Ik ben Vlissingen

Regelmatig portretteer ik onder mijn twitteraccount @helgeprinsen in zeven tweets een Vlissinger op straat. Wekelijks verschijnt er ook een portret in de Vlissingse Bode.

Rudy Marinisse

Rudy Marinisse (49). Heeft een relatie. 1 dochter. Geboren in Vlissingen. Bestrijdingsdeskundige bij Marinisse Plaagdierbestrijding. “Mijn vader deed dat bij de gemeente. Zo ben ik er ingerold.”

“Maar je moet natuurlijk wel een vakidioot zijn. Anders wordt het niks. Muizen. Ratten. Houtworm. Motten. Kakkerlakken. Wespen. En ook desinfectie. Volgens de nieuwste richtlijnen en technieken.”

“Moest een keer een vakantiepark spuiten. De hele week met een tien liter tank op je rug. Bleek het ’t verkeerde vakantiepark te zijn! Maar ook een week vól complimenten voor de service.”

“Ja Vlissingen. Geweldige stad. Ik kom overal en dan zie je toch dat Vlissingen apart is. Open en sociaal. Ze vertrouwen je ook. Zo van: hier is de sleutel en gooi hem maar weer in de bus.”

“Die mentaliteit bevalt me wel. Vlissingen is net een dorp. Je komt altijd bekenden tegen. Tijdens de lockdown is het echt opvallend hoeveel mensen je op straat met elkaar ziet praten.”

“Wat ik ook mooi vind is dat er sociale woningbouw in het Scheldekwartier is. Zodat mensen met een klein budget ook op een schitterende locatie en dicht bij het water kunnen wonen.”

“Dat moeten we toch willen: gewoon met z’n allen bij elkaar wonen? Het herenhuis met de Tesla voor de deur. En de man met werkschoenen en lunchpakket op de fiets. Dát is Vlissingen.”

Geplaatst in Ik Ben Vlissingen

Raymond Spruyt

Raymond Spruyt (20). Woont nog thuis. Heeft een vriendin. Hoopt in juni de opleiding Ouderenzorg af te ronden. Is transgender. Werd in 2016 wettelijk man. Geboren in Vlissingen.

“Ben een Vlissinger in hart en nieren. Als ik een paar dagen weg ben, mis ik de zeelucht. De nuchtere mensen. De verschillende culturen en geloven. Dat vind ik mooi aan Vlissingen.”

“Ik heb altijd al geweten dat ik in een verkeerd lichaam was geboren. Omdat ik vaak werd gepest op school, hield ik het geheim. Liet zelfs mijn haar groeien en droeg meisjeskleding.”

“Tot ik op mijn vijftiende dacht: nu is het genoeg geweest. Alles wat ze zeiden ging toen het ene oor in en het andere uit. Ik ben in transitie gegaan en kon eindelijk zijn wie ik ben.”

“Op dit moment loop ik stage. Kan erg genieten als ik een oudere aan het lachen kan krijgen. Dan weet je dat ze het leuk hebben. Heb altijd voor mijn opa gezorgd. Weet niet anders.”

“Hij was mijn alles. Samen over de boulevard. Een ijsje halen. Naar voetbal kijken. Naar zijn lievelingsplek Uncle Beach. Zelf was hij oud-commando. Heeft me altijd in álles gesteund.”

“Zijn initialen staan op mijn arm. De andere tattoos vertellen mijn levensverhaal. Van geboorte tot nu. De mooiste is de feniks, de vogel die uit zijn as herrijst en opnieuw gaat leven.”

Geplaatst in Ik Ben Vlissingen

Jan Meulmeester

Jan Meulmeester (90). Weduwnaar, 5 kinderen. Geboren in Vlissingen. Oud-loods. “Het mooiste vak van de wereld. Veel verantwoording. Je moet een ‘feeling of the ship’ hebben.”

“Als kind nam m’n moeder me altijd mee naar de parades van de marine op de boulevard. Trommels. Fluiten. Dat maakte indruk op me. Zo is het ontstaan. Laat ik het zo zeggen.”

“De directeur van de mulo zei: is de zeevaartschool iets voor jou? Ik zei: aan die blikken heb ik zo’n hekel. Die pikken alle mooie meiden van ons af. Maar ja, ik ben toch gaan varen.”

