Ik ben Vlissingen

Regelmatig portretteer ik onder mijn twitteraccount @helgeprinsen in zeven tweets een Vlissinger op straat. Wekelijks verschijnt er ook een portret in de Vlissingse Bode.

Manon Passenier

Manon Passenier (49). Latrelatie. Geboren in Vlissingen. Woont in Paauwenburg in dezelfde straat als waar ze opgroeide. Is sinds haar 23ste jaar stewardess bij de KLM. Businessclass.

“Ik dacht: ik word nooit aangenomen want dat zijn blonde dames met een parelketting. Nu is de crew multicultureel. Het is elke keer anders. Afwisselend. De mensen die je ontmoet.”

“Het liefst vlieg ik op het Verre Oosten. Voor het lekkere eten daar en de massages. Zomaar op vakantie gaan doe je niet met zo’n baan. Je komt al op de mooiste plekken ter wereld.”

“Strandjes. Baaien. Eilandjes. Maar echt, Vlissingen gaat voor mij boven alles. De zonsondergangen. Het Zeeuwse licht. Natuurlijk die scheepvaart. De Zeeuwse stranden zijn ook uniek.”

“Er zijn mensen die nog steeds negatief over Vlissingen zijn, maar er is overal wel wat toch? Kijk om je heen. Toeristen komen van heinde en verre naar hier. Zeker tijdens de coronatijd.”

“Het eerste wat ik altijd doe als ik thuiskom is naar de zee. Naarmate je ouder wordt waardeer je steeds meer de rust. In de Randstad werd ik gek. Heb er maar zes maanden gewoond.”

“Ben altijd al een vrijbuiter geweest. Vlissingen is voor mij synoniem met zorgeloosheid. De zee verveelt nooit. Als ik het overnieuw zou moeten doen zou ik misschien wel gaan varen.”

Geplaatst in Ik Ben Vlissingen

Jaap Martijn

Jaap Martijn (76). Getrouwd, 2 kinderen. Geboren in Markelo. Vrijwilliger bij Fort Rammekens. Oud-marine-officier. Kwam na zijn pensionering in 2003 in Vlissingen terecht.

“We kenden Vlissingen van vakanties uit onze jeugd. Onze familie is Zeeuws. Deze stad beviel ons. Aan de zee. En er zijn genoeg faciliteiten. Een auto heb je niet per se nodig.”

“Ben begonnen op de onderzeedienst. Vervolgens jagers, fregatten, kruisers. Ook lesgegeven. En overal gewoond. Napels… Engeland… Daar is de liefde voor wandelen ontstaan.”

“In Vlissingen zijn we daarmee doorgegaan. Met ‘leasehond’ Lester. Naar het Nollebos, de Punt of Rammekenshoek. Zo ben ik eigenlijk vrijwilliger geworden bij Staatsbosbeheer.”

“Fort Rammekens is 475 jaar oud. Gebouwd door de Spanjaarden. De atmosfeer. De geschiedenis. Die voel je binnen die metersdikke muren. De mensen zijn altijd onder de indruk.”

“De kwaliteit van de horeca in Vlissingen vind ik over het algemeen matig. Sligrovoer uit de magnetron. Alhoewel, ik vergeet Visamy. Daar kun je eenvoudig èn kwalitatief goed eten.”

“Ben benieuwd hoe de herinrichting van de Coosje Buskenstraat en de Spuikom eruit gaat zien. Meer groen. Dat doet Vlissingen wel goed vind ik. Daarmee gaan we verder vooruit.”

Geplaatst in Ik ben Vlissingen

Ad Theune

Ad Theune (62). Getrouwd, 3 kinderen. Geboren in Vlissingen. Kapitein op de Westerschelde Ferry. Begon 41 jaar geleden als matroos op de PSD-boten. Vaart sindsdien heen en weer.

“Ze vragen wel eens: raak je het niet beu? Nee, het is juist een uitdaging. Een van de drukste vaarwegen ter wereld. Het is elke keer weer een puzzel hoe we de oversteek gaan maken.”

“De veiligheid en apparatuur zijn natuurlijk sterk verbeterd. Bij de PSD was het nog echt varen. Zeker de prinsessenboten. Stampen en slingeren. Nu is het meer een varend salonnetje.”

