Ik ben Vlissingen

Regelmatig portretteer ik onder mijn twitteraccount @helgeprinsen in zeven tweets een Vlissinger op straat. Wekelijks verschijnt er ook een portret in de Vlissingse Bode.

Shannon Braafhart

Shannon Braafhart (27). Samenwonend, 1 dochter. Geboren in Vlissingen. Staat vanaf 2019 op de markt -samen met z’n tante- in de kaas- en vleeswarenkraam die zijn oma begon.

“Ik ben afgestudeerd aan de HZ en werkte bij Dow. International Business. Toen mijn moeder overleed stond ik voor de keus: haar werk voortzetten of niet. Een hele carrièreswitch.”

“Maar heel trots dat ik het gedaan heb. Kende de kraam al van jongs af aan. Je krijgt echt een klik met de klanten. Je weet wie ze zijn. Wat voor werk ze doen. Wie hun kinderen zijn.”

“Donderdags staan we in Middelburg en vrijdags en zaterdags in Vlissingen. Drie dagen. De rest van de week zijn we druk met het voorbereiden en het maken van allerlei producten.”

“Ik ben opgegroeid op het Ravesteynplein. En daarna op het Fort. Daar woon ik nog steeds. Heel vertrouwd. Heb het huis van mijn moeder gekocht. Dat was verdrietig en mooi tegelijk.”

“Gewoon een prachtige wijk. Multicultureel. Volksbuurt. Zodra de temperatuur het toelaat leven veel mensen buiten. Gezellig met de buren barbecueën. En elkaar helpen als dat nodig is.”

“Reizen is mijn hobby. Vaak naar de Antillen. Japan was ook super. Maar met m’n dochter eendjes voeren in Vlissingen maakt me net zo gelukkig. Dit is mijn stad. En ik ga nooit weg.”

Geplaatst in Ik Ben Vlissingen

Helen Saija

Helen Saija (“Zo oud als ik me voel”). Single. Geboren in Goes. Groeide op in de Vincent van Goghlaan. “Heel gezelllig. Een buurt met veel Scheldewerknemers. Mijn vader was lasser.”

“Hij kwam van de Molukken. Leerde m’n moeder op de kermis van Goes kennen. Twee jaar geleden ben ik met m’n broer voor het eerst naar Indonesië geweest. Het voelde als thuis.”

“In mijn tijd was Vlissingen leuk en swingend. De oude Piek. De Hoppit. Daar kwam ik altijd. Wilde jeugd. Experimenteren. Maar daarna altijd netjes geleefd. Tegenwoordig heel rustig.”

“Ik weet nog wel dat ik voor het allereerst in het café kwam. Veel oude zeemannen. Ruw. Ongepolijst. Zo zie ik Vlissingen nog steeds. Het ademt van alle kanten water en de schepen.”

“Nu zie je door de corona natuurlijk bijna niemand. Naar de supermarkt gaan is mijn enige uitje. En sinds een paar maanden ben ik aan het lopen geslagen. Dagelijks ruim een uur.”

“Die loodsbootjes fascineren mij nog altijd. Daar maak ik vaak foto’s van. Dat ze zo keren in die Koopmanshaven. Dat woeste water. Die golfslag. Ik kan er geen genoeg van krijgen.”

“En je komt altijd wel bekenden tegen op straat. Daarnet nog een vriendin van school vroeger. En zie je die jongen daar? Die ken ik al vanaf m’n elfde jaar. Vlissingen is zó vertrouwd.”

Geplaatst in Ik Ben Vlissingen

Willy Ras

Willy Ras (45). “Gelukkig getrouwd. Gelukkig kinderloos”. Geboren in Breskens. “In 1995 ging ik werken bij Scheldebouw. Maar dan zat je met die boot, dus ben ik hier gaan wonen.“

“Ik heb altijd kunnen doen waar ik zin in had. Een vrije vogel. Het belangrijkste is dat je iets doet waar je plezier in hebt. Daarom ben ik zeven jaar geleden eigen baas geworden.”

“Verkoop van vintage meubelen. Drie jaar geleden kocht ik er vijf fietsen bij voor de verhuur. Nou, ik dacht al snel: daar moet ik er meer van hebben. Het liep meteen als een trein.”