“Altijd veel gesport. Gebokst. En nog steeds actief. ’s Morgens bestier ik het huishouden. ’s Middags altijd wandelen. Twee à drie uur. Naar Dishoek en over het strand weer terug.”

“Ook afwisselen. Rondje door de stad. Of naar Intratuin. Leuk om tussen de bloemen te scharrelen. In de zomer vaak naar Westkapelle. Af en toe zitten. Genieten van de omgeving.”

“Bij het windorgel komen de schepen het dichtst langs. Achter me zie je een ‘feeder’. Die haalt z’n containers van een groter schip. Deze kan kleinere rivieren en havens bereiken.”

“Vlissingen is een fijne, gezellige stad. Aan alle kanten. Ben dol op ‘Vlissingen Zingt’. Dat hoort erbij. De mensen zijn dan blij en opgewekt. Dan voel ik me altijd zo’n Vlissinger hè.”

Geplaatst in Ik Ben Vlissingen

Youssef El Kadouri

Youssef El Kadouri (57). Getrouwd, 1 zoon. Geboren in het Rifgebergte, Marokko. Kwam in 1976 met z’n ouders naar Nederland. Is medewerker facilitaire dienst bij Ter Reede.

“Zelf noem ik me altijd schoonmaker. Ramen zemen. Schrobben. Komt heel veel bij kijken. Vuilafhaal in de gaten houden. Vergaderzalen klaarzetten. WVO is een fijne werkgever.”

“Het werk geeft voldoening. Niet slecht betaald. Je bent altijd bezig. De mensen waarderen het als ze me bezig zien. Dat zeggen ze ook vaak. Anders was ik al lang weggeweest.”

“Eerlijk gezegd hield ik niet zo van Vlissingen. Ben niet zo van de zee. Woonde in Middelburg. Zat veel in het café. Totdat ik in 1994 m’n vrouw leerde kennen, ’n echte Vlissingse.”

“In Vlissingen was het toen beetje een zootje. Met allerlei slechte wijken zoals de Bonedijkestraat. Als je nu ziet hoe mooi het daar is geworden. De stad is heel erg opgeknapt.”

“Uiteindelijk werd het Oost-Souburg. Is rustiger. Klein en samenhorig. Ben een huismuis geworden. Maar na m’n pensioen willen we veel gaan reizen. Wij kamperen ook graag.”

“Ben jij wel eens een Marokkaan op een camping tegengekomen? Ik niet. Is ook veel gedoe hè. Opzetten. Afbreken. Zelf ben ik vernederlandst. Dit is mijn land. En hier woon ik.”

Geplaatst in Ik Ben Vlissingen

Anneke de Munck-Tuin

Anneke de Munck-Tuin (68). Weduwe, 2 kinderen. Geboren in Vlissingen. Werkte bij de juweliers Pim, Van der Maden en Witsel. “Toen waren er nog zeven in Vlissingen, nu nog maar één.”

“Een van m’n eerste herinneringen aan Vlissingen is vogeltjes voeren en kastanjes rapen bij de grote boom in de Nieuwstraat. Daar speelde ik altijd onder. Hij staat er nog steeds gelukkig.”

“Een smet op m’n blazoen is dat ik vier jaar in Brabant heb gewoond. Had enorme heimwee. Ging zo vaak ik kon naar Vlissingen. Toen ik terugkeerde dankte ik God op m’n blote knietjes.”

“Nu verblijf ik al vijftien jaar in het paradijs: de boulevard. Zodra ik opsta zie ik de zee en het strand. De ondergaande zonnen zijn met geen pen te beschrijven. Zo rustig word je daarvan.”

“Als ik de hond uitlaat neem ik altijd een zak mee voor het plastic en andere rotzooi die de mensen zomaar achterlaten. ’t Is zo weinig moeite om de boel op die manier schoon te houden.”

“Heel jammer dat veel cultuur in Vlissingen is wegbezuinigd. Ben wel trots op die prachtige bioscoop die we hebben. Maar echt schandalig dat je daar tot 21 uur parkeergeld moet betalen.”

