Ik ben Vlissingen

Regelmatig portretteer ik onder mijn twitteraccount @helgeprinsen in zeven tweets een Vlissinger op straat. Wekelijks verschijnt er ook een portret in de Vlissingse Bode.

Slavica Antic

Slavica Antic (72). Single, 1 zoon. Geboren in Pirot, Servië. Kwam in 1972 naar Nederland. Werkte bij de suiker- en dropfabriek in Roosendaal. En daarna 30 jaar bij de Vitrite in Middelburg.

“In Roosendaal waren we met 120 Joegoslavische vrouwen. Ons eerste uitstapje was naar Madurodam. Om te zien hoe Nederland eruitzag. Het tweede uitje was naar Vlissingen. De zéé!”

“Ik was meteen verliefd. Ja natuurlijk. Ik kende alleen maar de bergen. Dacht: wat zou het geweldig zijn als ik in deze stad oud mag worden. In 1974 kon ik een huis huren op het Eiland.”

“Sinds de VUT doe ik vrijwilligerswerk. Bij de Cultuurwerf, het MuZeeum en Film by the Sea. Ben verzot op film kijken. Ik plan m’n vakantie zo dat ik terug ben als het filmfestival begint.”

“In Servië heb ik een flatje. En ook een huisje in de bergen. Het cultuurverschil is groot. De vrouwen zijn er ijdel. Om door een ringetje te halen. In Nederland is het van doe maar gewoon.”

“Aan het klimaat wen ik nooit: vaak wind en regen. Op de Balkan zijn de zomers lang en heet. Maar na een paar maandjes gaat het kriebelen en verlang ik weer naar m’n huisje in Holland.”

“Hier ben ik volop Nederlands. Droom ook in het Nederlands. En kijk eens wat een uitzicht. Vóór de bootjes en áchter de Oranjedijk. Als ik weg moet hier, dan alleen tussen zes plankjes.”

Geplaatst in Ik Ben Vlissingen

Rien van den Berg

Rien van den Berg (62). Getrouwd, 2 kinderen. Begon op zijn 19e met Autoschadebedrijf Van den Berg. Geboren en opgegroeid in de Slijkstraat waar zijn opa een transportbedrijf had.

“Het stond er altijd vol met vrachtwagens. Ook in de Koestraat en het Boterplein. Veel verkrotte woningen nog in die tijd. Spelen deden we bij de kazerne waar nu de Westpoortflat staat.”

“Ben klein en kneuterig begonnen. Als je wat doet, doe het dan goed. Kwaliteit leveren. En de klant centraal stellen. Passie, trots en bevlogenheid. Als je dat hebt, is werken een hobby.”

“Ik wandel vaak door het Scheldekwartier. Dan denk ik: wow, hier gebeurt het. Alle vernieuwing gebeurt hier in het centrum. Heel bijzonder. Dat vind je nergens anders in Nederland.”

“We hebben nu twee coronajaren achter de rug. De mensen vieren hun vakantie in Nederland. En daar heeft Vlissingen van geprofiteerd. Het is veel drukker geworden met toeristen.”

“Wat me ook aantrekt hier is het multiculturele. Geen eenheidsworst van mensen. Het beweegt hier. Nonchalant. No nonsense. Gewoon jezelf zijn. Niet pretenderen dat je iets bent.”

“Wel streef ik altijd perfectie na die ik dagelijks ook op mijn medewerkers probeer over te brengen. Dat is terug te zien in ons werk. En de toekomst? Who knows. Wij zijn er klaar voor.”

Geplaatst in Ik Ben Vlissingen

Frans van Westenbrugge

Frans van Westenbrugge (65). Getrouwd, 1 zoon. Geboren op Scheveningen. Kreeg in 1988 een baan als kok hier. Had ook restaurant De Sardijn. Is nu cateringmanager in de offshore.

“Een internationale crew. Ik zit over de hele wereld. Rio. New Orleans. Canada. Vijf weken op, vijf weken af. Elke keer als ik terugkom in Vlissingen zie je de veranderingen in de stad.”

“Ondanks dat er veel dure huizen worden gebouwd, blijft de mentaliteit toch die van een havenstad. Vind wel dat er meer onderscheidende winkels moeten komen dan nu het geval is.”