“Inmiddels zijn het er 75. Vanwege ruimtegebrek ben ik verhuisd naar een groter pand aan de overkant in de Sint Jacobsstraat. Veel Nederlandse toeristen dit jaar als klant gehad.”

“Mensen genieten echt en zeggen: we wisten niet dat het zo mooi was hier. Ze vinden het een ideale vakantiestad. Mooie fietsroutes. Strand. Horeca. Winkels. Dat zoek je toch?”

“Je merkt nu ook dat ze in Vlissingen blijven overnachten. Kijk maar om je heen. Richtten we ons eerst op april tot oktober, in deze wintermaanden zit Vlissingen ook al bijna vol.”

“Er zijn zoveel leuke dingen hier. Na het werk even naar het Bellamypark of naar de glooiing. Je kunt alle kanten op. Gezellig. Dit kan ik met gemak tot mijn tachtigste blijven doen.”

Geplaatst in Ik Ben Vlissingen

Jaap Koppejan

Jaap Koppejan (77). Getrouwd, 4 zoons. Geboren in Zoutelande. Oud-hoofdonderwijzer op de Graaf Jan van Nassauschool. Zat zestien jaar in de gemeenteraad voor de RPCU.

“Mijn vader was boer. Mijn interesses lagen duidelijk op andere terreinen. Lezen. De wereld willen zien. Misschien komt dat wel door de zeeschepen die mijn fantasie opwekten.”

“Na mijn pensionering ben ik parttime reisleider geworden. Bus- en vliegreizen door heel Europa. Rhodos behoort tot mijn top. Maar ook over Vlissingen ben ik erg positief hoor.”

“Je kunt hier zo mooi fietsen. Ga je richting Rammekens dan zie je vooral zee en schepen. En fiets je naar Westkapelle dan rijd je midden in de natuur. Elke dag is het weer anders.”

“De mooiste strandtocht vind ik die van Zoutelande naar Valkenisse. En dan over de duinen weer terug. Zicht over heel Walcheren. Een práchtig wandelpad. Iets van vijf kilometer.”

“In de veertig jaar dat ik hier woon, ben ik toch echt wel een Vlissinger geworden. Deze stad heeft goud in handen, ondanks dat we in een uithoek zitten. Dat heeft ook voordelen.”

“Over één ding kan ik nog kwaad worden: de marinierskazerne. Het is maar goed dat Rescue niet doorging, want anders was ik meteen op de daar aanwezige mariniers afgestapt.”

Geplaatst in Ik Ben Vlissingen

Remy Guanipa

Remy Guanipa (49). Samenwonend, 10 kinderen. Geboren op Curaçao. Kwam 27 jaar geleden vanwege de liefde in Vlissingen wonen. Plaatst slimme meters door heel Zeeland.

“Van de overkant tot aan Zierikzee. Lekker werken zal ik maar zeggen. Je komt bij allerlei mensen binnen. Maar vóór de corona was het anders. Nu bewaar je zoveel mogelijk afstand.”

“Als je respect toont dan krijg je dat terug. M’n vriendenkring is eigenlijk al heel m’n leven dezelfde. Marokkanen. Surinamers. Nederlanders. Ras maakt niet uit. ’t Gaat om respect.”

“Vlissingen vind ik geweldig. In de zomer genieten. En in de stille winter weer sparen voor de zomer. Terrasje pakken. Lekker visje eten in Westkapelle. Of een boulevaardje doen.”

“De enige hobby die ik heb is voetbal. Samen met een vriend coach ik bij VC Vlissingen het jeugdteam onder de dertien jaar. De competitie ligt nu natuurlijk stil. Maar trainen mag.”

“We wonen in Kanariesprenk. Een koophuis. Kindvriendelijke buurt. Leuke buren. Fantastisch dat mijn kinderen hier opgroeien. Ik verhuis hooguit nog maar één keer: naar Curacao.”

“Gezond en gelukkig zijn. Dat is het belangrijkste. Ik leef met de dag. Bij mijn familie. Hoef geen miljonair te zijn. Af en toe een vakantie en dan ben ik blij. Dan is het goed voor mij.”