“Het braakliggende stuk in de Kom lijkt mij uitstekend geschikt voor camperplaatsen. Met een kleine investering voor water en afvoer kan de gemeente toch een hoop geld binnenhalen?”

Geplaatst in Ik Ben Vlissingen

Tilly Stroo-Smit

Tilly Stroo-Smit (52). Getrouwd, 2 bonuskinderen. Opgegroeid in Goes. Zelfstandig projectmanager op het gebied van sport, klimaat en communitybuilding. Woont sinds 2008 hier.

“Eerst op de Commandoweg. Toen in de Beursstraat. En nu in de Badhuisstraat. Ik wil altijd overal graag bij zijn. Gezelligheid. Dat gevoel wordt versterkt met een huis in het centrum.”

“Nu ik door de lockdown meestal thuis werk, ben ik zo dankbaar. De vrijheid die ik ervaar. Iedere dag weer. In de pauze naar strand, duinen en bos. Op loopafstand. Dat is toch luxe?”

“Mijn werk ligt vooral buiten Zeeland. Op vragen als “woon je helemaal in Vlissingen?”, antwoord ik altijd dat het de mooiste stad in Nederland aan zee is. En de poort naar Europa.”

“Er zijn nog veel mensen die Vlissingen niet kennen. Dat merk ik ook aan vrienden van buiten. Die zijn altijd aangenaam verrast. En komen daarna hier zelfs graag vakantie vieren.”

“Ik denk ook aan de hechte vriendschappen die zijn ontstaan. Met zes Vlissingse vriendinnen zijn we de ‘running diva’s’. Tegenwoordig doen we alles met elkaar, behalve hardlopen.”

“Vlissingen moet je zien, voelen en meemaken. De stad heeft een enorme aantrekkingskracht op mij. Of om met Bløf te spreken: het leven hier wordt met een rotgang genoten.”

Geplaatst in Ik Ben Vlissingen

Shannon Braafhart

Shannon Braafhart (27). Samenwonend, 1 dochter. Geboren in Vlissingen. Staat vanaf 2019 op de markt -samen met z’n tante- in de kaas- en vleeswarenkraam die zijn oma begon.

“Ik ben afgestudeerd aan de HZ en werkte bij Dow. International Business. Toen mijn moeder overleed stond ik voor de keus: haar werk voortzetten of niet. Een hele carrièreswitch.”

“Maar heel trots dat ik het gedaan heb. Kende de kraam al van jongs af aan. Je krijgt echt een klik met de klanten. Je weet wie ze zijn. Wat voor werk ze doen. Wie hun kinderen zijn.”

“Donderdags staan we in Middelburg en vrijdags en zaterdags in Vlissingen. Drie dagen. De rest van de week zijn we druk met het voorbereiden en het maken van allerlei producten.”

“Ik ben opgegroeid op het Ravesteynplein. En daarna op het Fort. Daar woon ik nog steeds. Heel vertrouwd. Heb het huis van mijn moeder gekocht. Dat was verdrietig en mooi tegelijk.”

“Gewoon een prachtige wijk. Multicultureel. Volksbuurt. Zodra de temperatuur het toelaat leven veel mensen buiten. Gezellig met de buren barbecueën. En elkaar helpen als dat nodig is.”

“Reizen is mijn hobby. Vaak naar de Antillen. Japan was ook super. Maar met m’n dochter eendjes voeren in Vlissingen maakt me net zo gelukkig. Dit is mijn stad. En ik ga nooit weg.”

Geplaatst in Ik Ben Vlissingen

Helen Saija

Helen Saija (“Zo oud als ik me voel”). Single. Geboren in Goes. Groeide op in de Vincent van Goghlaan. “Heel gezelllig. Een buurt met veel Scheldewerknemers. Mijn vader was lasser.”

“Hij kwam van de Molukken. Leerde m’n moeder op de kermis van Goes kennen. Twee jaar geleden ben ik met m’n broer voor het eerst naar Indonesië geweest. Het voelde als thuis.”

“In mijn tijd was Vlissingen leuk en swingend. De oude Piek. De Hoppit. Daar kwam ik altijd. Wilde jeugd. Experimenteren. Maar daarna altijd netjes geleefd. Tegenwoordig heel rustig.”