“De Olau Line kwam altijd om 18.25 uur binnen bij de Songaboei. En dan vanuit Breskens mooi aansluiten op het schroefwater. Achter die grote kont aan naar Vlissingen. Een belevenis.”

“Ik ben opgegroeid in de Bloemenbuurt. Het ouderwetse gezinsleven. Tussen de middag via de brandgangen naar huis om warm te eten. Dat je overal het vlees en de aardappelen rook.”

“Ik kijk vaak naar oude foto’s van Vlissingen. En als ik dan door een of andere straat rijd, stel ik me voor dat sommige dingen er nog staan. Ben wel een geschiedenismannetje zeg maar.”

“Het meest hou ik van de ruimte hier. Het mooie wonen. Dat je na een vakantie denkt: we hoeven eigenlijk helemaal niet weg hier. Je pakt de fiets en overal om je heen heb je de vrijheid.”

 

Geplaatst in Ik Ben Vlissingen

Wyanda Schop

Wyanda Schop (47). Samenwonend, 2 dochters. Geboren in Vlissingen. Communicatie-adviseur bij de Provincie Zeeland. ‘Watervrouw’. Instructeur en bestuurslid Dr. A. Stavermanbrigade.

“Ik zit al vanaf mijn dertiende bij de reddingsbrigade. Staverman was een Vlissingse huisarts die zich inzette om het grote aantal verdrinkingen te verminderen. Meer dan een eeuw geleden.”

“Nog steeds verdrinken er zo’n 100 mensen per jaar in Nederland. Zeezwemmen heb ik nooit gedaan. Heb het absoluut niet op kwallen, haha. Zodra ik er maar eentje zie, ga ik uit het water.”

“Ben in Bossenburgh opgegroeid. Toen een nieuwbouwwijk. Veel kinderen. Lekker op straat spelen. In de jaren tachtig werd het multicultureler. Surinamers. Antillianen. Marokkanen. Turken.”

“Van mijn studententijd aan de HZ heb ik echt genoten. Café Frapo’s. De oude Concurrent. De evenementen en festivals. Ik heb staan dansen bij dj Tiësto op het Arsenaalplein. Echt heel tof.”

“Via het Bunkerpad fiets ik altijd naar m’n werk. Ook daar hou ik me met water bezig. Projecten als Waterdunen en Grenspark Groot Saefthinge waar de Hedwigepolder nu deel van uitmaakt.”

“En dan met de wind in de haren terug naar Vlissingen. Vroeger was de slogan ‘Bruisend als de Branding’. Nu ‘Stad aan Zee’. Dat vind ik veel treffender. Het stoere. Het zíjn. Dat is Vlissingen.”

Geplaatst in Ik Ben Vlissingen

Dennis Castel

Dennis Castel (34). Single. Geboren in Terneuzen. Kwam in 2010 in Vlissingen wonen. Is eigenaar van reclamebureau ZeeuwsOnline en voorzitter van stichting IN Vlissingen Promotie.

“Het pure, het recht door zee zijn en de enorme doe-mentaliteit spreekt me aan. We zijn van oorsprong natuurlijk een arbeidersstad. De Vlissingers gaan nooit bij de pakken neerzitten.”

“Ik ben ook secretaris van Rescue Vlissingen. Zo blij dat het deze zomer weer plaatsvindt. Een prachtig Vlissings evenement voor gezinnen en kinderen. Zonder dat het iets hoeft te kosten.”

“Het meeste unieke is de boulevard met z’n scheepvaart. Een cliché natuurlijk. Maar m’n oud-collega’s in Amsterdam dachten echt dat ik de langsvarende schepen erin gephotoshopt had.”

“Ben een enorme workaholic. Het voelt niet als werk, dus ik ben bijna hele dagen op mijn kantoor in Dockwize. Groeimogelijkheden. Waarom zou je weggaan als alles hier aanwezig is?”

“Daarom heb ik stichting IN Vlissingen Promotie opgezet. Om Vlissingen beter op de kaart te zetten en samenwerking te beogen. Daarnaast om de trots onder de bewoners te bevorderen.”

