het niet meer deed. Gelukkig zat er niemand in.”

“Maar elke week bevrijd ik wel mensen. Ook een keer een Duits elftal. Die hadden staan springen met z’n allen. Nou, het water gutste van de muren toen ze na een uur eruit konden.”

“Ben opgegroeid naast de oude HBS. Was bevriend met de kinderen van de conciërge. Verstoppertje spelen in die grote school. En schrikken van het geraamte in het biologielokaal.”

“Ik hou erg van de industriële architectuur in Vlissingen. Kan ook erg genieten van de somberheid en afbraak. Mijn hobby is oude radiootjes restaureren. Met buizen en lampen hè.”

“Verder veel wandelen. En ik speel elke week muziek met wat vrienden. We kunnen geen noot lezen. Allerlei instrumenten. Improvisaties. Nemen het ook op. Voor onszelf. Erg leuk.”

“Ik kom m’n pensioen wel door. Een beetje reizen door Europa. Klussen bij mijn dochters. Dus als je vast komt te zitten in een lift, dan kan ik je alleen nog maar deze week redden.”

Geplaatst in Ik Ben Vlissingen

Frans Schrijnemakers

Frans ‘Rooie Frans’ Schrijnemakers (79). Samenwonend. Geboren in Roermond. Van beroep landmeetkundige. “Maar het laatste wat ik deed was een hotelletje in Middelburg”.

“Zelf heb ik 23 jaar in jachthaven Michiel de Ruyter gewoond. Ook de halve wereld afgezeild. Een boot is een ideaal huis. Je hebt alle vrijheid en kunt weg wanneer je zin hebt.”

“Mooiste was dat je na terugkomst van een reis weer de haven binnenvoer. Vanwege mijn gezondheid heb ik helaas een punt achter het zeilen moeten zetten. Was wel een klap.”

“Het kroegleven in Vlissingen vond ik altijd wel gezellig. Soif. Flying Dutchman. Astoria. Leuke tenten. Op cultureel gebied het straatfestival. De tijd nog van Verhagen en Deelder.”

“Vorig jaar augustus kwam ik over uit de Filipijnen waar ik woon. Voor een maand. Maar toen kwam de lockdown. Kon niet meer terug. Nog steeds. Zit ‘gevangen’ in Vlissingen”.

“Heb daarom een ‘weggooiauto’ gekocht. Om een beetje mobiel te zijn voor zolang ik hier nog ben. Verder hou ik van cryptogrammen, sudoku’s en muziek. Jazz. Mahler. Bach.”

“Gelukkig mag ik het huis van een oude Engelse zeilvriend gebruiken. Mijn nabije toekomst hangt af van dat klotevirus. Ja, natuurlijk. Als ik morgen een ticket krijg, ben ik weg.”

Geplaatst in Ik Ben Vlissingen

Chanping Mok

Chanping ‘Ping’ Mok (34). Getrouwd, 2 dochters. Geboren in Vlissingen. Calculator bij Traffic Service Nederland in Heinkenszand. Het ontwerpen van verkeersmaatregelen in de bouw.

“Alles voor de veiligheid. Je tekent een plan uit. Afzethekken. Tekstwagens. Omleidingsborden. Eigenlijk zat ik in de reclame. Ben zes jaar zzp’er geweest. Toch weer gaan solliciteren.”

“Heb tot m’n zesde in Papegaaienburg gewoond. Straat uit, bruggetje over en ik was op school. Daarna de Witte Wijk in Souburg. Erg multicultureel. Ik voelde me veilig. Op m’n plek.”

“Mijn ouders komen uit Hongkong. Chinese gewoonten? Eten natuurlijk. Vis. Kip. Rijst. Chinese comedyseries binge-watchen. Van alles. Ik spreek Kantonees. Maar kan het niet lezen.”

“Een Chinese gemeenschap is er niet in Vlissingen zover ik weet. De ouderen kennen elkaar wel van gezicht. We zijn als Chinezen altijd wel bezig. Kijken waar nog mogelijkheden zijn.”