“Daardoor wordt de aantrekkingskracht groter. Een goed vegetarisch restaurant mis ik ook hier. In Vlissingen zie je duidelijk dat het toerisme steeds meer verspreid is over het jaar.”

“Vóór Vlissingen woonde ik in Amsterdam en Berlijn. Ik kwam hier in januari. De oude Scheldemuur stond nog in de Walstraat. Bijna niemand op straat. Dacht: waar ben ik nu beland?”

“Ook al voelde ik me welkom, het heeft lang geduurd voordat ik me op m’n gemak voelde. Inmiddels ben ik helemaal geaard. De duinen. Het landschap. De boerderijen. De schepen.”

“Met mijn gravelbike fietsen over het zand en door het bos. Lopen met de hond. Weet je, het is niet de stad die de verbinding vormt voor mij, maar de zee. De zee die blijft trekken.”

Geplaatst in Ik Ben Vlissingen

Veronique Mavridi

Veronique Mavridi (36). Getrouwd, 2 kinderen. Geboren in Goes. Woont sinds 2003 in Vlissingen. Werkt vanaf haar 18e jaar bij Coffeeshop Purple. Is inmiddels daar het langst in dienst.

“Mijn moeder had de advertentie in de krant gezien en zei: dat is echt iets voor jou. De coffeeshop heeft me veel gebracht. Zo heb ik in mijn eerste werkweek mijn man leren kennen.”

“Mijn vader is Griek. We hebben door heel Nederland Griekse restaurants gehad. Ben zelf ook een horecamens en graag onder de mensen. Nooit ziek of te laat. Alles schoonmaken.”

“Er zijn mensen die je raar aankijken als je zegt dat je in een coffeeshop werkt. Opmerkelijk dat drank over het algemeen als normaal wordt geaccepteerd en softdrugs nog steeds niet.”

“Onze klanten zijn van alle rangen en standen. Vanuit heel Walcheren en daarbuiten. Oud. Jong. Autochtoon. Allochtoon. En sinds kort mogen er gelukkig ook weer toeristen binnen.”

“In Vlissingen heb ik mijn rust gevonden. Zo lekker klein en dorpsachtig. Iedereen kent elkaar. Van hoi hoi en hallo hallo. Er is veel hier. Speeltuintjes. Sportclubs. Bioscoop. Bibliotheek.”

“We wonen in de Ridderspoorlaan. Fijne buren. Dat is belangrijk hoor. In de zomer zit iedereen buiten. De kinderen hebben veel vriendjes. Lekker spelen. Vlissingen is gewoon top.”

Geplaatst in Ik Ben Vlissingen

Louis Bosschaart

Louis Bosschaart (75). Getrouwd, 1 dochter. Geboren in Oost-Souburg. Oud-manager bij een stuwadoorsbedrijf in de Vlissingse haven. Is al heel z’n leven fanatiek botenspotter.

“Inmiddels heb ik er een half miljoen gespot waarvan driekwart op de Westerschelde. Heb ook speciaal daarvoor de halve wereld afgereisd. Van elk schip heb ik één tot vier foto’s.”

“Vanaf m’n zesde jaar heb ik al interesse in schepen. Ja, je woont vlak bij het water, dus dat is niet zo moeilijk. Ook nog gevaren. In de haven ben ik op de onderste tree begonnen.”

“Sinds een jaar of vijftien wonen we in de Westpoortflat. De meest ideale plek in Nederland om de scheepvaart te zien. Daar kun je lang of kort over praten maar zo is het gewoon.”

“Vlissingen was vroeger een geweldige plek om uit te gaan. Een havenstad. Ze kwamen van heinde en verre naar hier. Maar ja, op een gegeven moment kwam er helaas de klad in.”

“Straks, als de nieuwbouw helemaal klaar is, dan is Vlissingen weer een stad met een hart. Je ziet het ook als je om je heen kijkt. Toeristen komen nu het hele jaar door naar hier.”

“Het liefst zit ik voor het raam van het uitzicht te genieten. Kijk, straks passeert de Bravenes. Dat is een steenstorter voor de offshore. Een biertje of een boot hè. Daar hou ik van.”