Geplaatst in Ik Ben Vlissingen

Sal Cracau

Sal Cracau (60). Getrouwd, 1 zoon. Geboren in Rotterdam. Opgegroeid in Vlissingen. Programma- en crisismanager Maritieme Veiligheid bij de Veiligheidsregio Zeeland.

“Zeeland kent een redelijk hoog risicoprofiel met de Westerschelde, de scheepvaart en de industrie. Complexe incidenten met veel belanghebbenden vind ik het interessantst”.

“Ze zeggen wel eens dat m’n bloed uit zout water bestaat. Ook in mijn hoedanigheid van voorzitter van Watersportvereniging Schelde. Mijn familie was afkomstig uit Zeeland.”

“Sommigen zijn gevlucht, anderen gedeporteerd. Op de hun laatst bekende adressen liggen nu zogenaamde struikelstenen. Zo hebben zij ook een monument en dat is mooi.”

“Weggaan uit Vlissingen zal ik niet snel doen. Ik woon naar m’n zin. We hebben nog een slaaphuisje op het strand bij Dishoek. En in tien minuten fiets je naar de jachthaven.”

“Vlissingen staat niet echt bekend als recreatiebestemming. Maar de passanten staan altijd versteld wat de stad allemaal heeft te bieden. De VVV-folders zijn elk jaar snel op.”

“Nu krijgen we ‘Stadshaven Scheldekwartier’ erbij. Deze zomer kunnen we de eerste gasten ontvangen. Een flaneergebied. Het mediterrane gevoel. Dat kun je hier oproepen.”

Geplaatst in Ik Ben Vlissingen

Jeanet Bevelander – Jakobsen

Jeanet Bevelander-Jakobsen (63). Weduwe, 3 zoons. Geboren in Oost-Souburg. Oud-ziekenverzorgster. Woonde en werkte dertig jaar buiten Zeeland, maar kwam weer terug.

“M’n leven lang heimwee gehad. Veel heen en weer gereden. Als de zon scheen móest ik naar de zee. Na een vroege dienst: hup naar Vlissingen. En pas na de files naar huis.”

“Ik ben opgegroeid in café De Vriendschap in Souburg. Bij m’n vader. Dat was raar hoor in die tijd. In het weekend bij m’n moeder. Die woonde in Vlissingen. In de Spuistraat.”

“Contacten maken doe ik makkelijk. Dat is volgens mij ook echt Vlissings. Dat directe. Zelf ben je je daarvan geen kwaad bewust, maar dat zeiden de mensen altijd tegen me.”

“Als vrouw kan ik hier in m’n eentje overal naartoe. Je kunt je hier prima vermaken. Mijn huis heb ik zo laten verbouwen dat je ook op termijn met een rolstoel door dit kotje kan.”

“Elke dag fiets ik naar de zee. Kijken hoe het strand erbij ligt. Met iedereen praten. Dan weer met die en dan weer met die. Het is zoveel drukker geworden met wandelaars.”

“Slap ouwehoeren bij Panta Rhei en Vanuus. Daar verlang ik weer zo naar. Intussen laat ik m’n kleinkinderen in Rotterdam maar filmpjes zien over de loodsboten hier. Ook leuk.”

Geplaatst in Ik Ben Vlissingen

Nienke van Heulen

Nienke van Heulen (47). Single. Geboren in Vlissingen. Werkt bij de gemeente Vlissingen. “Dienstverlening aan de burgers. Klantvriendelijkheid staat bij mij helemaal bovenaan.”

“Ja, Vlissingen heeft alles. De meeste zonuren. Het strand op drie minuten fietsen. Dat vindt je nergens ter wereld. Fantástisch gewoon. De zon die je in de zee kunt zien zakken.“

“Mijn vader Louis deed veel voor de stad. De Scheldekraan. De langste bank. Het Lentefeest. Hij is een groot voorbeeld voor me. Heb veel van hem geleerd, zoals crowdfunding.”