“Sinds kort hebben we een nieuwbouwhuis in het Scheldekwartier. Vlakbij de A58. Vlakbij de stad. Alles rondom ons. Veel jonge gezinnen. Straks ook bomen en parkjes. Fijne buurt.”

“Ja, ik voel me gewoon thuis in Vlissingen. Na al die jaren is alles vertrouwd. De mensen geven hier om elkaar. Dit is mijn stad waar ik alles en iedereen ken en alles weet te vinden.”

Geplaatst in Ik Ben Vlissingen

Jolanda den Hollander – Schout

Jolanda den Hollander-Schout (63). Getrouwd, 2 kinderen. Geboren in Vlissingen. Werkt ruim 40 jaar als verpleegkundige bij het ADRZ. Sinds de fusie op afdeling Heelkunde in Goes.

“Vlissingen heeft een stedenband met Ambon in Indonesië. Ondersteunt daar diverse humanitaire projecten. Ben als verpleegkundige al negen keer met een operatieteam uitgezonden.”

“Ik ben in Paauwenburg opgegroeid. We waren een van de eerste bewoners. Veel bouwwerkzaamheden. Altijd klimmen en klauteren. Een paradijs. Westerzicht bestond nog uit weilanden.”

“Je fietste alleen maar via B-wegen naar Middelburg. Gek dat we daar nu wonen. Aan de buitenkant van Vlissingen. Een doodlopende weg. Onze achtertuin grenst aan de Zuidbeekseweg.”

“Je ondergaat er alle seizoenen. Meidoorn. Fluitekruid. De weidsheid en de ruimte die we daar hebben. Het allermooiste zijn de zonsondergangen bij ons achter. Onbeschrijflijk zijn die.”

“Als je hier woont hoef je eigenlijk helemaal niet weg. Altijd een vakantiegevoel. Naar het Nollestrand. Naar de zee. Ik mis wel de vaartochtjes van vroeger op de PSD-boot naar Breskens.”

“Met de app ‘Vessel Finder’ kun je schepen spotten. Hoe ze heten. Waar ze naartoe gaan. Dan zie je pas hoe snel ze rond de wereld gaan. Dat komt in Vlissingen gewoon allemaal voorbij.”

 

 

Geplaatst in Ik Ben Vlissingen

Colette ‘Kootje’ Herman de Groot – Metzelaar

 

Colette ‘Kootje’ Herman de Groot-Metzelaar (91). Weduwe. 3 kinderen. Geboren op Oost-Java waar haar vader planter was in koffie, thee, rubber. Woont sinds 1957 in Vlissingen.

“Mijn man was loods. Eind jaren vijftig waren hier bijna geen huizen te krijgen. Maar we konden gelukkig terecht in een flat aan de President Rooseveltlaan. Die waren toen net nieuw.”

“Ik was meteen tevreden. Wie heeft dat, zo’n strand vlakbij? Zeker met kinderen. Wat wil je nog meer? En de familie en vrienden wilden natuurlijk heel graag bij ons komen logeren.”

“Iedereen komt voor het strand en de zee. Willen we het hier een beetje leuk houden, dan moeten we het niet te volstampen. Maar je ziet het ene vakantiepark na het andere verrijzen.”

“Gelukkig gaat het oorspronkelijke Nollebosplan niet door. Ik heb het bos zien groeien. Het was nog helemaal kaal. De kap van de kinderwagen kwam zelfs boven de boompjes uit.”

“Er is helaas al veel weg. Heel jammer. De kaalslag in de jaren zestig. Maar de loodsen hebben ervoor gezorgd dat de loodsensteiger, de jachthaven en de zeevaartschool zijn gered.”

“Vervelen doe ik me nooit. Leesclubje. Film. Boodschappen. Visite. Vlissingen is al 65 jaar mijn woonstee. Indonesië is je land niet meer hè. Nee, logisch dat we daar weg moesten.”

Geplaatst in Ik Ben Vlissingen

Mohammed El Gartit

Mohammed El Gartit (29). Geboren in Nador, Marokko. Opgegroeid in Vlissingen. Eigenaar van Market & Slagerij Argana die zijn vader in de Hobeinstraat begon. Sinds 2011 in de Scheldestraat.