“Geef Vlissingen nog vijf jaar en dan voorspel ik dat we net zo’n mondaine badplaats als Domburg worden. Maar dan wel met het rauwe, industriële randje waar onze stad om bekend staat.”

Geplaatst in Ik Ben Vlissingen

Ad Filius

Ad Filius (60). Getrouwd, 2 dochters. Geboren in Vlissingen. Werkte jaren bij de gemeentereiniging. Is sinds drie jaar beheerder van de begraafplaatsen in de gemeente Vlissingen.

“In eerste instantie viel ik van m’n stoel. Dat ze mij hiervoor vroegen. Zo zit ik tot aan m’n nek vol met tattoos. Maar bij uitvaarten kleed ik me zo aan dat je ze amper tot niet ziet.”

“Je moet alles regelen. Het graf delven en sluiten. De begeleiding naar het graf. Het moeilijkste vond ik dat je te maken krijgt met mensen die verdriet hebben. Het went. Niet altijd.”

“Ben een fervente motorrijder. Een Harley Davidson. Veel ritten door Walcheren. De kleine weggetjes pakken. Net alsof je in het buitenland bent. Terwijl het je eigen provincie is.”

“Als geboren Vlissinger ken ik natuurlijk veel mensen. M’n ouders hadden een fietsenzaak op de Hogeweg. Het stikte daar van de winkels. Niets meer van overgebleven. Jammer.”

“Ik hou toch meer van het oude Vlissingen. Moet altijd denken aan: thuis heb ik nog een ansichtkaart. Straks krijgen we een Zeelandtoren. Zoiets past toch helemaal niet bij ons?”

“Wat er voor mij uitspringt is de Noorderbegraafplaats. Het is er rustig. Je kunt genieten van de vogels en de natuur. Dit jaar nieuwe bankjes en paden. Gewoon een prachtig park.”

Geplaatst in Ik Ben Vlissingen

Fabienne Thorn

Fabienne Thorn (27). Single. Geboren in Vlissingen. Net afgestudeerd als event manager. Werkt voorlopig als verkoopmedewerkster bij Omoda. Woont sinds kort weer bij haar moeder.

“Na vier jaar Breda verlangde ik weer naar Vlissingen. Vooral in de zomer. Lekker in de achtertuin. Op de boulevard kom ik bijna nooit. Rondje met de scooter. Ben geen strandmens.”

“Lekker wandelen met de hond op de Groene Boulevard. En ook al zie je steeds meer toeristen, je hebt altijd bekenden om je heen. Gezellige babbeltjes. De down to earth-mentaliteit.”

“Zelf ben ik eigenlijk introvert en bedeesd. Maar in maart ben ik finalist van Miss Beauty of Zeeland. Mijn boodschap: de buitenkant is hoe je eruitziet, de binnenkant hoe je echt bent.”

“Een van de redenen dat ik meedoe aan de verkiezing is dat je mensen kunt inspireren. Doe je niet anders voor, maar wees trots op jezelf. Knapheid zit in de energie die je uitdraagt.”

“Stapels kleding en schoenen zijn niet nodig. Ben zelf aan het ontspullen. De schoenkeuze van de gemiddelde Vlissinger? Ik zou zeggen: veilig en comfortabel. Geen stilettohakken.”

“Bij veel mensen van buiten is Vlissingen nog steeds het ondergeschoven kindje. Gek toch? Als je nu op zaterdag door de stad loopt, is het weer net zo gezellig en druk als vroeger.”

Geplaatst in Ik Ben Vlissingen

Slavica Antic

Slavica Antic (72). Single, 1 zoon. Geboren in Pirot, Servië. Kwam in 1972 naar Nederland. Werkte bij de suiker- en dropfabriek in Roosendaal. En daarna 30 jaar bij de Vitrite in Middelburg.

“In Roosendaal waren we met 120 Joegoslavische vrouwen. Ons eerste uitstapje was naar Madurodam. Om te zien hoe Nederland eruitzag. Het tweede uitje was naar Vlissingen. De zéé!”

“Ik was meteen verliefd. Ja natuurlijk. Ik kende alleen maar de bergen. Dacht: wat zou het geweldig zijn als ik in deze stad oud mag worden. In 1974 kon ik een huis huren op het Eiland.”