Geplaatst in Ik Ben Vlissingen

Femke de Nooijer

Femke de Nooijer (44). Getrouwd, 2 kinderen. Geboren in Vlissingen. Opgegroeid in Koudekerke. Notaris. Nam onlangs het kantoor van notaris Herwig aan de Coosje Buskenstraat over.

“Een levendige straat. Mooi hoe Vlissingen opknapt. De nieuwe bestrating. De overkapping weg. Straks bloembakken en bomen. Er staat ook bijna niks meer leeg in de binnenstad.”

“In ons pand zat ooit de Amsterdamsche Bank. In de kelder nog de originele bankkluis. Evenals de draaideur in de hal. Precies dezelfde als die in de Beurs van Berlage in Amsterdam.”

“Op een notariskantoor is geen dag hetzelfde. Cliënten van allerlei pluimage. Ook internationaal. Vaak tolken nodig bij het passeren van aktes. De Vlissingse inwoners zijn heel divers.”

“Recht door zee en open ook. Laatst stond ik zelf buiten wat aan de gevel te schilderen. Er waren zoveel mensen die me aanspraken. M’n man zei: met wie praatte je nou allemaal?”

“De naam De Nooijer hoor je veel hier. Mijn opa werkte op de Schelde. Mijn andere opa heette Dierikx. Die is samen met Meijers de bekende frietzaak in de Scheldestraat begonnen.”

“Op kantoor hebben we het dit jaar druk gehad. Ik loop graag hard. Het liefst van Panta Rhei naar Dishoek. Over de duinen en het strand. Dan ruik je die zee. En zo lekker die wind.”

Geplaatst in Ik Ben Vlissingen

Annelies de Nooijer

Annelies de Nooijer (65). Single. 3 kinderen. Geboren in Goes. Is 14 jaar cassière bij de AH in de Aagje Dekenstraat. “Vind het heel leuk om even contact te hebben met al die mensen.”

“Ben vaak verhuisd. Heb overal in Nederland gewoond met man en kinderen. Maar ik had zó’n verlangen terug naar Vlissingen. Of all places. Gelukkig kreeg mijn ex-man hier een baan.”

“Ik zat te zingen op de fiets van blijdschap. Komt ook door de zee. Die had ik zo gemist tijdens het wandelen op de Veluwe. Ik hoef er niet elke dag heen. Als ik hem maar in de rug heb.”

“In 1996 keerden we terug naar hier. Het voelde alsof ik eindelijk vaste bodem had. Alsof ik thuiskwam. Een enorm gevoel van vrijheid. Werd meteen weer lid van de Zeeuwse Komedie.”

“Op toneel heb ik mezelf leren kennen. Een wereld ging voor me open. De karakters en emoties die je speelt, zitten al in jezelf en moet je eruit zien te halen. ’n Boeiend en leuk proces.”

“Wat ik ook graag doe is schilderijtjes schilderen. En one-liners en gezegdes verzamelen. Die schrijf ik op in een schriftje. Heb boven mappen vol liggen met zelfgemaakte feestliedjes.”

“Verder wandel ik vrij veel. Een favoriete plek van me is de Noorderbegraafplaats. Mooi in alle seizoenen. Dan loop je langs die stenen en dan denk je: die Vlissinger heb ik ook gekend.”

Geplaatst in Ik Ben Vlissingen

Rinus Kole

Rinus Kole (65). Latrelatie, 2 dochters. Geboren in Vlissingen. Oud-tekenaar bij Rijkswaterstaat. Is bekend als de Vlissingse ‘iceman’. Loopt altijd in korte broek en korte mouwen.

“Er zijn mensen die tegen me zeggen dat ik gestoord ben. Dan zeg ik dat het juist goed is voor de weerstand en de bloedsomloop. Maar het gaat me vooral om gezíen te worden.”

“In mijn jeugd ben ik misbruikt en veel gepest. Ik stal geld uit m’n moeders portemonnee om aan de jongens te geven. Steeds meer. Zodat ze me niet telkens in elkaar zouden slaan.”