“Een doorloopstraat. Ons klantenbestand is zeer divers. Veel nationaliteiten. Van havenarbeiders tot internationale studenten. Multi-cultureel. Je maakt met iedereen een praatje. Heel gezellig.”

“We verkopen kip, vlees, groenten en fruit. Zo zijn onze exotische watermeloenen ieder jaar erg gewild. Eigenlijk zijn we een groothandel in kipproducten in onder andere Frankrijk en België.”

“Het idee daarvoor ontstond tijdens een mbo-stage bij een groothandel in verpakkingen in Lille. De vraag naar kipproducten was groot en als jonge ondernemer zag ik toen meteen kansen.”

“Wat ik vaak hoor in de winkel is dat ze schrikken van het bedrag dat ze moeten betalen. Telkens van: weet je het zeker? Heb je geen fout gemaakt? Omdat we van die scherpe prijzen hanteren.”

“Vlissingen vind ik een prachtige stad. Altijd als ik terug ben uit de grote stad voel ik de rust. Vrienden en familie. Lekker wandelen. Dan word je altijd wel herkend als de lokale slager hahaha.”

“Tijdens Onderstroom, volgend weekend, kan iedereen met onze straat kennismaken tijdens de audiovisuele tour ‘Home is where the Scheldestraat is’. Die zin is helemaal op mij van toepassing.”

Geplaatst in Ik Ben Vlissingen

Frank van Ieperen

Frank van Ieperen (39). Single. Geboren in Oost-Souburg. Afgestudeerd bij de HZ-opleiding Bedrijfskundige Informatica. Is onder andere voorzitter van Stichting Dromen voor Duchenne.

“Duchenne is een progressieve spierziekte. Je gaat stapje voor stapje achteruit. Tot m’n twaalfde heb ik kunnen lopen. Een medicijn is nog niet gevonden. Alleen symptoombestrijding.”

“Er is 24/7 iemand in mijn nabijheid. Zestien verschillende verzorgers. Zij zijn eigenlijk mijn handen. Met mijn pgb-budget kan ik gewoon alles zelf regelen. Ook de mensen aannemen.”

“Ik voel me echt een Oost-Souburger. Het is meer het dorpse, de gebondenheid en het ons kent ons. Alle faciliteiten bij de hand. Veel winkels ook in Souburg. Dus wat wil je nog meer?”

“Met mooi weer ben ik vaak op pad. Terrasje pikken. Ook met fiets en auto. Soms naar congressen waar ik gastspreker ben. Mijn droom is al vervuld: een reis naar Amerika in 2019.”

“Maar het is nog veel fijner om dromen van andere Duchenne-patiënten te realiseren. Daarom nu druk bezig met een sponsor sportevenement op 5 september, genaamd ‘Frank 40’.

“Heb nog meer plannen. Leuke dingen voor de stichting. Ik ben gewoon… weet je… ik probeer veel plezier te maken. Elke dag een feestje. Nou, op een of andere manier lukt dat aardig.”

Geplaatst in Ik Ben Vlissingen

Frans Hut

Frans Hut (55). Single. 2 dochters. Woont vanaf z’n vijfde in Vlissingen. Was o.a. steigerbouwer, grondwerker en barkeeper. Is sinds maart 2020 werkzaam op de Milieustraat.

“Door de corona raakte ik m’n werk kwijt. Ik dacht: geef mij maar een grijper en wat vuilniszakken en ik ga beginnen. Ik moet wat te doen hebben hè. Toen kwam dit op m’n pad.

“Leuk ploegje. Buitenwerk. Héérlijk. Tijdens de lockdown stonden ze soms tot bij het viaduct. Een uitje voor veel gezinnen. Je wil niet weten wat er wordt weggegooid.”

“We zijn een wegwerpmaatschappij geworden hè. Een paar maanden terug: prachtig uitgesneden eikenhouten deuren. De meeste mensen hechten er geen waarde meer aan.”