“Ik weet nog wel dat ik voor het allereerst in het café kwam. Veel oude zeemannen. Ruw. Ongepolijst. Zo zie ik Vlissingen nog steeds. Het ademt van alle kanten water en de schepen.”

“Nu zie je door de corona natuurlijk bijna niemand. Naar de supermarkt gaan is mijn enige uitje. En sinds een paar maanden ben ik aan het lopen geslagen. Dagelijks ruim een uur.”

“Die loodsbootjes fascineren mij nog altijd. Daar maak ik vaak foto’s van. Dat ze zo keren in die Koopmanshaven. Dat woeste water. Die golfslag. Ik kan er geen genoeg van krijgen.”

“En je komt altijd wel bekenden tegen op straat. Daarnet nog een vriendin van school vroeger. En zie je die jongen daar? Die ken ik al vanaf m’n elfde jaar. Vlissingen is zó vertrouwd.”

Geplaatst in Ik Ben Vlissingen

Willy Ras

Willy Ras (45). “Gelukkig getrouwd. Gelukkig kinderloos”. Geboren in Breskens. “In 1995 ging ik werken bij Scheldebouw. Maar dan zat je met die boot, dus ben ik hier gaan wonen.“

“Ik heb altijd kunnen doen waar ik zin in had. Een vrije vogel. Het belangrijkste is dat je iets doet waar je plezier in hebt. Daarom ben ik zeven jaar geleden eigen baas geworden.”

“Verkoop van vintage meubelen. Drie jaar geleden kocht ik er vijf fietsen bij voor de verhuur. Nou, ik dacht al snel: daar moet ik er meer van hebben. Het liep meteen als een trein.”

“Inmiddels zijn het er 75. Vanwege ruimtegebrek ben ik verhuisd naar een groter pand aan de overkant in de Sint Jacobsstraat. Veel Nederlandse toeristen dit jaar als klant gehad.”

“Mensen genieten echt en zeggen: we wisten niet dat het zo mooi was hier. Ze vinden het een ideale vakantiestad. Mooie fietsroutes. Strand. Horeca. Winkels. Dat zoek je toch?”

“Je merkt nu ook dat ze in Vlissingen blijven overnachten. Kijk maar om je heen. Richtten we ons eerst op april tot oktober, in deze wintermaanden zit Vlissingen ook al bijna vol.”

“Er zijn zoveel leuke dingen hier. Na het werk even naar het Bellamypark of naar de glooiing. Je kunt alle kanten op. Gezellig. Dit kan ik met gemak tot mijn tachtigste blijven doen.”

Geplaatst in Ik Ben Vlissingen

Jaap Koppejan

Jaap Koppejan (77). Getrouwd, 4 zoons. Geboren in Zoutelande. Oud-hoofdonderwijzer op de Graaf Jan van Nassauschool. Zat zestien jaar in de gemeenteraad voor de RPCU.

“Mijn vader was boer. Mijn interesses lagen duidelijk op andere terreinen. Lezen. De wereld willen zien. Misschien komt dat wel door de zeeschepen die mijn fantasie opwekten.”

“Na mijn pensionering ben ik parttime reisleider geworden. Bus- en vliegreizen door heel Europa. Rhodos behoort tot mijn top. Maar ook over Vlissingen ben ik erg positief hoor.”

“Je kunt hier zo mooi fietsen. Ga je richting Rammekens dan zie je vooral zee en schepen. En fiets je naar Westkapelle dan rijd je midden in de natuur. Elke dag is het weer anders.”

“De mooiste strandtocht vind ik die van Zoutelande naar Valkenisse. En dan over de duinen weer terug. Zicht over heel Walcheren. Een práchtig wandelpad. Iets van vijf kilometer.”

“In de veertig jaar dat ik hier woon, ben ik toch echt wel een Vlissinger geworden. Deze stad heeft goud in handen, ondanks dat we in een uithoek zitten. Dat heeft ook voordelen.”

“Over één ding kan ik nog kwaad worden: de marinierskazerne. Het is maar goed dat Rescue niet doorging, want anders was ik meteen op de daar aanwezige mariniers afgestapt.”

Geplaatst in Ik Ben Vlissingen