“Mijn mooiste herinnering aan Vlissingen is de eerste Sail. Die hele grote. Daar kwamen zoveel mensen op af. Dat was echt heel goed. Of het oude Straatfestival. Te gek gewoon.”

“Het waren andere tijden natuurlijk. Maar met kleine creatieve ideeën kun je ook iets doen. Het gezellig maken in de binnenstad. Sfeer creëren. Dat hoeft heus niet veel te kosten.”

“Kijk, ik ken mijn stad. Ken heel veel burgers. Wat ik ook doe is zoveel mogelijk lokaal te kopen. Zeker in deze tijd. Help elkaar. Zorg voor elkaar. En probeer lekker bezig te zijn.”

“Styling van interieurs is mijn hobby. Te zien op Instagram ‘Nienkstyle’. Als ik iets in mijn kop heb móet het gebeuren. Kan niet bestaat niet. Ja, dat heb ik echt van mijn vader.”

Geplaatst in Ik Ben Vlissingen

Francine Antheunisse

Francine Antheunisse (27). Single. Geboren in Vlissingen. Groeide op in West-Souburg. Werkte bij Cinecafé, BLVD, Brasserie Jong, Gevangentoren, Timmerfabriek en Lasloods.

“En nu -ter overbrugging- bij de Drankgigant. 3000 verschillende soorten bier. Ook veel whisky. Heel veel klanten uit België. De Vlissingers zeggen: gôh, nu zien we je hier weer.”

“Horeca bevalt me. Ben graag onder de mensen. Vind het fijn om aandacht te schenken aan de tafel en de wijnen. De grootste les die je leert is geduld hebben met de mensen.”

“Vlissingen is mijn thuishaven. Een cliché natuurlijk. Maar zo voelt het. Ik woon nu vijf jaar op het Bellampark. Gezellig. Was snel gewend aan de festiviteiten die er plaatsvonden.”

“Ben benieuwd of er dit jaar wat doorgaat. Normaal geef ik ook lessen bodypump bij Fitness Fitaal. Met halters. Op muziek. Geeft veel energie. Nu moeten we dat helaas missen.”

“Het gaat erom dat je energie krijgt. Als ik een baan zoek, dan laat ik een balletje vallen in m’n netwerk en zo rol je automatisch ergens in. Dat zal dit jaar ook wel weer zo zijn.”

“Ik ben dankbaar dat ik door al die baantjes veel vriendschappen heb opgebouwd. Dat is echt goud. 2021 is nog ongewis voor mij. Grenzen verleggen. Dat spreekt mij erg aan.”

Geplaatst in Ik Ben Vlissingen

Jules Izeboud

Jules Izeboud (45). Samenwonend. Geboren in Vlissingen. Samen met zijn broer Eef is hij eigenaar van strandhotel Westduin in Dishoek. Hun vader liet het hotel in 1984 bouwen.

“Na zijn dood in 2005 namen we het over. Sneller dan verwacht. Heel mijn leven werkte ik trouwens al bij mijn vader. Gewoon in de afwaskeuken begonnen. En zo steeds verder.”

“Nu in de lockdown is onze bezettingsgraad maar zes procent. Met name zakenlui. Gelukkig hebben we genoeg vet op de botten. Deze zomer was de drukste in vijfendertig jaar.”

“Nederlanders natuurlijk en heel veel Belgen. Walcheren is voor hen dichtbij en ze komen voor ons zuiderstrand. Zodat ze niet met hun rug naar de zee hoeven zitten zoals daar.”

“Mijn jeugd heb ik voornamelijk in Paauwenburg doorgebracht. Een buurt met veel kinderen toen. Vlak bij Westduin. En altijd op mijn fietsje door de Galgeweg richting strand.”

“Tegenwoordig woon ik in het nieuwe oude centrum. Met aan de ene kant zicht op de Scheldekraan. En aan de andere kant op de binnenstad. Vlissingen zoals je het nooit ziet.”

“Vlissingen is mijn stadje en geeft me gemoedsrust. Ik begrijp die zuurpruimen ook niet die altijd wat te zeiken hebben. Ik zie voor Vlissingen de toekomst juist rooskleurig in.”

Geplaatst in Ik Ben Vlissingen