“Veel bekenden natuurlijk die je tegenkomt. Da’s best wel leuk. Een praatje met die en met die. Zoals in het café. Heel gevarieerd. Kijk met hem daar heb ik nog op school gezeten.”

“Ik woon in de Glacisstraat. Prima daar. Een muzikaal buurtje. Een doedelzakspeler. Een gitarist. Een drummer. Dan hoor je ze lekker oefenen op het zolderkamertje met open raam.”

“Het is vijf minuten naar het strand. En drie naar het centrum. De horeca ga ik niet meer in. Dan heb je geen eigen leven. Nu ideale werktijden. En heel veel mooi weer hè, hier in Vlissingen.”

 

Geplaatst in Ik Ben Vlissingen

Annet Eekman

Annet Eekman (56). Single. 1 zoon. Geboren in Vlissingen. Werkt al dertig jaar als receptioniste/ telefoniste bij Kloosterboer Vlissingen BV. Is daarnaast freelance fotograaf voor De Bode.

“Ben er eigenlijk ingerold. Hartstikke leuk. Je komt overal en maakt van alles mee. Het mooiste vind ik altijd de herdenkingen. Met veteranen uit de Tweede Wereldoorlog. Brok in m’n keel.”

“Kloosterboer is een prachtig bedrijf. Dynamisch. Een mannenwereld. Voel me er helemaal thuis. Het internationale. De haven. Ben er helemaal gek van. Vlissingen is Klein-Rotterdam hè.”

“Ik woon in Lunenburg. Ooit een huurwoning en verwaarloosd. Toen te koop gezet. De wijk is helemaal opgeknapt. Een groene oase. En gezellig. M’n broer en zus wonen in dezelfde straat.”

“Elke dag fiets ik m’n rondje. De sluizen. Uncle Beach. Fantastisch daar. Ik heb wat met de oorlog. Dat zit in de familie. Daarna over de boulevard en zo naar huis. Helemaal blij ben ik dan.”

“Weer of geen weer. Ook in de regen. Je hebt altijd aanspraak. Of net zoals op zaterdag lekker vroeg je nest uit. Dan wordt Vlissingen wakker bij zo’n rondje. Worden de terrassen uitgezet.”

“Vlissingen geeft mij altijd rust. Het geluid van de schepen en de zee. Ik ben hier geboren en getogen en wil uitgestrooid worden op mijn lievelingsplek. Op het uiterste puntje van de Punt.”

Geplaatst in Ik Ben Vlissingen

Liselot van der Baan-Smulders

Liselot van der Baan-Smulders (30). Getrouwd. Geboren in Sint Jansteen. Is -net zoals haar man Bart- dierenarts bij dierenkliniek De Ark. Woont sinds vier jaar in Oost-Souburg.

“Na m’n studie in 2015 wilde ik weer heel graag terug naar Zeeuws-Vlaanderen. Maar een baan vinden was moeilijk toen. Nu is er juist een tekort. Bij De Ark kon ik werk krijgen.”

“Het lijkt een andere provincie, maar het voelde meteen als thuis. Ben zelfs verliefd geworden op deze kant van het water. De mensen zijn veel hartelijker dan ik van tevoren dacht.”

“We hebben meteen een borrel gegeven voor de hele straat. Zo hebben we ze in één keer leren kennen. Van de bakker in de Kanaalstraat kregen we zelfs gebak mee dat over was.”

“Onze praktijk heeft een groot team. Ieder zijn eigen specialisatie. Zoals in de grote stad. Uniek in Zeeland. Daarom kunnen we veel aanbieden. Trek je alles naar een hoger plan.”

“Ikzelf heb me gespecialiseerd in kippen. Hele leuke dieren. Slim. Gezellig. Met een eigen karakter. Ik hou verder van laagdrempeligheid. Veel kletsen. En niet al te moeilijk doen.”

“Ben erg dankbaar voor alle vrijwilligers van de stichting Dierenwelzijn Walcheren, Scheldekat en de Dierenambulance. Die staan 24/7 klaar. Een huisdier maakt een mens gelukkig.”

Geplaatst in Ik Ben Vlissingen