“Thuis heb ik ook nooit de verwarming aan. In de kamer hangen foto’s van Marilyn Monroe en Brigitte Bardot. Nou, als ik daar een paar seconden naar kijk, krijg ik het vanzelf warm.”

“Ik loop door heel Vlissingen. Zomer en winter. Altijd met een koptelefoon op. Heerlijk. Fijne muziek uit de jaren zestig en zeventig. Het zijn oorwarmers met een dubbele functie.”

“Mijn belangrijkste hobby is Lego. Auto’s en motoren. De auto van Batman. Een Lamborghini. Een Ferrari. Alles van Lego. Mijn dochters zeggen wel eens: het lijkt wel een museum.”

“Ik voel me een Vlissinger onder de Vlissingers. Vroeger was Vlissingen van de Scheldewerknemers. Nu wordt het een stad voor de rijkeren. Dat is wel iets waar ik moeite mee heb.”

Geplaatst in Ik ben Vlissingen

Reinoud Schiewold

Reinoud Schiewold (31). Samenwonend. Geboren in Oud-Beijerland. Opgegroeid in Vlissingen. Is met zijn vriendin Anna eigenaar van Hotel de Beautel en bar en wijnwinkel Á Boire.

“De wijnwinkel is een nieuwe stap in ons 10-jarig bestaan. Drie deuren verwijderd van waar mijn oma naaimachinewinkel Wilbrink had. Ze heeft het helaas net niet meer meegemaakt.”

“Tot m’n twaalfde woonde ik in Paauwenburg. Kende alle voetbalveldjes. Qua winkels waren er alleen De Golf en de videotheek. Heb alle Bassie en Adriaans geleend. En spelcomputers.”

“Vlissingen is imperfect. Dat is juist de charme. Maar projecten als het Scheldekwartier, de Lasloods, de Timmerfabriek en de jachthaven hebben de stad een enorme boost gegeven.”

“De kinderkopjes op de Nieuwendijk zijn in tien jaar tijd trouwens al minstens tien keer opnieuw gelegd. Verzakkingen vanwege te zwaar verkeer. De glazen rinkelen ervan in de kast.”

“De hotelgasten zijn lovend over Vlissingen. Een verborgen parel. Het kleinschalige en de mooie ligging van de stad. Mensen die vier keer per jaar een week komen. Helemaal gelukkig.”

“In de lockdown hebben we wel een stapje teruggezet. We dachten: we zetten het met z’n tweeën voort. Wat is belangrijk in het leven? Dat zijn wijzelf. Dat hebben we ervan geleerd.”

Geplaatst in Ik Ben Vlissingen

Marleen Drijgers

Marleen Drijgers (64). Single. Geboren in Vlissingen. Oprichtster van Stichting Scheldekat. Vangt op verschillende locaties tussen de 400-500 zwerfkatten en 250 kittens per jaar op.

“Heb twee studies afgerond: economie en klassieke homeopathie. Woonde 28 jaar in Rotterdam. Was manusje van alles bij Jeugdtheater Hofplein en bij het Internationaal Filmfestival.”

“Maar ik heb me altijd een echte Vlissingse gevoeld. Omdat mijn vader bij het KNMI werkte, woonden we in het KNMI-gebouw op het Eiland. Voor mij het mooiste plekje van Vlissingen.”

“’s Nachts hoorde je de schepen door de sluizen gaan. Altijd waaien en wind tegen als je naar school fietste. Maar in de zomer trok je je bikini aan en was je heel de dag op het strand.”

“Toen m’n vader in 1994 ziek werd, ben ik teruggekomen. Een huis in de Walstraat. Daar werd ik geconfronteerd met het afschieten van de stadsduiven. De kogels vlogen je om de oren.”

“En als ik ’s avonds voor het raam zat, zag ik hele slierten met zwerfkatten die de vuilnisbakken afstroopten. Ben toen begonnen met ze te vangen en castreren. Een ander deed het niet.”

“Vlissingen is een bijzondere stad. De zilte lucht. De geur van zeewier en laagwater. Zo heerlijk. Storm en grote golven. Het geluid van de scheepsturbines. Dat is Vlissingen. Mijn thuis.”

Geplaatst in Ik Ben Vlissingen