“Sinds de VUT doe ik vrijwilligerswerk. Bij de Cultuurwerf, het MuZeeum en Film by the Sea. Ben verzot op film kijken. Ik plan m’n vakantie zo dat ik terug ben als het filmfestival begint.”

“In Servië heb ik een flatje. En ook een huisje in de bergen. Het cultuurverschil is groot. De vrouwen zijn er ijdel. Om door een ringetje te halen. In Nederland is het van doe maar gewoon.”

“Aan het klimaat wen ik nooit: vaak wind en regen. Op de Balkan zijn de zomers lang en heet. Maar na een paar maandjes gaat het kriebelen en verlang ik weer naar m’n huisje in Holland.”

“Hier ben ik volop Nederlands. Droom ook in het Nederlands. En kijk eens wat een uitzicht. Vóór de bootjes en áchter de Oranjedijk. Als ik weg moet hier, dan alleen tussen zes plankjes.”

Geplaatst in Ik Ben Vlissingen

Rien van den Berg

Rien van den Berg (62). Getrouwd, 2 kinderen. Begon op zijn 19e met Autoschadebedrijf Van den Berg. Geboren en opgegroeid in de Slijkstraat waar zijn opa een transportbedrijf had.

“Het stond er altijd vol met vrachtwagens. Ook in de Koestraat en het Boterplein. Veel verkrotte woningen nog in die tijd. Spelen deden we bij de kazerne waar nu de Westpoortflat staat.”

“Ben klein en kneuterig begonnen. Als je wat doet, doe het dan goed. Kwaliteit leveren. En de klant centraal stellen. Passie, trots en bevlogenheid. Als je dat hebt, is werken een hobby.”

“Ik wandel vaak door het Scheldekwartier. Dan denk ik: wow, hier gebeurt het. Alle vernieuwing gebeurt hier in het centrum. Heel bijzonder. Dat vind je nergens anders in Nederland.”

“We hebben nu twee coronajaren achter de rug. De mensen vieren hun vakantie in Nederland. En daar heeft Vlissingen van geprofiteerd. Het is veel drukker geworden met toeristen.”

“Wat me ook aantrekt hier is het multiculturele. Geen eenheidsworst van mensen. Het beweegt hier. Nonchalant. No nonsense. Gewoon jezelf zijn. Niet pretenderen dat je iets bent.”

“Wel streef ik altijd perfectie na die ik dagelijks ook op mijn medewerkers probeer over te brengen. Dat is terug te zien in ons werk. En de toekomst? Who knows. Wij zijn er klaar voor.”

Geplaatst in Ik Ben Vlissingen

Frans van Westenbrugge

Frans van Westenbrugge (65). Getrouwd, 1 zoon. Geboren op Scheveningen. Kreeg in 1988 een baan als kok hier. Had ook restaurant De Sardijn. Is nu cateringmanager in de offshore.

“Een internationale crew. Ik zit over de hele wereld. Rio. New Orleans. Canada. Vijf weken op, vijf weken af. Elke keer als ik terugkom in Vlissingen zie je de veranderingen in de stad.”

“Ondanks dat er veel dure huizen worden gebouwd, blijft de mentaliteit toch die van een havenstad. Vind wel dat er meer onderscheidende winkels moeten komen dan nu het geval is.”

“Daardoor wordt de aantrekkingskracht groter. Een goed vegetarisch restaurant mis ik ook hier. In Vlissingen zie je duidelijk dat het toerisme steeds meer verspreid is over het jaar.”

“Vóór Vlissingen woonde ik in Amsterdam en Berlijn. Ik kwam hier in januari. De oude Scheldemuur stond nog in de Walstraat. Bijna niemand op straat. Dacht: waar ben ik nu beland?”

“Ook al voelde ik me welkom, het heeft lang geduurd voordat ik me op m’n gemak voelde. Inmiddels ben ik helemaal geaard. De duinen. Het landschap. De boerderijen. De schepen.”

“Met mijn gravelbike fietsen over het zand en door het bos. Lopen met de hond. Weet je, het is niet de stad die de verbinding vormt voor mij, maar de zee. De zee die blijft trekken.”

Geplaatst in Ik Ben Vlissingen